« کسلوانیا: سمفونی شبانه » " فصل اول - قسمت پنجم "
..:: ارائه شده توسط وبسایت بی سی موویز ::.. BcMoviez.Com
‫از بوش متنفرم.
‫چیه؟
‫پوست درخت بید. ‫دردت رو تسکین میده.
‫انقدری که بوش به مشامم خورده، ‫تنها چیزی که یاد من میندازه... آخ!
‫- خب، انقدر تکون نخور. ‫- همیشه انقدر خشنی؟
‫پرستار که نیستم.
‫زخمت از چیزی که فکر می‌کردم عمیق‌تره.
‫این کار رو چند بار بیشتر امتحان نکردم.
‫- آخ! ‫- و فقط یه‌بار هم جواب داد.
‫فقط روی زخم‌های جزئی ‫می‌تونم این کار رو بکنم.
‫سعی کردم کار با استخوان هم یاد بگیرم، ولی...
‫واقعآً... حرف نداری.
‫همسرش می‌گه قصد داره سرش رو نگه داره.
‫حتی فکر به این که چه نقشه‌ای ‫واسه‌ش ریخته تنم رو می‌لرزونه.
‫من که جلوی اشکم رو نمی‌تونم بگیرم، نیکولای.
‫تو جای من بهش تسلیت بگو، خب؟
‫بگو واقعاً جای تأسفه. ‫نبودش حس می‌شه، خدمت‌گذار وفاداری بود.
‫و سلیقهٔ بی‌نظیری توی انتخاب ‫لوازم پارچه‌ای خونه داشت.
‫بهش می‌گم اون پسره، بلمونت، رو ‫پیدا می‌کنم و سرش رو براش میارم.
‫اون‌وقت می‌تونه بذارتش ‫توی بشقاب، کنار مارکی.
‫مامان؟
‫داری... گریه می‌کنی؟
‫نه، نه. فقط...
‫همیشه از اینکه از پنجره ‫می‌تونستم تماشاش کنم لذت می‌بردم.
‫چرا؟
‫وقتی ۱۷ سال پیش واسه اولین بار ‫به مشکول اومدم، هیچی نداشتم.
‫مردم شهر به من به عنوان ‫یه غریبه مشکوک بودن.
‫ولی هیچ‌وقت یادم نمی‌ره مردم صومعه ‫چه عشق و علاقه‌ای به من نشون دادن.
‫اونجا مثل یه مکان امن بود. ‫یه محل مقدس.
‫ریچر!
‫چیکار می‌کنی؟
‫نگو داری صومعه برمی‌گردی!
‫نمی‌خواد باهام بیای.
‫نرو، خواهش می‌کنم.
‫به ادوارد قول دادم به‌خاطرش برمی‌گردم.
‫انت، الان وقتش نیست. تو ناراحتی.
‫ناراحت نیستم، عصبانی‌ام.
‫منم عصبانی‌ام ولی باید صبر کنیم.
‫که چی بشه؟
‫تا تجدید قوا کنیم. تا یه نقشهٔ جدید بچینیم. ‫تا حداقل خورشید طلوع کنه. به‌خاطر ریچر.
‫نه من و نه ادوارد...
‫وقت نداریم منتظر ریچر بمونیم. ‫ادوارد رو اسیر کردن.
‫وقتی اون آزاد نیست، من چطور می‌تونم ‫حتی یه شب توی آرامش باشم؟
‫در حالی که اون کمکم کرد تا آزاد شم.
‫اولروکس و درولتا خون‌آشام‌های قوی‌ای‌ هستن.
‫نمی‌دونم توی مشکول چه نقشه‌ای ریختن،
‫ولی اگه الان بری، این کارت خودکشیه.
‫ریچر برمی‌گرده، و وقتی برگرده...
‫اون‌وقت تصمیم می‌گیریم درولتا ‫و موجودات شبگرد رو چیکار کنیم.
‫باید دشمن‌مون رو بشناسیم تا ‫شکست‌شون بدیم و ادوارد رو نجات بدیم.
‫باهمدیگه.
‫ماریا، سد راهم شدی!
‫تنها وقتی که به من قول بدی...
‫صومعه نمیری کنار میرم.
‫باشه.
‫شاتو چی؟
‫اون هم همین‌طور.
‫- داخل‌شون نمیرم. ‫- انت!
‫حق با توئه.
‫واسه شکستِ دشمن‌هامون اول ‫باید خوب اون‌ها رو بشناسیم.
‫اگه می‌خوای بری سَرَک بکشی،
‫مراقب باش توی دید نباشی. ‫اگه ریچر اینجا بود...
‫شما دوتا هرکاری می‌خواین بکنین ‫منتظر ریچر می‌مونین؟
‫اون فرار کرد!
‫سعی کن ببخشیش.
‫اولروکس خون‌آشامیه که مادرش رو کشت.
‫اژدهایی که از بچگی کابوس شب‌هاش بوده.
‫همه‌مون کابوس دیدیم.
‫وقتی که یه برده واسه ‫اولین بار فرار می‌کنه...
‫این نماد رو روی شونه‌ش می‌زنن.
‫وقتی واسه بار دوم فرار کنه، ‫فلجش می‌کنن.
‫و بار سوم می‌کشنش.
‫وقتی که بچه بودم به من یاد دادن ‫از آدم‌های مزرعه‌مون که...
‫این نماد رو روی بدن‌شون دارن بترسم.
‫آدم‌های دردسرساز.
‫ولی وقتی که خودم فرار کردم، ‫دیدم نسبت‌بهشون عوض شد.
‫اون‌هایی که این نماد رو دارن، ‫کسایی‌ان که عمیقاً می‌دونن...
‫آزادی چه بهایی می‌تونه داشته باشه.
‫اون‌ها این رو هرروز به جون خریدن،
‫پس منم همین کار رو می‌کنم.
‫اگه از گذشته‌م ترس داشته باشم،
‫هیچ‌وقت از دستش آزاد نمی‌شم.
‫می‌بینم خوب ترس و وحشت رو ‫توی تنِ جَوون‌ها انداختی.
‫من خونِ اشرافی رو ترجیح میدم.
‫دارم از پسره، بلمونت، حرف می‌زنم.
‫اوه، اون.
‫فرزند دشمن قدیمی من.
‫پسر دشمن قدیمی‌ای که ‫دیگه باید مُرده تصورش کنی.
‫داریم ترتیبش رو می‌دیم.
‫شاید تو توی جهان جدید ‫جور دیگه‌ای کارها رو پیش ببری،
‫ولی اینجا ما با طبقهٔ اشرافی کاری نداریم.
‫این‌جوری محلی‌ها صداشون درمیاد.
‫عذر می‌خوام.
‫نمی‌دونستم چقدر رضایت مردمِ میرا برات مهمه.
‫سعی می‌کنم به فکرشون باشم.
‫این وسط حواسم به شهر ‫و موجودات خبیث محل هم هست.
‫ما توی این شهر با مردم ‫اتحاد آشفته‌ای رو داریم.
‫البته فعلاً.
‫حال من هم به‌هم می‌زنه.
‫اینکه باهاشون هم‌پیمان بشم، ‫و فقط واسه نفوذ به طبقهٔ اشرافی...
‫از خون روستایی‌ها بخورم و...
‫در ازای موجودات شبگرد، اون مردی که ‫توی صومعه‌ست رو تحمل کنم.
‫چیزی تا طلوع خورشید نمونده. ‫نباید به شاتو برگردی؟
‫تو کجا می‌خوای بمونی؟
‫اون‌طرف یه کاروانسراست.
‫جای خوبیه.
‫آرومه.
‫خصوصیه؟
‫دوست دارم توی شهر بمونم.
‫می‌خوام حواسم به اتفاق‌های دورم باشه.
‫دیگه چیزی نمونده.
‫تا طلوع آفتاب.
‫بدون اینکه به آسمون خیره شم هم می‌تونم بفهمم.
‫لحظه‌ای که خورشید طلوع می‌کنه،
‫یه تغییراتی توی هوا ایجاد می‌شه.
‫همه‌مون حسش می‌کنیم. وحشته.
‫تا چند ساعت ازش آزادیم.
‫فرض کن کاملاً آزاد باشیم. ‫هرگز مجبور به فرار از دست آفتاب نباشیم.
‫من وقتم رو با خیالاتی که هرگز ‫به واقعیت تبدیل نمی‌شن تلف نمی‌کنم.
‫ولی به واقعیت تبدیل می‌شه، اولروکس.
‫توی سرتاسر اروپا خون‌آشام‌ها ‫با ارزبت بتری هم‌پیمان شدن.
‫تو نفر بعدی می‌شی؟
‫من هرگز به هیچکس، از هیچ نوعی، ایمان نداشتم.
‫شاید واسه ایمان آوردن باید به چشم ببینم.
‫شنیدم که خیلی پرابهته.
‫پرابهت، خارق‌العاده، شیرزن.
‫پلیدی جلوی اون به لرزه می‌افته.
‫وحشت می‌کنه.
‫ما فراز و نشیب امپراتوری رو دیدیم، اولروکس.
‫مردمِ فانی حزب بادن.
‫اون‌ها سرِ یه تیکه نون شورش می‌کنن، ‫از یه خدا به خدای دیگه پناه می‌برن.
‫من کشیش سخمت بودم.
‫الههٔ مصریِ جنگ و انتقام.
‫بوی بدن‌های فانی توی ‫روزهای عید رو به یاد دارم.
‫عطر و گرمی شرکت‌کننده‌ها. حسِ لمس نامیراها.
‫و حالا...
‫و حالا اون معبدها زیر خاک دفن شدن.
‫دقیقاً.
‫این‌ها رو ببین.
‫زندگی انسان‌ها مثل «یک‌روزه‌‌ها» کوتاست.
‫وفاداری‌شون هم به همون اندازه زودگذره.
‫ولی ما تحمل می‌کنیم.
‫وقتی که اون صومعه و این شهر ‫به هرج‌ومرج کشیده شد،
‫اون‌وقت به‌نظرت همچنان توی سایه‌ها می‌پلکیم؟
‫وقتی بین مردم فانی دنبال یه ‫وفاداری بی‌ارزش بگردیم،
‫فکر می‌کنی کجا پیداش می‌کنیم؟
‫بیا یه جهان جدیدی بسازیم، اولروکس.
‫می‌بینی؟ این هم یه حرف ‫دیگه‌ایه که قبلاً شنیده بودم.
‫پس بذار به واقعیت تبدیل شه.
‫فرار کن!
‫آخرین بار که دیده بودمت ‫با اون پسرهٔ دورگه بودی.
‫آخرین باری که من دیده بودمت، ‫یه موش پرنده بودی.
‫چند ساعت بعد از تولدت پیش من آوردنت.
‫موجود کوچولوی نق‌نقو. مثل یه ‫جوجهٔ تازه متولد شده، زشت بودی.
‫با اون گردن نازک و نحیفت.
‫همون موقع باید گردنت رو می‌شکوندم.
‫منم چندین سال فرصت داشتم ‫تا راجع‌بهت تحقیق کنم.
‫یادم نرفته که چطور از ترس ‫جلوی خدای مسیحی‌ها خم شدی.
‫بوی چیه؟
‫بوی گوشتیه که سوخته.
‫باید این رو بهتر بدونی.
‫صدای مادرت توی لحظهٔ مرگ هنوز توی گوشمه.
‫شعرهایی که تو و بقیهٔ دخترها می‌خوندین...
‫وقتی که تو فکر می‌کردی همه خوابن رو یادمه.
‫من از کابوس‌تون آگاهم.
‫اونی که حبس شده من نیستم.
‫شک ندارم که بعضی وقت‌ها صبح بلند شدی...
‫و دیدی دهنت طعم شِکر سوخته میده،
‫و به کلی فراموش کردی که بیرون رفته بودی.
‫این یعنی جایی که باید، آزاد نیستی.
‫اون تویی که اون نماد روی پیشونیت حک شده.
‫این نشان وفاداری به معشوقهٔ منه.
‫ارزبت بتری.
‫تو حق نداری اسمش رو به زبون بیاری! ‫چند وقت برده بودی؟
‫پونزده سال؟ بیشتر؟
‫از بدو تولد برده بودی ‫با مادری که اونم مثل تو برده بود.
‫بعضی‌ها هرچقدر به جلو و عقب خودشون ‫نگاه می‌کنن، فقط برده‌ها رو می‌بینن.
‫تو، مردمت، توی جایی که متعلق به منه.
‫این چه ربطی به ارزبت داره؟
‫اون نظام طبیعیِ دنیا رو بهش برمی‌گردونه.
‫نامیراها، پادشاهان، انسان‌ها،
‫روستایی‌ها، برده‌ها.
‫تو.
‫اون چطور می‌خواد این کار رو بکنه؟
‫اون فقط یه خون‌آشامه.
‫ارزبت الهه‌ست.
‫اون خونِ سِخمت رو خورده.
‫الههٔ مصر.
‫بله.
‫سخمت دخترِ «آمون‌را». یه شیرزن.
‫نفسش مثل بادِ صحراست.
‫به ما گفتن نشونه‌هایی خواهد بود. ‫بی‌نظمی، قیام برده‌ها، جنگ.
‫به ما گفتن نوید این اتفاقات رو به بقیه بدیم.
‫ارزبت میاد و با تمام قدرتِ سخمت ظهور می‌کنه،
‫تا همه‌چیز رو به حالت اولش برگردونه.
‫منظورت از این حرف‌ها چیه؟
‫یعنی می‌تونی من رو بکشی،
‫ولی ارزبت هرگز شکست نمی‌خوره.
‫اون وقتی شبِ ابدی فرا برسه ظهور می‌کنه.
‫اون هرکس یا هرچیزی که ‫دوست داری رو نابود می‌کنه.
‫خورشید داره طلوع می‌کنه.
‫تاریکی رو از بین می‌بره.
‫همیشه همین‌طوره.
‫نظام طبیعی دنیا همینه.
‫[نه خدا و نه ارباب]
‫انصاف نیست.
‫اوه، عزیزم. همه دنبال گروه آزادی‌ان.
‫شاید هم بتونه عضو برابری بشه، یا اخوت.
‫واسه رفتن به اخوت باید مرد باشی. ‫اخوت یعنی برادری.
‫پس عضو «خواهری» می‌شه.
‫اوه، چه بهت میاد.
‫می‌خوای توام بیای؟
‫- به جشنواره یا انقلاب‌تون؟ ‫- جفتش.
‫به من نیازی ندارین.
‫خب، یکی رو می‌خوایم که برامون بجنگه.
‫و به تو میاد که مبارز خوبی باشی.
‫شاید دیگه از جنگ خسته شدم.
‫امانوئل.
‫ترا، لطفاً.
‫من فقط اومدم که حرف بزنیم.
‫خواهش می‌کنم.
‫ما با تو حرفی نداریم.
‫تو... چیزیت شده؟
‫من دارم سعی می‌کنم بهتر متوجه شم.
‫راجع‌به چیزی که دیدم و از تو می‌دونم.
‫تو یه‌بار به ما گفتی که خدا اسمت رو صدا زده.
‫اینکه بهت وحی شده با شرارت بجنگی.
‫قبلاً بهش باور داشتم، آره.
‫و حالا؟
‫حالا پایه و اساس زندگی من ‫داره سرنگون می‌شه.
‫شاید دیگه وقتشه که این اتفاق بی‌افته.
‫البته که این حرف خیلی رمانتیکه، ‫مثل مابقی شلوغ‌کاری‌های شما انقلابیون.
‫ولی وقتی که این کشور رو با خاک یکسان کردین،
‫می‌خوام بدونم که کی باقی می‌مونه ‫تا دوباره اون رو از نو بسازه.
‫تو از آزادی حرف می‌زنی.
‫آزادیِ کی؟
‫آزادی همه.
‫توی محلهٔ من یه زن ۸۲ ساله‌ست.
‫اون هرروز توی کلیسا چیزی اهدا می‌کنه.
‫و حالا نوه‌ش به اسمِ حِکمت ‫اون رو از این کار منع کرده.
‫فکر می‌کنی وقتی که شب از خواب بلند شه ‫واسه حِکمت و آزادیش توی تاریکی...
‫اشک می‌ریزه تا وحشت‌های ‫خودش رو از بین ببره؟
‫ولی اون فقط یه زنه.
‫بیش از ۲۰۰ کشیش توی نبرد وردن قتل‌عام شدن.
‫خیلی طول نمی‌کشه که ‫کشیش‌ها تبعید و اعدام بشن.
‫مردم از ذوب کردن ناقوس کلیسا ‫واسه ساخت گلوله توپی حرف می‌زنن.
‫بربرها جلوی دروازه‌ان.
‫واسه اون‌ها هیچکس به اندازهٔ کافی ‫واقعی یا وفادار نیست.
‫اون‌ها ما رو توی خونِ خودمون غرق می‌کنن.
‫نه اگه شما موجودات شبگرد ‫اول این کار رو باهاشون بکنین.
‫من دارم یه ارتش تدارک می‌بینم.
‫من با یه جبههٔ اشتباه دارم می‌جنگم.
‫با خون‌آشام‌ها.
‫من همون‌طور که باید، ‫دارم دنبال هم‌پیمان می‌گردم.
‫و قربانی‌ها.
‫اون کسی که من می‌شناختم اگه الان خودش ‫رو توی آینه می‌دید حالش به‌هم می‌خورد.
‫من از اولش هم بی‌گناه نبودم، ترا.
‫بین بی‌گناهی و پناه دادن ‫به شبگردها خیلی فاصله‌ست.
‫چند بار توی جهان...
‫زندگی همه به تصمیم یه مرد وابسته بوده؟
‫کنستانتین، شارلمانی، من.
‫خدا می‌دونه که این انقلاب چه پلیدی‌های ‫دیگه‌ای با خودش به همراه میاره.
‫اگه خدای تو اونقدری که ادعا می‌کنه قدرتمنده، ‫نیازی نداره که تو برای اون بجنگی.
‫تو این کارها رو به‌خاطر کلیسا نمی‌کنی،
‫این کارها رو واسه غرور خودت می‌کنی.
‫بعضی وقت‌ها به یهودا فکر می‌کنم.
‫خائن، عهدشکن.
‫ولی اگه اون کار رو نمی‌کرد، ‫چه اتفاقی می‌افتاد؟
‫یعنی کل دنیا به‌خاطر ‫خیانت یه مرد نجات پیدا کرد؟
‫من احمق بودم که به تو اعتماد کردم. ‫ایکاش هرگز نمی‌دیدمت.
‫اگه منو نمی‌دیدی، ‫الان ماریایی وجود نداشت.
‫تو که گفتی پدرم فوت کرده.
‫تا ازت محافظت کنم.
‫بهت قول میدم، ترا.
‫من مراقبشم.
‫چقدر واسه اون...
‫این‌طور که به‌نظر میاد، ‫بیشتر از چیزی که تو داری می‌شه.
‫توی شکار خون‌آشام می‌تونم برات جبران کنم.
‫اگه توی ظرف شستن می‌تونی ‫کمکم کنی قبول می‌کنم.
‫ولی مردی که اونجاست برات حساب کرده.
‫بابت شام ممنون.
‫خب، می‌دونی که راجع‌به شامِ مفتی چی می‌گن؟
‫چیز خاصی می‌گن؟
‫می‌گن: «برگرد همون جایی که ازش اومدی ‫و انتظار یه شام دیگه نداشته باش.»
‫یا شاید فقط منم که این حرف رو می‌زنم.
‫ببین، من که نخواستم به من لطفی بکنی.
‫اون پیر خرفت کدوم گوریه؟
‫کیر توش. بازم یکی دیگه...
‫تو قسم خوردی دفعه بعد که منو ‫توی این روستا دیدی بکشی.
‫حالا اومدم. ببینم چندمرده حلاجی.
‫پس فکر کنم الان پای حرفم موندم.
‫خوب شد حداقل تمومش کرده بودم.
‫اگه بتونی جای پول برام نجاری کنی خوب می‌شه.
‫اون رو بده من.
‫باید بیشتر حواست می‌بود.
‫فراموش کرده بودم که چقدر سنگینه.
‫خیلی سنگینه.
‫هی! هی!
‫تو کی هستی؟
‫مگه قرار نبود باهوش باشی؟
‫چی؟
‫جولیا همیشه این حرف رو به من می‌زد.
‫تو کی هستی؟
‫من جوست‌ام.
‫کدوم جوست؟
‫جوست بلمونت.
‫پدربزرگت.
بی سی موویز مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال و انيمه با زيرنويس چسبيده BcMoviez.Com