« بی سی موویز تقدیم میکند » .:: BcMoviez.Com ::.
« ما را در تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید » [ t.me/BcMoviez ]
Tenshi Hunter & Captain Paran :کاری از
‫بعد از اینکه ببینمشون، یه استراحت به خودم می‌دم.
‫اون... چرا داره اینو بهشون می‌گه؟
‫ای بابا... دیا...
‫حتی اگه دشمنتم باشن، نباید اینجوری به بقیه زل بزنی.
‫اگه اینجوری بزرگ شی، پر از چین و چروک میشیا.
‫عه؟
‫داری می‌پرسی «ما که فقط رفتیم یه چیزی بخوریم، ‫پس چی شد که اینجور شد؟»
‫اون نگاهو میشناسم.
‫به چشم یه کارِ لحظه‌آخری ببینش.
‫راستی، مگه خودت نبودی که با کله‌ شیرجه زدی تو اون سوراخ؟
‫دلواپس رودو ابودی، مگه نه؟
‫مگه واسه همین دنبالش نیومدی؟
‫آه... ببخشید، ببخشید... خجالتی بودی، مگه نه؟
‫چقدر گل و بلبلین...!
‫بچه‌ خودته؟
‫خب آره... البته از خونِ خودم نیست.
‫واسه همین... دوست دارم فوری‌فوتی از اینجا بریم بیرون.
‫باید قبل از شب برگردیم ‫و الا دیا خواب‌زده میشه.
‫که اینطور...! پس اسمت دیاست؟
‫طوری نیست اگه بهت بگم دیا بوی؟
‫آها... دوست نداری؟ باشه.
‫هنوز تو همون سنیه که این کله‌شق‌بازیا بامزه‌ش می‌کنه.
‫چند سالشه؟
‫ماه پیش، تازه 10 سالش شد.
‫به‌به... جالب شد... چه روزی؟
‫هفدهم.
‫هفدهم سپتامبر.
‫اَه... چه نزدیک! تولد من 19 سپتامبره.
‫پس... یعنی زود‌زود فرتوت شدی؟
‫فرتوت کجا بود آخه؟ ‫یه‌جوری می‌گی انگار مال عهد بوقم.
‫این مکالمه... یکم زیادی شبیهِ مکالمه دوتا پیرمرد نیست؟
‫اینجوری پوزخند نزن... ‫دلم می‌شکنه.
‫داستانت چیه شما؟
‫من که خیلی فازِ دشمنی ازت نگرفتم.
‫واقعاً اومدی اینجا که با ما بجنگی؟
‫بوندوس.
‫اسممه... باهام راحت باش.
‫منم... برو اَم.
‫حرفامون پیچ در پیچه.
‫داستانم...
‫راست می‌گی... الان فازِ دشمنی ندارم.
‫اگه الان اینجام، دستور زودیله. ‫ولی یه سری چیزای دیگه‌ست که شخصاً دنبالشونم.
‫پس... اگه می‌تونی اونا رو بِجوری، ‫میشه دعوا رو بی‌خیال شد؟
‫خب...
‫اگه شما دوتا رو بزنم، یکی از اون چیزا نصیبم میشه.
‫چیزی که من دنبالشم...
‫اطلاعاته.
‫اگه اطلاعاتی که می‌خوامو بهم بدین...
‫بهتون می‌گم که در صورت باخت به ما، چه اتفاقی میفته.
‫بی‌زحمت بگین پس.
‫رئیسِ پاکسازا...
‫... آروها کورواس...
‫... دقیقاً کیه؟
‫رئیس!
‫می‌شه «رئیس» صدام نکنی، ‫ یه‌جورایی مورمورم میشه.
‫اینا رو بی‌خیال! وضعیت اضطراریه!
‫همراه رودو، چهار نفر از بچه‌های آکوتا و سه تا از گروه چایلد...
‫... توسط غارتگرا دزدیده شدن و الانم جاشون نامعلومه!
‫گریس الان خبر داد!
‫به نظر میاد اون‌یارو وارپی که تو گزارش بود، اونا رو دزدیده.
‫گریس می‌گه نیرو اعزام کنین تا پیداشون کنیم.
‫ای بابا، رئیس! ‫چرا اصلاً چوکرتو نمیندازی؟
‫اوضاع خیلی آسون‌تر می‌شه، اگه سریع‌تر بهت دسترسی پیدا کنیم!
‫متوجه شدم.
‫سمیو، تو برو هرکی آزاده رو جمع کن.
‫پیداکردنِ جاشونو بسپار به خودم.
‫دستِ بر قضا... یه دلال اطلاعات خوب سراغ دارم.
‫در مورد رئیسِ ما کنجکاوی؟
‫بوندوس... می‌خوای به چی برسی؟
‫به همون‌چیزی که واضح گفتم.
‫اگه بازم سؤال سختیه، ‫می‌تونم برات بشکافمش.
‫صبر کن.
‫پس می‌خوای با یه سؤال ساده، به یه‌سری ‫اطلاعات کلی از پاکسازا دست پیدا کنی، آره؟
‫در مورد پاکسازا نمی‌تونم چیزی بهت ‫بگم که موضعِ خودمونو ضعیف کنه.
‫لطفاً اشتباه برداشت نکن، ولی...
‫من یه فردگرای بدقِلِقم، می‌دونی؟
‫سؤالام صرفاً از سرِ کنجکاوی و ذاتِ پرسشگر خودمه.
‫واسه همین اگه چیزی بهم بگی... ‫کلاً چیزی به گوش باقیِ غارتگرا نمی‌رسه.
‫این فقط یه مبادله‌ی اطلاعاتِ ساده بین خودم و شماست.
‫اگه باور نداری، می‌تونی هیچی نگی اصلاً، ولی...
‫تا موقعی که جواب ندادی، مجبورم همینجایی که هستم بمونم.
‫من بمونم... شمام می‌مونین...
‫... تا وقتی که ساعت خواب برسه.
‫گرفتم.
‫ولی فقط جوابی می‌دم که پسند خودم باشه.
‫در این صورت...
‫این کورواس...
‫غذا چی دوست داره؟!
‫دو-دوست داره...؟ غـ ــ غذا؟
‫شـ ــ شیرینی و اینا...
‫چند سالشه؟!
‫و-والا چیزی... نشنیدم.
‫وقتایی که می‌ره بیرون... سرگرمیش چیه؟!
‫و-والا اینم ندیدم...
‫چند وقته که با پاکسازاست؟!
‫نمی‌دونم!
‫تا حالا جینکیشو به چشم دیدی؟!
‫نـ ــ نه به خدا!
‫وای... اوضاع خرابه!
‫گفتم الان سؤال سخت و حساس می‌پرسه ‫منم می‌پیچونمش و قال قضیه رو می‌کنم...
‫ولی تا حالا هرچی پرسیده، چیزای پیشِ پاافتاده‌ست، مغزم هنگ کرده!
‫دیا هم... شروع کرده که بی‌قراری کنه!
‫باید زود یه خاکی تو سرم بریزم... ‫ وگرنه پُرچین و چروک بار میاد!
‫واقعاً پیچ در پیچه!
‫من همیشه... لای منگنه‌م.
‫خب خب... گرفتم.
‫فهمیدم که می‌خوای چیکار کنی.
‫نه... چیزه... واقعاً اینا رو نمی‌دونستم.
‫پس... حالا نوبت منه.
‫اگه طرفِ شما به ما ببازه، ‫قراره بدیمتون به خوردِ یه هیولای آشغالی.
‫نمی‌دونم اینو دیدین یا نه...
‫ولی ما غارتگرا، تونستیم یه چندتایی هیولا پرورش بدیم.
‫دیا... تو هم شنیدی چی شد؟
‫الان، علناً در عوض هیچ و پوچ بهمون اطلاعات فوقِ محرمانه داد.
‫برو...
‫اطلاعاتی که بهم دادی، واقعاً ارزششو داشت.
‫با وجود مرموز بودنش، گفتی عاشق شیرینیجاته.
‫جوابت، خیلی یهویی باعث شد ازش حس انسانی بگیرم.
‫خیلی‌ خوب درک می‌کنم این کورواسو...
‫حتی از خودِ هم‌رزم‌هاش هم...
‫خود حقیقیش رو خوب مخفی می‌کنه!
‫بیخیال. مخفی‌کاری نداریم.
‫تو هم... درست مثل منی، نه؟
‫من زمان زیادی رو صرف مبارزه با کسایی کردم که از خودم قوی‌ترن.
‫الان اگه خودداری نکنم، معمولیا نمی‌تونن لگدمالم کنن.
‫وقتی تمام توانم رو می‌ذارم و می‌جنگم، می‌جنگم و می‌جنگم...
‫اما بازم نمی‌تونم برنده شم... اون‌موقع‌ست که بیشتر از همیشه ‫احساس سرزندگی می‌کنم.
‫واسه همین... این‌بار می‌تونم اُمیدوار باشم، مگه نه؟
‫به‌جز رئیس، بالأخره کسی پیداش شده که بکشه زیرم...
‫مگه نه؟!
‫زانکا-کون!
‫دیگه نیازی نیست مخفیش کنی!
‫جلوی من می‌تونی آزاد باشی!
‫مهم نیست کی پاکسازه و کی غارتگر...
‫نشونم بده...
‫نشونم بده!
‫اون خشونتی که مخفی کردی رو نشونم بده ببینم!
‫من، دیگه هیچی به ذهنم نمی‌رسه.
‫از آشغال‌هایی که سقوط می‌کنن معلومه...
‫که سپهر، پربرکته.
‫موجودات زنده چیزهای عجیبی‌ان.
‫برای وفق پیدا کردن با محیط‌شون، ظاهرشون رو تطبیق می‌دن.
‫بعضی‌وقتا، بین آشغالایی که سقوط می‌کنه...
‫باقیمونده‌ی گونه‌هایی که تو زمین وجود ندارن دیده می‌شه.
‫آدما هم همینن.
‫محیطی که توش زندگی می‌کنیم، ‫رو انسانیت‌مون هم اثر می‌ذاره.
‫من یه زمینی‌ام... تو یه سپهری...
‫پس چرا...
‫چرا نگاهی که تو چشمامونه مثل همه؟
‫جابا بهم گفت من و تو یه بو می‌دیم.
‫با وجود ظاهر و شخصیت آشغالیش، آدم‌شناس خوبیه.
‫برای همین بیشتر کنجکاو شدم.
‫باعث شد بخوام خودم ببینمت.
‫منو ببینی؟
‫برو بمیر بابا.
‫اگه می‌خواستی منو قاطی یه نقشه‌ی ناقص برای نابود کردن سپهر کنی،
‫می‌تونستی عین یه آدم عادی بیای باهام حرف بزنی!
‫بــ ــ بعدشم، نیاز ندارم کسی راضیم کنه.
‫چون خودم می‌خوام، دارم تلاش می‌کنم برگردم رو سپهر ‫و دخل اون حرومیا رو بیارم!
‫یه‌طوری رفتار نکن انگار از یه کرباسیم و پاکسازا رو هم قاطی نکن!
‫موندم «عادی» چی هست؟
‫رودو، می‌دونستی؟
‫یه‌سری زمینی‌ها، آشغال‌هایی که از سپهر می‌ریزه رو...
‫به چشم «نعمت بهشتی» می‌بینن و می‌پرستن.
‫حتی باقی‌مانده‌ی فاسد غذا رو هم...
‫حتی آشغال‌تخته‌هایی که گوشت و استخون‌شون رو له می‌کنه...
‫بعضیا اینا رو به‌چشم نعمت می‌بینن...
‫و از بقیه هم می‌خوان مثل خودشون باشن.
‫شاید برای غریبه‌ها عجیب باشه،
‫ولی وقتی تمام چیزی باشه که بلدی، برات عادیه.
‫تازه، بعضی‌اوقات، می‌شه «عقل سلیم».
‫و مبارزه باهاش تو رو تبدیل به یه مرتد می‌کنه.
‫«عقل سلیم» می‌تونه سودمند هم باشه.
‫ولی «عقل سلیم»ـی که توسط فاسدها ساخته شده...
‫یه سمِ کشنده برای کساییه که ناآگاهانه می‌پذیرنش.
‫تا وقتی رو نشه، هیچ‌وقت نمی‌فهمی که کی اون سمّو تو سیستمش داره،
‫ولی می‌شه تو یه چشم بهم زدن، از اون توهمِ مسموم بیدارشون کرد.
‫کافیه به اون سیستم شوک بدی.
‫شوک واقعاً‌ خوب چیزیه.
‫با اجبار، کاری می‌کنه که ذات آدم رو شه.
‫تو هم قبلاً این اتفاق برات افتاده، نه؟
‫اون شوکی که جابا بهت داد.
‫عا، پس یعنی...
‫کسی که الان داره با جابا می‌جنگه هم...
‫ممکنه یه چیز ذاتی داشته باشه که باید رو بشه.
‫یا شاید، شوک براش زیادی باشه...
‫و لهش کنه.
‫اینم همینه.
‫اینم باز از هموناست.
‫یکی از اون «مستعدای ذاتی».
‫عمراً‌ یه آدم عادی حریف اون شه.
‫یعنی چی «جدی نبودم»...؟
‫یعنی چی «داشتم خودداری می‌کردم»...؟
‫یه‌عالمه آدم دیدم که چون می‌خواستن ‫خفن باشن، از این حرفا زدن،
‫ولی اصل‌کاریا اینقدر واقع‌بینن که عیارشون مشخصه.
‫هــــعـــی. هرجا می‌رم همین بندوبساطه.
‫«یه معمولی حریف یه مستعد نمی‌شه.»
‫برای همین... ارزش امتحان کردن داره!
قسمت ۱۶
‫« مستعد و معمولی »
‫چرا داری در می‌ری؟!
‫زانکا-کون!
‫نذاری این‌یکی بکشتتا!
‫استورمی ودر!
‫هوای طوفانی
‫تموم شد کارت؟
‫عه‌ ببین داری دست‌وپا می‌زنی!
‫هنوز تموم نشده.
‫من هنوز... کار دارم...
‫تا وقتی که خودمو ثابت نکنم...
‫نمی‌میرم!
‫دنده‌مو شکوندی و به جایی که شکوندی مشت زدی!
‫مگه سادیسم داری؟!‍
‫می‌دونستم یه‌چیزایی مخفی کردی!
‫بیشتر نشونم بده ببینم!
‫واسه من کصشعر تفت نده که جدی نبودم و کونم آنتن نمی‌داد و فلان!
‫ولی خیالت راحت!
‫حتی یه معمولی‌ای مثل منم می‌تونه پابه‌پات بیاد!
‫انگار چنگال چپیم خراشیدت.
‫وقتی وارد حالت جدیم می‌شم، سه‌تا از سمّ‌های اخیرم تو چنگال چپیم ذخیره می‌شه.
‫سمّ بی‌حس‌کننده،
‫یه سم که بهت اوقات دلپذیری می‌ده،
‫و سمّ قلپ قلپه‌ی یکم پیش.
‫عه، مگه نگفتی بهتر از عن‌مالی شدنه؟
‫کانال تلگرام و اينستاگرام بی سی موویز t.me/BcMoviez
« ارائه شده توسط وبسایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.