..:: ارائه شده توسط وبسایت بی سی موویز ::.. .:: BcMoviez.CoM ::.
‫آنچه گذشت...
‫گوه توش! ‫این وامونده رو ازم در بیارید.
‫بکِش! بکِش!
‫گندش بزنن!
‫- خوبی؟ ‫- قوزک پام!
‫- در رفته. ‫- خیلی‌خب.
‫- بیاید برش گردونیم توی اردوگاه. ‫- خیلی‌خب.
‫می‌خوام یکی از اون جونورها رو بگیرم.
‫باید در موردشون اطلاعات جمع کنیم.
‫یکی‌شون رو می‌گیریم، به حرف میاریمش.
‫سلام.
‫شاید بهتر باشه امشب جاهامون رو عوض کنیم.
‫- من توی اتوبوس می‌مونم. ‫- چرا؟
‫چون می‌خوام امشب که دوست‌هامون
‫از جنگل میان بیرون، نگاه‌شون کنم.
‫باید یه قلعه بسازیم.
‫بعدش برات یه داستان تعریف می‌کنم.
‫اونا محصولات کشاورزی‌ان؟
‫آره، گفتیم شاید بهتر باشه کودشون کنیم.
‫هر اتفاقی که داره می‌افته
‫قول می‌دم بگذره.
‫حال بچه‌ام خوبه؟
‫ببینیم کارت‌ها چه جوابی می‌دن.
‫میراندا یه زمان بهش می‌گفت درخت بطری‌ها.
‫اصلی‌اش توی یه پارک‌ـه، چندتا شهر اونورتر.
‫میراندا برام درستش کرد.
‫امکان نداره.
‫من اینو توی غذاخوری پیدا کردم.
‫همین الآن بزن بغل!
‫- نه! ‫- نه، نه!
‫باید بریم.
‫اه!
‫آخ!
‫اینجا کجاست؟
‫یه درخت وسط جاده‌ست.
.:: telegram: t.me/BcMoviez ::. .:: instagram: @BcMovie_co ::.
‫واحد ۴-۵، واحد ۴-۵ صحبت می‌کنه.
‫بیمارستان، صدام رو داری؟
‫صدام رو داری؟
‫واحد ۴-۵، واحد ۴-۵ صحبت می‌کنه. ‫یه مانع در مسیرمونه.
‫جواب بدید، جواب بدید.
‫فقط پارازیت میاد. ‫(آنتن نمی‌ده)
‫بقیه کجان؟
‫این‌موقع از روز ‫حداقل باید یه ترافیک سبک باشه.
‫آره، ولی ما قرار نیست جابه‌جاش کنیم.
‫ای خدا.
‫واحد ۴-۵ صحبت می‌کنه، می‌شنوید؟
‫- وای خدا. ‫- ما در فاصلۀ ۳۰ الی ۳۵ دقیقه‌ای هستیم.
‫یه درخت جاده رو مسدود کرده.
‫واحد ۴-۵ صحبت می‌کنه. می‌شنوید؟
‫خانم، ازتون می‌خوام برگردید توی ماشین.
‫نه.
‫واحد ۴-۵ صحبت می‌کنه. می‌شـ...؟
‫از یه مسیر فرعی برو. ‫دورش بزن.
‫خانم، بیاید برگردیم توی ماشین.
‫- فایده‌ای نداره. ‫- چیزی نیست.
‫- فایده‌ای نداره. ‫- از یه مسیر دیگه می‌ریم.
‫چیزی نیست. چیزی نیست.
‫- مشکلی نیست. ‫- فایده‌ای نداره.
‫درست می‌شه. برگردید داخل.
‫- باید به حرفم گوش کنید! ‫- بیاید.
‫الو؟
‫ایتن؟ توماس هستم.
‫مامان توی دردسر افتاده. ‫توی آمبولانسه.
‫چه آمبولانسی؟
‫حالا می‌بینی. ‫تو راهه.
‫ولی باید کمکش کنی.
‫نباید بترسی.
‫کی هستی؟
‫گفتم که؛ توماس‌ام.
‫واقعاً کی هستی؟
‫چی شده؟
‫با کی صحبت می‌کنی؟
‫می‌گه توماس‌ـه.
‫سلام، جیم.
‫دست از سرِ بچه‌هام بردار.
‫ولی دیگه بچه‌های تو نیستن.
‫بابا؟
‫چی گفت؟
‫ایتن، باهام حرف بزن.
‫چی گفت؟
‫اینکه مامان زنده‌ست.
‫توی یه آمبولانس‌ـه. ‫به کمک‌مون نیاز داره.
‫[منشأ] ‫[فصل سوم، قسمت چهارم]
‫♪ وقتی فقط یه پسربچه بودم ♪
‫♪ از پدرم پرسیدم ♪ ‫♪ «در آینده چطور آدمی میشم؟» ♪
‫♪ «یعنی خوشتیپ میشم؟» ♪ ‫♪ «یعنی پولدار میشم؟» ♪
‫♪ اون بهم این جواب رو داد: ♪
‫♪ هر چی باید بشه می‌شه ♪
‫♪ اون چیزی که باید بشه می‌شه ♪
‫♪ آینده برای ما قابل رؤیت نیست ♪
‫♪ هر چی باید بشه می‌شه ♪
‫♪ اون چیزی که باید بشه می‌شه ♪
‫♪ الان خودم بچه‌دار شدم ♪
‫♪ اونا از پدرشون می‌پرسن ♪ ‫♪ «در آینده چطور آدمی می‌شم؟» ♪
‫♪ «یعنی خوشتیپ می‌شم؟» ♪
‫♪ «یعنی پولدار می‌شم؟» ♪
‫♪ با لطافتِ تمام، بهشون می‌گم: ♪
‫♪ هر چی باید بشه می‌شه ♪
‫♪ اون چیزی که باید بشه می‌شه ♪
‫♪ آینده برای ما قابل رؤیت نیست ♪
‫♪ هر چی باید بشه می‌شه ♪
‫♪ اون چیزی که باید بشه می‌شه ♪
‫♪ هر چی باید بشه می‌شه ♪
‫منتظر چی هستی؟ جمعش کن.
‫تو جمعش کن. ‫من به اون جونور دست نمی‌زنم.
‫مُرده. نگران چی هستی؟
‫اون پرنده برای ورود به اینجا
‫با یه حرکت انتحاری از یه پنجرۀ شیشه‌ای رد شد.
‫هر نحسی‌ای که با خودش داره
‫نمی‌خوام توش دخیل باشم.
‫در ضمن،
‫نمی‌خواستم این سؤال بدیهی رو ازت بپرسم
‫ولی واقعاً فکر کردی کار عاقلانه‌ایه ‫که توی همچین جایی
‫با «تاروت» فال‌گیری کنی؟
‫شرمنده. قصد نداشتـ...
‫کافیه! ‫همین‌طوری‌اش هم کلی دغدغه داریم،
‫همین کم مونده بخوایم از هم انتقاد کنیم.
‫ببینم، حالت خوبه؟
‫خوبم.
‫مطمئنی؟
‫روحم هم خبر نداشت ‫که اینجا همه‌چی انقدر هیجان‌انگیزـه.
‫باز کن.
‫مشکلی نداری.
‫ببین، واقعاً نیازی به این کارها نیست.
‫چرت نگو.
‫من معاینۀ تمام بیمارهام رو...
‫بعد از اینکه با پرنده‌های روان‌پریش ‫روبه‌رو می‌شن، واجب می‌دونم.
‫ضمناً، باعث می‌شه حواسم پرت بشه
‫و به این فکر نکنم که کریستی الآن دمِ اون دریاچه‌ست.
‫نه. مشکلی پیش نمیاد.
‫سرپناه دارن.
‫چندتا طلسم دارن.
‫- چیز دیگه‌ای لازم نیست. ‫- می‌دونم.
‫ولی...
‫اگه الیس رفته بود، ‫ منم همین حس تو رو پیدا می‌کردم.
‫بخور.
‫خوشحالم که دوباره...
‫دارم از یه مامان حامله مراقبت می‌کنم ‫که خیلی حواسش به بچه‌شه.
‫از قیافه‌ات معلومه خیلی بهتری.
‫رنگ‌پریدگی‌ات بهتر شده.
‫خوراکت بیشتر شده؟
‫آره، بالآخره یه چیزی پیدا کردم ‫که بالا نمیارمش.
‫عالیه. کاری کن بچۀ قوی و خوشگلی به دنیا بیاری.
‫هوم.
‫ما قبلنا اینجا بازی می‌کردیم.
‫شب‌ها نه.
‫شب‌ها همه باید قایم می‌شدن.
‫اون زمان طلسم نداشتیم.
‫ولی در طول روز،
‫من و خواهرم داخل خونه‌ها بازی می‌کردیم.
‫تظاهر می‌کردیم که دوباره توی خونه‌مونیم.
‫همیشه این بازی رو ‫بیشتر از بازی‌های دیگه دوست داشت
‫هیچ‌وقت دلیلش رو نفهمیدم.
‫با خواهرت اومدی اینجا؟
‫مامانم هم بود. ‫ولی جفت‌شون مُردن.
‫دقیقاً مثل «نیتن»،
‫فرقش این بود که من اونا رو نکُشتم.
‫اینا کافیه؟
‫آره، خوبه.
‫نمی‌فهمم داریم چی‌کار می‌کنیم.
‫گفتم که؛ ‫باید به یاد بیارم.
‫چی رو به یاد بیاری؟
‫بچه که بودم، مامانم سعی کرد همه رو نجات بده
‫ولی مُرد. ‫بعدشم بقیه مُردن.
‫یادم نمیاد چطور یا چرا.
‫فکر می‌کنم لازم باشه هر چی زودتر به یاد بیارم.
‫چرا؟
‫خیلی چیزها دارن تغییر می‌کنن.
‫تا حالا اینجا برف نیومده بود.
‫باید بریم زیرزمین.
‫این بالا برای داستان‌های روزانه‌ست.
‫زیرزمین برای رازهاست.
‫الو؟ واحد ۴-۵ صحبت می‌کنه.
‫چطور هنوز توی این جنگل لامصب هستیم؟
‫وقتی جلوی اون درخته وایستادیم، ‫دمِ ورودیِ شهر بودیم.
‫جی‌پی‌اس چی نشون می‌ده؟
‫همونی که ده دقیقۀ پیش نشون می‌داد: ‫داده‌ای در دسترس نیست.
‫لابد داریم دور خودمون دور می‌زنیم. ‫جنگل انقدر طویل نیست.
‫باشه خب، دور می‌زنم.
‫نه، نه، نه! لطفاً دور نزن.
‫فقط همین‌جوری برو جلو.
‫- خانم، آروم باش. ‫- اگه دور بزنی
‫از شهر دور می‌شی!
‫کدوم شهر؟ ‫داریم دنبال بزرگراه می‌گردیم.
‫می‌دونم، می‌دونم، ولی...
‫باید به حرفم گوش کنید.
‫امن نیست که وقتی هوا تاریک شد، ‫اینجا وایستیم.
‫ولی جلوتر یه شهر هست،
‫و مردم اونجا می‌تونن کمک‌مون کنن.
‫فقط باید همین‌جوری برید جلو. خواهش می‌کنم!
‫یعنی می‌خوای همین‌جوری به این جونورها نگاه کنی
‫تا یه چیزی دستت بیاد ‫که چطور حرکت می‌کنن و چی‌کار می‌کنن،
‫اون‌وقت چی می‌شه؟
‫بهت بصیرت می‌ده که چطور یکی‌شون رو بگیری؟
‫آره، یه چیزی تو این مایه‌ها.
‫باشه، خیلی‌خب.
‫مطمئنم هیچ نتیجۀ وحشتناکی هم نداره.
‫تو چرا اینجایی؟
‫منظورت چیه؟
‫گفتم می‌تونیم جاهامون رو عوض کنیم.
‫توی کلانتری الآن می‌تونستی ‫خواب هفت پادشاه رو ببینی.
‫پس چرا اینجایی؟
‫به تو ربطی نداره.
‫اصلاً به تو چه؟
‫چون اگه قراره تا صبح به حرف‌های تو گوش بدم،
‫حداقل دوست دارم بدونم دلیلش چیه.
‫ببین، اگه می‌خوای کاری بکنی
‫که کوچیک‌ترین شانسی...
‫برای رفتنِ ما از این خراب‌شده داره
‫هر چقدر هم که اون کار، ‫احمقانه و نسنجیده باشه...
‫دلم می‌خواد کمک کنم.
‫عه، پس حالا یهویی اهل همکاری شدی.
‫اگه چیزهایی که من دیدم رو دیده بودی،
‫تو هم احتمالاً می‌شدی.
‫منظورت چیه؟
‫چی دیدی که من ندیدم؟
‫فکر می‌کنی دارم در مورد چی صحبت می‌کنم، بوید؟
‫من، جولی، ماریل،
‫اونجا که بودیم که نمی‌دونم کجاست.
‫اینجا همه فقط در مورد این حرف می‌زنن ‫که چقدر از مرگ می‌ترسن.
‫خب، من فکر نمی‌کنم بدترین اتفاقی که
‫اینجا ممکنه برای آدم بیفته، مرگ باشه.
‫دلم می‌خواد برم بیرون.
‫یه‌کم بگیر بخواب.
‫فردا روز سخت و طولانی‌ای داریم.
‫ببخشید. بیدارت کردم؟
‫نه، از درد قوزک پام و ذق‌ذقی که کرد بیدار شدم.
‫کاری از دستم برمیاد که بهتر بشه؟
‫نه، تا وقتی که یه مقدار ورمش نخوابه ‫کاری نمی‌شه کرد.
‫چی می‌نویسی؟
‫یه چیزیه برای مامانم.
‫توی فرهنگ چینی، توی ایام عید...
‫برای مُرده‌ها نامه می‌نویسیم.
‫به گمونم الآن عید خاصی نباشه، ولی...
‫به‌نظرم خیلی خوشش میاد.
‫آره.
‫حرفی که اون‌موقع زدم رو جدی گفتم.
‫تو اینجا تنها نیستی.
‫الآن شرایط تغییر کرده. همین و بس.
‫آره.
‫آخه حس می‌کنم، یهویی...
‫تمام دلایلی که برای مقاومت و جنگیدن داشتم ‫از بین رفتن.
‫و تمام چیزهایی که فکر می‌کردم ‫دارم به‌خاطرشون می‌رم خونه.
‫و دو نفری که راجع‌به این مسائل ‫باهاشون صحبت می‌کردم
‫تو و مامانم بودین.
‫هنوزم می‌تونی باهام صحبت کنی.
‫احیاناً نمی‌شه فردا صبح صحبت کنید؟
‫ببخشید.
‫به جهنم!
‫دیگه بیدار شدم.
‫آهای.
‫می‌خواید یه چیز عجیب بشنوید؟
‫شبی که همه مُردن،
‫من توی انبار زیرزمینی بودم.
‫مامانم به من و الوییز گفت اونجا قایم شیم.
‫الوییز گوش نکرد.
‫ولی من گوش کردم.
‫تا صبح همون‌جا موندم.
‫وقتی اومدم بیرون،
‫همه‌جا پُر از جسد بود.
‫همون روز با پسر سفیدپوش آشنا شدم.
‫پسر سفیدپوش رو می‌شناسی؟
‫دوستمه.
‫تمام اون سال‌ها که تنها بودم، ‫جز اون هیچ دوستی نداشتم.
‫نمی‌تونستم همه‌شون رو خاک کنم.
‫همین‌جوری دراز به دراز ‫افتاده بودن توی خیابون و...
‫من نمی‌تونستم خاک‌شون کنم.
‫برای همین، پسر سفیدپوش...
‫بهم گفت وسایلی که براشون عزیز بوده رو جمع کنم.
‫به‌جاش اینا رو خاک کنم.
‫این خرت‌وپرت‌ها...
‫بهت کمک می‌کنه یادت بیاد چرا اون اتفاق افتاد؟
‫آره فکر کنم.
‫چرا اومدیم اینجا؟
‫چون یه قلعه‌ست.
‫چرا به من نیاز داری؟
‫چون‌که نمی‌خوام تنهایی این کار رو بکنم.
‫شاید مجبور باشم ‫یه‌سری چیزهای ترسناک رو به یاد بیارم.
‫و تو ترسناک‌ترین آدمِ اینجایی،
‫پس تو رو نمی‌ترسونه.
‫همیشه انقدر وول می‌خوری؟
‫یه جای کار می‌لنگه.
‫اون جونورها تا الآن باید ریخته بودن اینجا.
‫واقعاً؟
‫اونا مصداق بارزِ عبارتِ «بندۀ عادت» هستن.
‫اونی که یونیفرم پرستار می‌پوشه
‫هر شب اول از همه به من سر می‌زنه،
‫هر شب بلااستثنا.
‫کنار شیشۀ اتوبوس وایمیسته ‫و زیر لب آواز می‌خونه.
‫حدود ده دقیقه، همین‌جوری وایمیسته
‫و با یه لبخند تخمی، با شیشه آهنگ می‌زنه.
‫یه دونه دیگه هم هست، خب؟
‫خوشش میاد اونجا کنار تاب بشینه.
‫- خیلی‌خب. ‫- پاهاش رو آویزون می‌کنه.
‫یه زوج دیگه هستن که
‫اونجا کنار استخر می‌شینن و...
‫تو خیلی با دقت بهشون نگاه کردی.
‫آره خب، تلویزیون که ندارم.
‫تازه، شما شب‌ها پرده‌ها رو می‌کِشید.
‫من ندارم.
‫ببین، حرفم اینه که اونا الگو و روتین دارن
‫که همه‌شون الآن باید اتفاق می‌افتاد.
‫الآن!
‫خانم، حرف‌هات اصلاً با عقل جور در نمیاد.
‫من این جاده رو می‌شناسم! ‫جلوتر یه شهر هست.
‫مردمش می‌تونن کمک کنن ‫بزرگراه رو پیدا کنیم.
‫- باشه. ‫- بهتون قول می‌دم.
‫فقط باید همین مسیر رو ادامه بدیم.
‫رسیدیم! طویله اینجاست.
‫- وایستا! همین‌جا وایستا! ‫- خانم، نمی‌شه. خب؟
‫قرار نیست وسط ناکجاآباد وایستیم.
‫گندش بزنن!
‫پشمام! اون چیه؟
‫این چه سمّیه؟
‫یه آمبولانس اومده، ‫دقیقاً همون‌طور که اون گفت!
‫آهای!
‫مامان!
‫نه، نه. ‫هی، هی، هی!
‫- برو داخل. ‫- می‌گیرمش.
‫- هی! ‫- نه!
‫- گرفتمش. ‫- نه!
‫- بیا برگردیم تو. ‫- نه! مامان!
‫باید وایستید. لطفاً وایستید.
‫ببینید، خانم. ‫دوباره تکرار نمی‌کنم، باشه؟
‫گوه توش!
‫- چی شده؟ ‫- یه جسد وسط جاده‌ست.
‫اگه مامان واقعاً اون بیرون باشه چی؟
‫چی می‌گه؟
‫یه نفر پشت تلفن گفت ‫مامان با آمبولانس میاد.
‫یه نفر وسط جاده دراز کشیده.
‫نه، اون لامصب آدم نیست!
‫- هی! هی! ‫- ای خدا!
‫- اون لامصب آدم نیست! ‫- خیلی‌خب.
‫خونسردی‌مون رو حفظ می‌کنیم، باشه؟
‫- نه، نه، نه! ‫- شما برید. من اینو دارم.
‫گوش نمی‌دین چی می‌گم.
‫کجا می‌رید؟ ‫نرید!
‫- لطفاً نرو! ‫- خانم! - برو، برو.
‫- خانم! خانم! ‫- مثل سگ می‌میرید!
‫خیلی‌خب، باید آروم بگیری.
‫خودت آروم بگیر! ‫الآن می‌میرن.
‫الآن مثل سگ می‌میرن!
‫- یا مسیح! ‫- ای خدا.
‫خانم، صدام رو می‌شنوی؟
‫- خیلی‌خب. ‫- کمک کن برش گردونم.
‫یالا.
‫مواظب سرش باش.
‫نبض نداره.
‫آهای، بچه‌ها.
‫اون خانمه حسابی قات زده.
‫این چه کوفتیه؟
‫آه!
‫وای خدا!
‫اه!
‫برو عقب!
‫- خیلی‌خب. ‫- صدای شلیک بود!
‫که یعنی اون جونورها اومدن بیرون.
‫وای خدا. هنری؟
‫- چیه؟ ‫- چیزی نیست.
‫- چیه؟ ‫- حال‌مون خوبه.
‫اگه احتمالش وجود داشته باشه ‫که زنم اون بیرون باشه، من می‌رم.
‫شما هر کاری می‌خواید بکنید.
‫خیلی‌خب، گوش کن. ‫باید داخل بمونی.
‫هر کی که توی اون آمبولانسه،
‫اگه بخوایم نگرانِ تو هم باشیم، ‫جونش رو به خطر میندازی، خب؟
‫ازت می‌خوام بگی «فهمیدم».
‫- فهمیدم. ‫- جولی؟
‫باشه.
‫الآن توی خطر بزرگی قرار گرفتیم.
‫یه موجوداتی توی این شهر هست ‫که اگه وارد یکی از خونه‌ها نشیم
‫بهمون آسیب می‌زنن.
‫وای خدا. وای خدا!
‫یا مریم مقدس!
‫وای خدا!
‫وای خدا! جیم! جیم!
‫تبیتا.
‫وای خدا! جیم! جیم!
‫کمکم کن! کمکم کن!
‫لطفاً کمکم کن، عزیزم.
‫لطفاً کمک‌مون کن.
‫کلید داره؟
‫نمی‌دونم! نمی‌دونم! نمی‌دونم کجاست.
‫همه فوراً از آمبولانس بیان بیرون!
‫اه!
‫- خدایا! ‫- چطور ممکنه؟
‫- دست‌بند! ‫- چی؟
‫تو دست‌بند داری. ‫کلیدهاش رو بده من.
‫کلیدهاش رو ندارم. نه...
‫یه جعبه‌ابزار توی اتوبوس هست. ‫بسپرش به من.
‫- نه! صبر کن، صبر کن! ‫- میارم.
‫خیلی‌خب. ‫بمونید، بمونید، بمونید.
‫یه نفر داره ازشون فرار می‌کنه!
‫فکر کنم پلیسه.
‫این چه کوفتیه؟
‫اه!
‫- چی بود؟ ‫- نیکی تیر خورد!
‫اجازه بدین. اجازه بدین.
‫چی شد؟
‫- سرش خورد به زمین؟ ‫- نمی‌دونم.
‫اون پنجره رو تخته کنید.
‫بیا بذاریمش روی کاناپه.
‫خیلی‌خب.
‫بذارش همین‌جا. بذارید یه‌کم هوا بخوره.
‫- خوبه. ‫- باشه، باشه.
‫- صحنه رو دیدی؟ ‫- اسمش نیکی‌ـه؟
‫سلام نیکی. من ماریل‌ام. ‫کمکت می‌کنم، خب؟
‫آروم، آروم.
‫کمک کن به بغل بچرخونمش. ‫خیلی‌خب. حله.
‫خیلی‌خب. جای خروج گلوله نداره. ‫باید گلوله رو در بیاریم.
‫آهای، باز کنید!
‫- من افسر پلیسم! ‫- برو کنار.
‫- چی‌کار می‌کنی؟ ‫- خواهش می‌کنم!
‫- اون پلیس‌ـه. نمی‌تونیم همین‌جوری ولش کنیم. ‫- در رو باز کنید!
‫بهتره صبر کنیم کریستی بیاد.
‫کریستی تا فردا نمیاد.
‫باید همین الآن انجامش بدیم. ‫ببین، کلی چیز می‌خوام.
‫موچین، انبردست، الکل و حوله.
‫باشه، حله، حله.
‫می‌دونم.
‫خیلی‌خب.
‫- آره. ‫- وای خدا.
‫خیلی‌خب.
‫خدایا! اون جونورها از همه‌طرف داشتن می‌اومدن.
‫- برو عقب! ‫- قصد نداشتم... نه، گوش کنید.
‫باید باور کنید. ‫خواهشاً باور کنید.
‫- لابد تیرم خطا رفته! ‫- گفتم برو عقب لامصب.
‫وای خدا. اینا واقعی نیست!
‫اینا واقعی نیست. ‫محاله همچین اتفاقی افتاده باشه.
‫اینا واقعی نیست.
‫- کسی همراهت هست؟ ‫- چی؟
‫- کسِ دیگه‌ای اون بیرونه؟ ‫- حالش خوب می‌شه؟
‫چطور اومدی اینجا؟
‫توی یه آمبولانس بودیم.
‫یه درخت افتاده بود.
‫کدوم گوری‌ان؟ ‫کلیدهای کوفتی‌اش رو پیدا نمی‌کنم.
‫برید گُم شید عقب!
‫گفتم برید گُم شید عقب!
‫عه، عزیزم، روالش این نیست.
‫آهای، برگرد توی اتوبوس.
‫آهای، جیم! ‫ببین، ابزار!
‫- بوید، باید بریم. ‫- آره.
‫یه چیزی بیار! یه چیزی بیار!
‫کلیدهای کیری رو پیدا نمی‌کنم!
‫- کجا... ‫- دنبال اینا می‌گردی؟
‫مادرجنده!
‫بگیرشون.
‫ولی رندال رو نگه می‌داریم.
‫ولم کنید!
‫نمی‌تونی همه‌شون رو نجات بدی.
‫اه!
‫بوید، بیا بریم! ‫باید از اینجا بزنیم به چاک.
‫گاییدم‌تون! گاییدم‌تون!
‫مادرجنده‌ها! ‫گاییدم‌تون!
‫بوید؟ بوید، منو تنها نذار، کثافت!
‫اینجا رو فشار بده.
‫خیلی‌خب. حله. خوبه.
‫- خوبه، خیلی‌خب، خوبه. ‫- جدی؟
‫ببین، ببین، مطمئنی می‌تونی؟
‫آره، آره، می‌تونم.
‫بشین اینجا.
‫پاهاش رو ثابت نگه دار.
‫باشه، باشه. گرفتم.
‫نذار تکون بخوره.
‫- بجنب. ‫- خیلی‌خب. باشه.
‫یه ذره می‌سوزونه.
‫می‌دونم. می‌دونم. می‌دونم.
‫گندش بزنن. خیلی‌خب. بذار ببینم.
‫- خیلی‌خب. ‫- بذار ببینم.
‫اینو گاز بگیر. اینو گاز بگیر.
‫- ثابتِ ثابت نگهش دار. ‫- طاقت بیار، نیکی.
‫شروع می‌کنیم.
‫خیلی‌خب، شروع می‌کنیم.
‫- می‌دونم. می‌دونم. ‫- از پسش برمیای.
‫- خیلی‌خب. ‫- چیزی نیست. چیزی نیست.
‫خیلی‌خب، فکر کنم گرفتمش.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، درش آوردم.
‫- اینم از این. ‫- آره.
‫عالی بود.
‫یه خانمی توی آمبولانس‌ـه.
‫دوتا بهیار بیرون بودن،
‫نمی‌دونم اون خانمه الآن کجاست ‫ولی فکر کنم ۲۰ دقیقه پیش...
‫اوکیه.
‫- وای خدا! ایول، ایول، ایول! ‫- همینه. همینه.
‫- ممنون! ‫- خب، می‌تونی بلند شی؟
‫- آره. ‫- آره؟
‫هنری، بیا بریم. ‫بیا بریم، هنری.
‫- تو چی؟ می‌تونی راه بری؟ ‫- آره فکر کنم.
‫بیا، بیا. ‫دارمت، دارمت.
‫خوبی؟
‫- این آقا با من. ‫- وای خدا، زود باشید.
‫دارمش، دارمش، دارمش. دارمش. بیا اینجا.
‫بیا اینجا.
‫دارمت. دارمت.
‫بریم.
‫بفرما. برو.
‫بفرما.
‫بفرما. در رو ببند.
‫خوبی؟
‫ببین.
‫اصلاً فکر خوبی نیست.
‫ببینم، چی شده؟
‫شب سخت و طولانی‌ای بود.
‫ظاهراً برای همه همین‌طور بوده.
‫هزار بار بهت گفتم!
‫دانا، می‌شه...؟
‫بالا یه اتاق بهتون می‌دم.
‫خوبی؟
‫- آره. ‫- بیا بریم.
‫اون دختر بیچاره!
‫- نیکی خوب می‌شه. ‫- نه...
‫من نیکی رو نمی‌گم.
‫فاطمه رو می‌گم.
‫اون پرندۀ وحشتناک!
‫اگه نشونه بوده باشه چی؟
‫چی شده؟
‫الآن بیدارم؟
‫کجا می‌ری؟
‫کمکم کن.
‫- خواهش می‌کنم! ‫- ببخشید. ببخشید.
‫چیزی می‌بینی؟
‫نه.
‫اگه برنگردن چی؟
‫این‌جوری فکر نکن.
‫برمی‌گردن.
‫جولی، چه اتفاقی برای تو افتاد؟
‫منظورت چیه؟
‫از وقتی خوابت برد و چشم‌هات سفید شدن،
‫خیلی عوض شدی.
‫مطمئنی حالت خوبه؟
‫آره. آره، خوبم.
‫باور نمی‌کنم.
‫می‌دونی که دیگه بچه نیستم.
‫می‌تونی این‌جور چیزها رو بهم بگی.
‫می‌خوای حقیقت رو بدونی؟
‫خیلی می‌ترسم.
‫چیزهایی دیدم که واقعاً درک‌شون نمی‌کنم.
‫چیزهایی بودن که حتی یادم نمیادشون.
‫فقط در این حد یادمه
‫که تا حالا توی کل عمرم انقدر نترسیده بودم.
‫اینم از حقیقت.
‫به کسی جز تو نگفتم.
‫دارم تمام زورم رو می‌زنم که حالم خوب باشه.
‫کمکی از دستم برمیاد؟
‫برو بابا، این منم که خواهر بزرگترِ توئم.
‫منم که از تو مراقبت می‌کنم.
‫اگه برنگردن...
‫فقط خودمون می‌مونیم.
‫باید از این به بعد ‫خودمون از همدیگه مراقبت کنیم.
‫برمی‌گردن.
‫یعنی میله از چشمش رد شده بود؟
‫خب، فقط وقتی که روی درخت بود.
‫وقتی با یه جمجمۀ پر از خون ‫قدم‌زنان اومد سمت من،
‫صرفاً یه حدقۀ چشمِ خونی و خالی بود.
‫خدایا!
‫آره. این اواخر زندگی‌ام همین‌طوری بوده.
‫چند وقته که این اتفاق‌ها دارن می‌افتن؟
‫توهم‌ها؟
‫تقریباً از وقتی که اومدم اینجا.
‫یادته اون روز بردمت انبار زیرزمینی
‫و بهت گفتم اون نماد رو روی سقف دیدم؟
‫که تو فکر کردی دیوونه شدم؟
‫تین‌چن منو توی غذاخوری دید
‫که داشتم بارها و بارها اون نماد رو می‌کشیدم ‫و خُل شده بودم.
‫اولش برام چایی درست کرد.
‫بعدش منو برد توی انباری
‫و خب...
‫اینو در آورد.
‫هنوزم نمی‌دونم از کجا می‌دونست اونجاست.
‫مامانم وجب به وجب اون انباری رو بلد بود.
‫فکر می‌کردم اون‌قدر باهوشم ‫که می‌تونم آمار این شهر در بیارم ولی...
‫کاش...
‫عن توش!
‫مامانم خیلی ازت خوشش می‌اومد، می‌دونستی؟
‫فکر کنم بیشتر تحملم می‌کرد تا اینکه خوشش بیاد.
‫نه، نه، نه. ‫آخه اون واقعاً...
‫فقط برای کسایی که ‫ازشون خوشش می‌اومد اخم می‌کرد.
‫اگه از کسی خوشش نمی‌اومد ‫خیلی راحت نادیده می‌گرفت‌شون.
‫آخ.
‫وقتی نامه‌ات تموم شد،
‫سلام همه‌مون رو بهش برسون.
‫- یا خدا. ‫- هیس!
‫چیزی نیست. چیزی نیست. ‫هیس، هیس، هیس.
‫مطمئنی اون چیزهایی که امروز دیدی
‫توهم بودن؟
‫این مال آقای گربر بود.
‫همیشه بوی پیاز می‌داد.
‫پیازها به‌صورت خودرو توی جنگل در می‌اومدن،
‫اونم می‌رفت می‌کَندشون و خام‌خام می‌خورد.
‫هوم.
‫این مال دلورس بود.
‫همیشه خیلی گریه می‌کرد.
‫هوم.
‫چی شده؟
‫از کریستوفر هیچی نیست.
‫کریستوفر کی بود؟
‫دوست‌مون بود.
‫آدم خوبی بود،
‫تا اینکه از یه جایی به بعد، ‫اون نماد رو می‌دید
‫و بعد، کم‌کم آدم ترسناکی شد.
‫چیه؟
‫نه، تصمیم اشتباهی بود. ‫دیگه نمی‌خوام ادامه بدم.
‫- ویکتور. ‫- نه! گفتم نه.
‫- ویکتور! ‫- گفتم نه!
‫- ویکتور! ‫- نه، نه، نه، نه!
‫- ویکتور! ‫- نه، نه!
‫- ویکتور! ویکتور! ‫- نه، نه!
‫ببین، ببین.
‫آروم باش! چیزی نیست.
‫لازم نیست بترسی.
‫من ترسناک‌ترین آدم شهرم، یادته؟
‫می‌دونم چی کمه.
‫سلام، ویکتور.
‫اسمش «جسپر» بود.
‫من...
‫تنهاش گذاشتم.
‫همین‌جوری...
‫همین‌جوری تنها گذاشتمش.
‫وای خدا، بوید!
‫می‌دونی، نتونستم... ‫سعی کردم همه رو نجات بدم.
‫آخه تبیتا پشت یه آمبولانس کوفتی چی‌کار می‌کرد؟
‫چطور...
‫مطمئنی؟
‫اون واقعاً پدر ویکتورـه؟
‫جیم، خودم شخصاً رفتم خونه‌ای که ‫ویکتور توش بزرگ شده.
‫ای خدا.
‫مادرش، میراندا،
‫حتی قبل از اینکه وارد این شهر بشه، ‫اینجا رو دیده بوده.
‫یه‌سری نقاشی کشیده بود و...
‫فکر می‌کنم دلیل اینکه ‫فرستاده شدم اونجا همین بود.
‫اون پسر کوچولوی توی برج...
‫فکر کنم می‌خواست یه چیزی رو ببینم،
‫یه چیزی رو پیدا کنم.
‫منم سعی‌ام رو کردم.
‫ولی خب...
‫واقعاً شرمنده‌ام. ‫واقعاً شرمنده‌ام.
‫ببین، ببین، ‫تو کاری نکردی که بخوای براش شرمنده باشی.
‫برگشتی و در امانی.
‫تنها چیزی که مهمه همینه.
‫باشه؟
‫ولی اگه اون تنها شانس‌مون ‫برای برگشتن به خونه بود چی؟
‫- چیه؟ ‫- حالش خوبه؟
‫گندش بزنن. نیکی؟
‫چِش شده؟
‫نه.
‫وای خدا. چی...
‫خونریزیِ داخلی داره.
‫لابد گلوله بیشتر از اونی که ‫فکرش رو می‌کردم آسیب زده.
‫- وای خدا. ‫- نیکی، نیکی.
‫نیکی، سعی کن بیدار بمونی، خب؟
‫چیزی‌ات نیست. ‫هِی، هِی، هِی.
‫- نیکی؟ ‫- نه، نیکی.
‫گندش بزنن!
‫یالا.
‫نیکی، طاقت بیار! نیکی؟
‫- نه. ‫- وای نه.
‫یالا، یالا.
‫گندش بزنن. یالا!
‫یالا. یالا.
‫نیکی؟
‫وای نه.
‫دیدی چی‌کار کردی؟
‫غیرعمدی بود.
‫چه مرگته، افسر؟ هان؟
‫اگه از یه چیزی بترسی، ‫به زمین و زمان شلیک می‌کنی؟
‫- همین‌طوره؟ ‫- شرمنده‌ام.
‫شرمنده‌ای؟ شرمنده‌ای؟ آره؟
‫بیا به نیکی بگو شرمنده‌ای.
‫- بی‌خیال دیگه. ‫- ولم کن لامصب!
‫- گوش کن! ‫- همین الآن...
‫دنبالم میای!
‫خدایا! خدایا!
‫در رو ببند.
‫ببین، الآن اصلاً ‫حال و حوصلۀ سخنرانی‌هات رو ندارم.
‫پس اگه قراره بحث کنیم...
‫دانا؟
‫چرا این اتفاق‌ها داره می‌افته؟
‫چرا هِی بدبیاری پشت بدبیاری سرمون میاد؟
‫چرا تمومی نداره؟
‫چرا نمی‌تونن دست از سرمون بردارن؟
‫نمی‌دونم، نمی‌دونم.
‫بوید، من مثل سگ می‌ترسم.
‫مثل سگ می‌ترسم!
‫حله.
‫جسپر مالِ کریستوفر بود.
‫قبلنا خیلی آدم باحالی بود.
‫کریستوفر همه‌مون رو می‌خندوند.
‫مردم اون زمان خیلی دلیلی برای خندیدن نداشتن
‫برای همین، خیلی خوب بود که می‌شد بخندیم.
‫تا اینکه کریستوفر مدام اون نماد رو می‌دید
‫و تغییر کرد.
‫دیگه ما رو نمی‌خندوند.
‫یادمه کریستوفر از یه جایی به بعد،
‫بیشتر و بیشتر، تنهایی وقت می‌گذروند.
‫و یه روز...
‫جسپر می‌تونه بهمون بگه چرا اون اتفاق افتاد.
‫ممنون.
‫آممم...
‫چند روز پیش خیلی باهاش بدرفتاری کردم.
‫نه.
‫اخیراً تک‌تک کسایی که توی این خونه‌ان، ‫مضطرب و بی‌قرار بودن.
‫آره، ولی فکر کنم بهتر باشه ‫یه‌کم پیشش بشینم.
‫باشه، می‌خوای منم بمونم؟
‫نه، فکر کنم بهتر باشه تنهایی انجامش بدم.
‫باشه.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫خیلی‌خب.
‫به سلامتیِ روزهای بهتر!
‫گل گفتی.
بی سی موویز مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: BcMoviez.CoM ::.