‫ها؟
‫وای... از همین سر صبحی همه‌چی نابوده.
‫رطوبت داره موهامو نابود می‌کنه، بعدم پام فرو رفت توی چاله جورابمم خیس شد.
‫از این رطوب توی هوا خیلی بدم میاد...
‫کاش فصل بارونی زودی تموم شه.
‫تازه شروع شده.
‫راستی... رینتارو-کو؟ دیر نکرده؟
‫اوه؟
« بی سی موویز تقدیم میکند » .:: BcMoviez.Com ::.
‫ریـ ـ رینتارو... صبح بخیر.
‫صداش خیلی بلند بود، خوبی؟
‫صبح بخیر، از همین صبحی اوضاع خیطه ها.
‫صبخیر.
‫ترسیدم!
‫نگاه توی چشمات از همیشه ترسناک‌تره.
‫عه... انقدر؟
‫آره.
‫بعدم رینتار... چرا یونیفرم کاملتو پوشیدی؟
‫از امروز باید یونیفرم تابستونه‌مون رو بپوشیم.
‫اوه، راست می‌گی.
‫ساکو خودتم ژاکت پوشیدی.
‫چون اسپلیت روشنه من سردم می‌شه.
‫راستی بحث یونیفرم تابستونه شد، ‫کیکیو هم الان عوض می‌کنن.
‫اوه؟
‫شرمنده.
‫می‌گم رینتارو... باز رفتارش عجیب نشده؟
‫حالا که حرفشه، منم دیروز دیدم داره با سر برعکس چاپستیکش غذا می‌خوره.
‫شاید باید ازش بپرسیم؟
‫هوم...
‫ولی چیزی نمی‌شه، نه؟
‫اگه چیزی بشه، خودش واسه‌مون می‌گه.
‫آره.
‫می‌گم نظرتون چیه این شنبه بعد از عمری بریم یکم خوش بگذرونیم؟
‫چیکار کنم؟...
‫از اون روز فکر واگوری-سان رو نمی‌تونم از سرم بیرون کنم.
‫واگوری-سان... صبح‌ها چیکار می‌کنه یعنی؟
‫یعنی درس می‌خونه؟
‫یا داره با هوشینا-سان یا دوستای دیگه‌ش ‫گپ می‌زنه تا زمان بگذره؟
‫وای... بازم دارم بهش فکر می‌کنم.
‫اینکه... می‌دونم واگوری-سان می‌ره مدرسه‌ی کناری‌ـمون...
‫بحث الان نیست.
‫آروم نمی‌گیرم.
‫احساساتم بیشتر از هر کسی دارن روی خودم مسلط می‌شن.
‫رینتارو؟
‫رینتارو!
‫اوه، چی شده؟
‫اوه... ببخشید، ترسوندمت...
‫می‌گم...
‫ها؟ خونه‌ی ما؟
‫امتحانای میان‌ترم و مسابقه‌ی ورزشی تموم شده...
‫داشتیم در مورد اینکه یکم خوش بگذرونیم حرف می‌زدیم،
‫بعدش متوجه شدیم، خونه‌ی تو تنها ‫جاییه که تا الان نرفتیم، رینتارو.
‫این شنبه وقتت آزاده؟
‫خونه‌ی ما...
‫اگه اذیتی بگو ها.
‫اوهوم راست می‌گه، می‌تونیم بریم یه جای دیگه.
‫ها؟ اوه...
‫هیچوقت در مورد خونواده‌م باهاشون حرف نزدم.
‫گمونم برای همین انقدر ملاحظه‌مو می‌کنن.
‫خانواده‌ی رینتارو-کون شیرینی فروشی دارن؟
‫اصلاً بهش نمیاد.
‫اما... دیگه نه...
‫مشکلی نیست، ببخشید! اصلاً بریم خونه‌ی ما.
‫نه؟ نه!؟
‫نه... مشکلی نیست بیاین خونه‌ی ما.
‫ها... مطمئنی؟
‫اوهوم... گفتین شنبه؟
‫به مامانم اینا می‌گم.
‫هـــا! ایول خیلی خوش می‌گذره!
‫رینتارو خونواده‌ت... شیرینی‌فروشی دارن؟
‫اوهوم.
‫رینتارو... تو...
‫چرا زودتر بهمون نگفته بودی؟
‫راست می‌گه خیلی خفنه! تو خونه‌ت شیرینی‌فروشی داشته باشی.
‫اوه... چه خوشمزه به نظر می‌رسن.
‫همه‌شون مدلایی هست که تا حالا ندیدم.
‫هی این‌جا رو ببین... یه عالمه شکلات هم دارن!
‫برمی‌گردیم بخرم واسه خونه.
‫اوه... روی پودینگ‌ها خامه زدن!
‫اصلاً بهش نمیاد.
‫شرمنده شدم...
‫می‌دونستم همچین آدمایی نیستن، ولی...
‫من واقعاً... از چی می‌ترسیدم؟
‫هــــا... اومدین؟
‫دوستای رینتارو هستین، نه؟
‫خوش اومدین.
‫مامان رینتارو هستین؟
‫سلام، من اوسامی‌ام.
‫یوریتاام.
‫ناتسوساواام.
‫سلام به شماها! چه سرزنده‌این.
‫راستی خاله! رنگ موهاتون خیلی خفنه!
‫مرســــــــی! بهم میاد، نه؟
‫چه زود صمیمی شدین . . .
‫بله.
‫چیزه... ببخشید.
‫امروز مزاحمتون شدیم، چیز قابل‌داری نیست البته...
‫عـــه، واقعاً؟ خیلی ممنون ازتون.
‫راستی، ناهار زیاد درست کردم، پس حسابی بخورین، باشه؟
‫خیلی ازتون ممنونیم.
‫مامان... چه خوشحاله.
‫خب رینتارو.
‫بچه‌ها رو راهنمایی کن.
‫اوهوم! ورودی خونه اون‌جاست.
‫اها... پس اینو می‌برمش بالا.
‫اوه، ممنون.
‫روی مغازه خونه‌تونه؟
‫اوهوم.
‫چه خفن!
‫بچه‌ها ببخشید، یه سر برم خونه برمی‌گردم.
‫بـــــله!
‫ولی کیوکا-سان... چه خوشحالین.
‫چیزی شده؟
‫آخه رینتارو دوستاشو آورده خونه.
‫عـــه؟ رینتارو-کون؟
‫کم پیش میاد...
‫نه کم که چه عرض کنم، اولین باره.
‫ببخشید...
‫بله بله.
‫خوش اومدیـ ـ اوه!
‫این‌جا، خونه‌تونه رینتارو.
‫چه خوشگله.
‫وسایلمونو کجا بذاریم؟
‫کنار مبل خوبه.
‫آه!
‫اینا عکسای بچگیاتن؟
‫کو... منم ببینم.
‫هی... اونی که کنارته داداشته؟
‫اوهوم، درسته ولی...
‫عـــــه... رینتارو داداش بزرگتر داری؟
‫چه شبیهن.
‫یه‌طورایی...
‫حس عجیبی دوستات توی خونه‌ت باشن.
‫رینتارو... یه لحظه بیا.
‫چیه؟
‫اوه... واگوری-سان؟
‫مـ ـ مزاحم شدیم.
‫اوه... واگوری-سان؟
‫مـ ـ مزاحم شدیم...
‫این‌جا چیکار می‌کنین؟
‫اومده بود کیک بخره.
‫با دوستش دوتایی.
‫سـ ـ سلام... مزاحمتون شدیم.
‫هوشینا-سان شما هم؟
‫اوه... هوشینا-سان و واگوری-سانن.
‫آره انگار... سلام.
‫شنیدم همه‌تون با هم دوستین.
‫مشکلی نیست همگی با هم ناهار بخورین؟
‫ها؟
‫تسوموگی-سان... واقعاً عذر می‌خوام...
‫یهویی شد.
‫ما که مشکلی نداریم.
‫راست می‌گی، بفرمایین داخل.
‫مگه خونه‌ی خودته؟
‫شوخی کردم بابا.
‫
‫مشکلی نیست، خونه‌ی خودتونه.
‫راستی رینتارو، دستشویی کجاست؟
‫دستامو بشورم.
‫اون‌جا کنار در.
‫ممنون.
‫ببخشید یهویی شد.
‫دوست واگوری-سان‌ـی... پس تو هم از کیکیوای؟
‫بله... هوشینا هستم.
‫خیلی ممنون، که با رینتارو دوستین.
‫تعارف نکن.
‫آه... خیلی ازتون ممنونم.
‫اوه...
‫بـ ببخشید سرزده اومدیم.
‫نـ ـ نه... مشکلی نیست.
‫چیزی شده؟
‫نه... چیزی نیست.
‫خب برم ناهارو آماده کنم.
‫کاری هست توش بتون کمک کنم؟
‫خب... توی یخچال چایی هست، میاریش؟
‫رو چشمم!
‫سـ ـ سوبارو.
‫چیه؟
‫امروز لباسام... بد نیستن؟
‫فکر نمی‌کردم قراره این‌طوری بشه.
‫وگرنه یه چیز خوشگل‌تر می‌پوشیدم.
‫موهامم مثل همیشه‌ست.
‫مشکلی نیست، همین‌طوریشم نازی.
‫مـ‌ ـ من جدی‌ام.
‫عـــه!
‫
‫واگوری-سان خونه‌مونه...
‫آخ... عه، چیه؟
‫ممنون بابت غذا!
‫چه خوشمزه‌ست.
‫ماشالا چه خوش‌اشتهایی! آدم خوشحال می‌شه.
‫خیلی خوشمزه‌ن.
‫خیلی ممنون.
‫مامان... یکم زیادی ذوق‌زده شدی.
‫آه... رینتارو.
‫من یکم برمی‌گردم مغازه.
‫اوهوم، باشه.
‫آه راستی.
‫اگه بازم خواستین، خودتو برای خودتون بریزین.
‫چشــــم.
‫واگوری-سان شما هم تعارف نکنین ها.
‫خیلی ازتون ممنونم.
‫خدا رو شکر، به همه داره خوش می‌گذره.
‫بعداً باید از مامان تشکر کنم.
‫لاشتی!
‫هی... با دهن پرحرف نزن دیگه.
‫ببخشید.
‫می‌گم... یه چیزی هست که می‌خوام ازت بپرسم رینتارو.
‫موهاتو از کی رنگ می‌کنی و پیرسینگ میندازی؟
‫ها؟
‫یکم پیش که عکس بچگی‌هاتو دیدم...
‫موهات مشکی بودن.
‫می‌دونستم رنگ می‌کنی، اما...
‫برام سوال شد از کی این‌کارو می‌کنی؟
‫ا ـ از راهنمایی.
‫راهنمایی؟ از اون‌موقع؟
‫چرا...؟
‫ها؟!...
‫خـ ـ خب... واقعاً دلیل احمقانه‌ایه.
‫پس مشکلی نداره بگی.
‫این دیگه چه منطقیه؟
‫خب... ولی منم کنجکاوم.
‫منم.
‫یکم کنجکاو شدم.
‫ببین... حتی واگوری-سان هم می‌خواد بدونه.
‫و...
‫و...؟
‫وقتی بچه بودم فکر می‌کردم موی بلوند و پیرسینگ خفنه، برای همین...
‫خب اینکه دلیل بامزه‌ایه.
‫اما... موهاتو فقط با این دلیل رنگ کردی؟
‫گفتم که دلیل احمقانه‌ایه.
‫ولی، برای من چیز خیلی مهمی بود.
‫چیز خیلی مهم؟
‫من وقتی دبستانی بودم هیچ دوستی نداشتم.
‫مدرسه اصلاً خوش نمی‌گذشت.
‫نمی‌دونم شاید تاب نیاوردن منو اون‌طوری ببینن...
‫یه روز مامانم اینا، بردنم یه شیرینی‌فروشی.
‫منتظرتون گذاشتیم.
‫خیلی ازتون ممنونیم.
‫اون روزا یه مغازه‌ی خونوادگی بود که یه خارجی اداره‌ش ‫می‌کرد و حسابی سر زبونا افتاده بود...
‫هر روز خدا داشتم کیک می‌دیدم، برای همین چندان جذابیتی برام نداشت، ولی...
‫کیک اون‌جا خیلی خوشمزه‌ بود،
‫و تماشای خود فروشگاه هم لذتبخش بود.
‫بعدش وقتی داخل آشپزخونه رو دیدم،
‫یه نفرو دیدم که یه‌طوری داشت کیک درست می‌کرد انگار ته لذته.
‫یه‌طورایی بهش حسودیم شد.
«‫گفتم؛ «کاش منم یه روزی... بتونم اون‌طوری بخندم.
‫برای همین چون اون آدم موهاش بلوند بود و پیرسینگ داشت،
‫و منم تحسینش می‌کردم... واسه همین...
‫بعدش وقتی برمی‌گشتیم،
‫می‌گم...
‫اگه می‌شه دوست دارم یه روزی موهامو رنگ کنم و پیرسینگ بزنم.
‫چه خوب.
‫ها؟
‫چون کارمون فروشندگی و خدماتی بود،
‫فکر می‌کردم قبول نمی‌کنن.
‫واسه منی که همیشه واسه همه‌چیز دست رد به سینه‌م خورده بود...
‫همین یه چیز خیلی خوشحالم کرد.
‫هرچند وقتی بالأخره موهامو رنگ کردم آدما بیشتر ازم فاصله گرفتن.
‫تصمیم گرفته بودم دیگه با کسی کاری نداشته باشم، برای همین برام مهم نبود.
‫از راهنمایی هیچکس جرئت نمی‌کنه بهم نگاه کنه.
‫چی بگم دیگه.
‫عه...
‫ببخشید، نمی‌خواستم حس و حالتونو خراب کنم...
‫می‌گم...
‫از دبستانت تا الان انقدر تغییر کردی؟
‫نه... جز موهام و پیرسینگ چیزی عوض نشده.
‫عـــه...
‫پس اگه اینطوره آدمایی که اون‌موقع دور و اطرافت بودن، کوری چیزی بودن.
‫آخه خب همینه دیگه.
‫اگه من بودم می‌خواستم هرطور شده باهات دوست شم.
‫از بس آدم گلی هستی.
‫آه... خوشمزه بود، من باز می‌خوام، کسی‌ـ
‫من!
‫واگوری-سان چه زود خوردی.
‫آخه خوشمزه بودش.
‫رینتارو-کون، منم با اوسامی-کون موافقم.
‫واقعاً خوشحالم که با آدم فوق‌العاده و مهربونی مثل تو...
‫دوست شدم، رینتارو-کون!
‫ها! رینتارو-کون تو هم باز می‌خوای؟
‫اوهوم... مرسی.
‫رینتارو-کون، چقدر می‌خوری؟
‫من براش میارم.
‫ها؟ نمی‌خواد... خودم میارم.
‫منم باز می‌خوام.
‫آیاتو تو هم تموم کردی.
‫چیکار کنم دیگه...
‫مطمئنی؟ درست بشمری ها.
‫باشه باشه.
‫3 2...
‫یک رو که هنوز نگفتی که.
‫
‫اما... از چیزی که فکر می‌کردم کمتر درد گرفت.
‫زیادی ترسیدی، چی شده؟
‫ها؟
‫یهویی موهاتو بلوند کردی و پیرسینگ زدی.
‫به‌خاطر ینتاروـه؟
‫قبلاً در موردش بهت گفتم، که رینتارو داشت گریه می‌کرد.
‫چهره‌ش از ذهنم بیرون نمی‌ره!
‫دیگه بسه... بی‌خیال همه‌چیز می‌شم.
‫دیگه واسه اینکه دوست پیدا کنم یا هرچیزی تلاش نمی‌کنم.
‫همه‌ش تقصیر منه.
‫دیگه چیزی نمی‌خوام.
‫این که بچه‌م انطوری بهش خوش بگذره،
‫خیلی وقت بود اینطوری ندیده بودمش.
‫اینکه خودش بگه دلش می‌خواد یه کاری بکنه.
‫حس کردم گفتن این حرف شجاعت زیادی می‌خواست.
‫برای همین نمی‌خواستم نادیده‌ش بگیرم.
‫اوهوم.
‫بعدم مگه کار ما خدمات واسه مشتری نیست؟
‫اون بچه جوریه که نگران این چیزا می‌شه.
‫خواستم خودم زودتر انجامش بدم که خیالش راحت باشه.
‫بچه‌ست، باید بیشتر از اینا آزاد باشه.
‫رینتارو زیادی بچه‌ی سربه‌راهیه.
‫امیدوارم رینتارو هم یه روزی متوجه این احساساتت بشه.
‫نه... نمی‌خوام.
‫اما... آره.
‫این بچه‌ی مهربون...
‫کاش یکی... پیداش کنه.
‫همگی خوب خوردین؟
‫اوه... بله!
‫خواستم همه‌تون از کیک‌هامونم بخورین.
‫جان من؟
‫کیک! خیلی ممنونم.
‫اوه، چه زیاد.
‫هر کی می‌تونه دو سه تا تیکه بخوره.
‫خوب می‌خوریا ماشالا.
‫میذاریش توی یخچال؟ بعداً برای میان‌وعده بخورین.
‫بله، رو چشم!
‫خب دیگه راحت باشین.
‫مامان.
‫جانم؟ من باید برگردم مغازه.
‫ممنونم.
‫همین.
‫ای بابا.
دیگه دارم پیر می‌شم؟
‫خب دیگه، کار کار.
« ارائه شده توسط وبسایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
‫کی بود الان زد بهت؟
‫هاها اشتباهت این بود که اومدی جلوی من.
‫گل!
‫ایول!
‫اگه اون صدف قرمزه نبود.
‫ای بابا ... برو یه دوپینگی کن و برگرد، ناتسوساوا-کون.
‫بهت بگم اوسامی، اینجا داری قبر خودتو می‌کنیا.
‫ولی... من تعجب کردم واگوری-سان هم توی بازی کارش خوبه.
‫زیاد که توش خوب نیستم، ولی با خونواده بازی می‌کنم.
‫راست می‌‌گه... انقدر خوب بودی من تعجب کردم.
‫
‫ها!
‫آه رینتارو تو توی شیرینی‌فروشی کمک می‌کنی؟
‫آه... گاهی وقتا یه دستی می‌رسونم، چطور؟
‫داشتم با خودم می‌گفتم تعطیلات تابستونی خیلی سختت می‌شه.
‫نه، اونقدرا هم گمونم نکنم شلوغ بشه.
‫اوه... جان من؟ پس بریم خوش گذرونی.
‫رینتارو می‌خوای چیکار کنیم؟
‫چیکار... هوم...
‫دریا بریم... و آتیش‌بازی؟
‫دریا و آتیش‌بازی ایول.
‫اوه... هرچی بود واگوری-سان شماها هم باهامون بیاین.
‫ها؟ واقعاً؟
‫خوش می‌گذره ها، سوبارو.
‫آ ـ آره...
‫آه... اما...
‫قبل از تعطیلات تابستونه امتحان داریم باید خوب درس بخونیم.
‫تمام شد. دوباره برگشتم به واقعیت.
‫ها! ببخشید.
‫مشکلی نیست، دیر یا زود اینطوری می‌شد.
‫نمی‌خوام نمی‌خوام عمراً نمی‌خوام!
‫دستم به شلوارت یه‌کاریش بکن.
‫ها! پس پس...
‫بیاین سری بعدی با هم درس بخویم، همگی.
‫ها!؟