‫آنچه گذشت...
‫جنگل مملو از تاریکیه.
‫مملو از کابوس‌هاییه ‫که از تصورت هم خارجن.
‫بس کن مارتین.
‫خون من و تو دیگه یکی شده.
‫هر موقع چیز عجیبی می‌بینم، ‫این نماد میاد جلوی چشمم.
‫قبلا دیده بودمش.
‫یعنی بهت الهام شده بود؟
‫نه، روی دیوارهای تونل دیده بودمش.
‫خب، ویکتور گفته بود مادرش ‫می‌خواست بچه‌های محبوس...
‫تو فانوس دریایی رو نجات بده...
‫و تنها راه بازگشت همه به خونه ‫از همین قراره.
‫یعنی کل این مدت ‫خیال می‌کردم اون بچه‌ها...
‫می‌خوان من رو بترسونن، ولی...
‫اگه صرفا ازم کمک بخوان چی؟
‫شما هم می‌شنوین؟
‫کمک کنین!
‫تو رو خدا! خواهشا کمک کنین!
‫تو خواب حرف می‌زد.
‫چی می‌گفت؟
‫«دست می‌زنند، می‌شکنند و می‌ربایند.»
‫«آزادی را زینجا می‌زدایند.»
‫الان دیگه چیز دیگه‌ای به جون شهر افتاده.
‫چیز جدیدی به جونش افتاده.
‫امشب خوابیدن واسه همه خطرناکه.
‫- تک تک شما... ‫- ببرش طبقه بالا.
‫- همگی با هم می‌میریم! ‫- از اینجا ببرش، زود باش!
‫خوابم یادم اومد.
‫پسری رو دیده بودم ‫که لباس تمام سفید پوشیده بود...
‫و چندین و چند بار جمله‌ای رو تکرار می‌کرد:
‫«آنگاه که می‌آیند...»
‫«سه مقصود دارند،»
‫«گر ملودی تقطیع نیابد، ‫سلانه‌سلانه می‌شتابند.»
‫من این رو شنیدم.
‫یه شعر کودکانه قدیمیه.
‫«دست می‌زنند، می‌شکنند...»
‫«و می‌ربایند، ‫آزادی را زینجا می‌زدایند.»
‫«آنگاه که می‌آیند، سه مقصود دارند،»
‫«گر ملودی تقطیع نیابد، ‫سلانه‌سلانه می‌شتابند.»
‫جولی! بسه!
‫[راهسرا] ‫[ظرفیت تکمیل است]
‫طبقه بالان.
‫مامانت و...
‫ویکتور ایتان رو بردن غذاخوری.
‫اِم، ببین بوید...
‫بهتره بری طبقه بالا، ‫ممکنه به کمکت نیاز داشته باشن.
‫اون بچه الان باید مشغول ‫انتخاب لباس مراسم رقصش باشه،
‫نباید اون شکلی تو اتاق دراز کشیده باشه...
‫مشکلمون از این قراره ‫که از خیلی چیزها خبر نداریم.
‫انگار کتابی رو باز کردیم ‫و داریم از وسطش می‌خونیم...
‫یا سعی می‌کنیم شکل کلی جورچینی رو...
‫با داشتن چند قطعه انگشت‌شمار ‫حدس بزنیم، درست نمی‌گم؟
‫تازه قطعات به‌دردبخوری ‫مثل گوشه‌ها یا کناره‌هاش رو نداریم.
‫مشتی قطعات مبهم داریم که...
‫باید دو قطعه رو کنار هم بذاریم.
‫حداقل در اون صورت ‫می‌تونیم از جایی شروع کنیم.
‫آهای. آهای، کجا می‌ری؟
‫باید با سارا صحبت کنیم.
‫خب، اگه دیگه نمی‌شه خوابید،
‫این کارها به چه دردی می‌خوره؟
‫از من بشنوین، ‫بهتره همه‌مون بذاریم بریم.
‫تجهیزات برمی‌داریم، می‌ریم ‫که ببینیم چی دستگیرمون می‌شه.
‫بوید قبلا همین کار رو کرده.
‫باشه، خب، شاید بوید در هر زمینه‌ای...
‫ماهرترین آدم شهر نباشه.
‫اصلا واسه چی اومدیم اینجا؟
‫رندال که خیلی بی‌شعور بود.
‫آره، خب، تو هم بی‌شعوری،
‫ولی حاضر نیستم ‫بذارم جسدت اینجا بگنده.
‫وای، خاک بر سرم.
‫خیر سرم بالاخره از اتاقم بیرون اومدم،
‫ولی باید جسد پیدا کنم.
‫برو اون پایین رو بگرد.
‫الجین، از این طرف بیا.
‫ممنونم که اومدی.
‫کار مفید حس خوبی به آدم می‌دم.
‫تو که داری کلی کار مفید می‌کنی.
‫این‌طور که پیداست، ‫راه‌حل این مشکل...
‫با خواب خودت حل می‌شه.
‫خودم می‌دونم خیلی عجیب جلوه می‌کنه.
‫آره، شاید حل بشه.
‫به نفعتونه خودتون هم این رو ببینین!
‫گمون نکنم این بابا مرده باشه.
‫وای، پشم‌هام.
‫خاک عالم.
‫وای.
‫مگه نگفته بودی اینجا جسد هیولا افتاده؟
‫چقدر به گلوله نقره‌ای دل بسته بودیم.
‫خیلی‌خب. ‫سوار ونش کنین.
‫وای، ریدم تو این زندگی.
‫- سوار ونش کنین! ‫- باشه.
‫ای خدا!
‫ضربان قلبش خوب و محکمه،
‫تنفسش هم خیلی خوب و عمیقه.
‫چشمش رو ببینم.
‫وای خدایا. وای خدایا.
‫وای خدایا. چی شده؟ ‫چی شده؟
‫- وای، چی شده؟ ‫- نمی‌دونم!
‫- جریان چیه؟ ‫- چی شده؟
‫نمی... نمی‌دونم!
‫کاری بکن! کاری بکن!
‫وای، وای، وای، وای!
‫- جولی! جولی! ‫- وای خدایا!
‫- چش شده؟ ‫- نمی‌دونم.
‫ماریل!
‫آروم باش، آروم باش.
‫آروم باش، ببین من رو.
‫ماریل، ماریل، ‫باهام صحبت کن!
..:: ارائه شده توسط وبسایت بی سی موویز ::.. .:: BcMoviez.CoM ::.
‫«منشأ» ‫«فصل دوم، قسمت دهم: یکی بود، یکی نبود؟»
‫♪ وقتی پسرکی کم سن و سال بودم، ♪
‫♪ از پدرم پرسیدم: ♪
‫♪ «من چه‌کاره می‌شم؟» ♪
‫♪ «خوش‌تیپ می‌شم؟» ♪
‫♪ «ثروتمند می‌شم؟» ♪
‫♪ اون هم بهم گفت: ♪
‫♪ «که سرا، سرا» ♪
‫♪ «هرچی بشه، همون می‌شه» ♪
‫♪ «ما نمی‌تونیم آینده رو ببینیم» ♪
‫♪ که سرا، سرا ♪
‫♪ هرچی بشه، همون می‌شه ♪
‫♪ حالا خودم بچه‌دار شدم ♪
‫♪ از پدرشون می‌پرسن: ♪
‫♪ «من چه‌کاره می‌شم؟» ♪
‫♪ «خوشگل می‌شم؟» ♪
‫♪ «ثروتمند می‌شم؟» ♪
‫♪ من هم مهرآمیز بهشون می‌گم: ♪
‫♪ که سرا، سرا ♪
‫♪ هرچی بشه، همون می‌شه ♪
‫♪ ما نمی‌تونیم آینده رو ببینیم ♪
‫♪ که سرا، سرا ♪
‫♪ هرچی بشه، همون می‌شه ♪
‫♪ که سرا، سرا ♪
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بی سی موویز ::.. .:: telegram: t.me/BcMoviez ::. .:: instagram: @BcMovie_co ::.
‫خب، این کارمون به چه دردی می‌خوره؟
‫تو جنگل که بودیم،
‫گفته بودی پسرکی سفیدپوش ‫بهت گفته بود وارد درخته بشی.
‫همون درخت من رو ‫به اتاقکی رسوند...
‫که کل این وقایع ازش شروع شد.
‫- خب... ‫- خب، معلوم شد...
‫الجین خواب پسرکی سفیدپوش رو دیده بود...
‫که بخشی از شعری کودکانه رو ‫براش خونده بود...
‫و پائولا هم قبل از مرگش ‫همون شعر رو تکرار می‌کرد.
‫«دست می‌زنند، می‌شکنند و می‌ربایند،»
‫«آزادی را از روزگار می‌زدایند.»
‫«آنگاه که می‌آیند، ‫سه مقصود دارند،»
‫«گر ملودی ادامه یابد، ‫سلانه‌سلانه می‌شتابند.»
‫اصلا می‌فهمی یعنی چی؟
‫نه.
‫جزئیات دیگه از پسرکه یادت نیست ‫که بهم بگی؟
‫داشت سعی می‌کرد کمکمون کنه.
‫خیلی‌خب، یعنی بچه‌ای ‫همین‌جوری...
‫تو جنگل می‌چرخه ‫و کار خیر می‌کنه؟
‫یهو به خواب ملت میاد و...
‫گمون نکنم واقعا پسرکی بوده باشه.
‫بیا.
‫ببین سارا، ببین چی می‌گم.
‫فرصتت همین الانه.
‫وقتی بهت گفته بودم ‫هنوز احتمالش هست...
‫که بتونی کار خوبی بکنی ‫و به ساکنین اینجا کمک کنی،
‫فرصتش همین الان پیش اومده، متوجهی؟
‫خیلی‌خب.
‫دقیقا همون‌جاست.
‫خیلی‌خب. ‫همین‌جاست.
‫اینجا کلا یه... یه...
‫یکی رو همین‌جا به دیواری زنجیر کرده بودن.
‫همین‌جا بود. ‫حفره‌ای هم...
‫به عمق دوازده پونزده متر ‫اینجا بود،
‫من هم باید...
‫چی شده؟
‫صداش رو می‌شنوم.
‫صدای آهنگش رو می‌شنوم.
‫همین‌جاست.
‫- منظورت چیه؟ ‫- جعبه موسیقیه رو می‌گم.
‫- همـ... همین‌جاست. ‫- کجاست؟
‫همون‌جاست.
‫همین‌جاست.
‫اینـ... اینجا که جعبه موسیقی نیست سارا.
‫چرا، نه، هست. ‫هست.
‫صـ... صداش رو می‌شنوم، ‫از من بشنوین، صـ...
‫چی شده؟
‫صدای جیغ و فریادشون رو می‌شنوم.
‫چی؟
‫پای... پای موجودی در میونه.
‫پای موجودی در میونه.
‫همین‌جاست.
‫داره اذیتشون می‌کنه.
‫بوید، جریان از چه قراره؟
‫آروم باش سارا، سارا. ‫بـ... بـ... باهام صحبت کن.
‫«آنگاه که می‌آیند، ‫سه مقصود دارند.»
‫بهشون نیاز داره!
‫نیاز داره همین‌جا بمونن. ‫نیاز داره...
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، باید از اینجا ببریمش. بجنب.
‫- کنی، کنی، بجنب! ‫- باشه.
‫بیا، بیا، بیا رفیق.
‫بلندش کن. آفرین.
‫بیا.
‫چیزی نیست. چیزی نیست. ‫ببخشید، ببخشید.
‫نه، نریم! وایستین! وایستین!
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب.
‫داره بهت می‌خنده.
‫چی؟
‫آخه به شهر برگردوندیش.
‫آخه آزادش کردی.
‫می‌خواد اذیتمون کنه.
‫می‌خواد مایه عذابمون باشه.
‫بازوت رو که لمس کرد، ‫خیلی هیجان‌زده شده بود.
‫چطوری جلوی این وضع رو بگیرم؟ ‫سارا؟
‫چطوری جلوش رو بگیرم؟
‫- جولی. ‫- جولی؟
‫جولی.
‫- جولی؟ ‫- جولی.
‫جـ... جولی.
‫آخ! جولی.
‫- جولی و بقیه. ‫- خب؟
‫رو به موتن.
‫وقتی هم بمیرن،
‫دیگه کار از کار گذشته.
‫باید قطعش کنی!
‫خیلی‌خب. چی رو قطع کنم؟
‫آهنگش رو می‌گم! ‫آهنگش رو می‌گم!
‫باید آهنگش رو قطع کنی!
‫خیلی‌خب، چطوری؟
‫چطوری آهنگ چیزی که نمی‌بینم رو قطع کنم؟
‫- نمی‌دونم! ‫- خیلی‌خب، خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫وای. خیلی‌خب. خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب.
‫کافیه نفس بکشین.
‫آفرین.
‫کافیه نفس بکشین.
‫چشمتون رو ببندین.
‫بیاین عبادت کنیم.
‫آری، با این که در دره...
‫سایه مرگ قدم برمی‌دارم،
‫از هیچ اهریمنی نمی‌ترسم،
‫چرا که تو یار و همراهمی.
‫تکیه بر عصای تو ‫خاطرم را تسکین می‌دهد...
‫ماتیاس؟
‫تفنگ‌ها رو ببر تو انبار ‫و در کمدشون رو قفل کن.
‫نمی‌خوام تو خونه باشن.
‫تونستیم شب رو سالم صبح کنیم.
‫حالا باید ببینیم امروز چه می‌کنیم.
‫باشه.
‫جیم.
‫بیا.
‫من باید کاری بکنم،
‫ولی تو باید بگی اشکالی نداره.
‫آخرین باری که ویکتور مادرش رو دیده بود،
‫مادرش بهش گفته بود ‫بچه‌هایی تو برج فانوس محبوسن...
‫و اگه کمکشون کنه، ‫همه می‌تونن برن خونه‌شون.
‫متوجه نمی‌شم.
‫من اخیرا کلی بچه...
‫و خواب برج فانوسی رو می‌بینم...
‫اگه درست گفته بوده باشه چی؟
‫اگه تنها راه نجات جولی ‫پیدا کردن اون برج فانوس باشه چی؟
‫- تابی... ‫- عزیزم، خودم می‌دونم،
‫- خودم می‌دونم مسخره جلوه می‌کنه. ‫- من فرضیه‌ای راجع به اینجا داشتم...
‫که چیزی نمونده بود به کشتنم بده.
‫- خب، این دفعه فرق می‌کنه. ‫- چه فرقی می‌کنه؟
‫فرق می‌کنه دیگه.
‫جیم،
‫دخترمون تو اون اتاق دراز کشیده...
‫و حال و روزش عین کابوس می‌مونه.
‫دیشب صدام کرد،
‫ولی کمکی از دستم برنمی‌اومد.
‫همون‌جوری کنارش وایستاده بودم...
‫و تصویر توماس که کف اتاق افتاده بود...
‫از ذهنم بیرون نمی‌رفت.
‫نمی‌شه. ‫نمی‌شه جیم.
‫نمی‌شه همین‌جا دست رو دست بذاریم ‫و امیدوار باشیم همه‌چی درست بشه.
‫مادر ویکتور از اینجا رفت، ‫ولی اصلا برنگشت.
‫نمی‌دونم رفت چیکار کنه، ‫ولی اصلا برنگشت.
‫ویکتور مجبور بود اینجا تنهایی بزرگ بشه.
‫اگه همون بلا سر تو بیاد چی؟
‫خودم می‌دونم.
‫واسه همین باید بهم بگی ‫رفتنم اشکالی نداره.
‫باید امتحان کنم جیم. ‫خواهش می‌کنم.
‫جولی که به هوش بیاد، ‫گرسنه‌اش می‌شه.
‫غذای محبوبش رو درست کردیم.
‫- سلام. ‫- با خودمون غذا آوردیم خونه.
‫وای، چه خوب.
‫اِم، ویکتور، می‌شه لطفا ‫یه دقیقه باهات صحبت کنم؟
‫ویکتور تو دردسر افتاده؟
‫نه، نه.
‫تو بیام کمکم کن عزیز دلم.
‫اِم...
‫گفته بودی مادرت می‌خواست ‫بچه‌های محبوس...
‫تو برج فانوسه رو نجات بده.
‫مسیر برج فانوسه رو بلدی؟
‫هوم.
‫ولی مسیر...
‫درخت بطری رو بلدم.
‫مسیر چی رو؟
‫از این...
‫از این طریق به برج فانوسه می‌رسی.
‫باید بری کنار درخت بطری.
‫می‌شه من رو تا اونجا ببری؟
‫گمون کنم بتونم.
‫می‌شه یه لحظه تنهامون بذاری؟
‫جیم، باید امتحان کنم.
‫باید حداقل امتحان کنم.
‫آخه اصلا...
‫خودم می‌دونم. می‌دونم. ‫می‌دونم عزیزم. می‌دونم.
‫خب، باید چیکار کنیم؟
‫برمی‌گردیم شهر.
‫وایستا، وایستا، وایستا ببینم، چی؟
‫اون که گفت جعبه موسیقیه همین‌جاست.
‫همین‌جاست. ‫باید پیداش کنیم، باید...
‫آها، انتظار داری چطوری پیداش کنیم؟
‫نمی‌دونم،
‫ولی تقریبا مطمئنم با برگشتن به شهر ‫پیداش نمی‌کنیم!
‫پای جون ملت وسطه!
‫آهای، لزومی نداره جناب‌عالی ‫بهم یادآوری کنی چی وسطه!
‫اینجا کاری از دستمون برنمیاد. ‫فعلا کاری برنمیاد.
‫ببین، ما با مسائلی مواجه شدیم...
‫که درکشون از توانمون خارجه و...
‫اطلاعاتمون الان از امروز صبح بیشتره.
‫موفقیت محسوب می‌شه دیگه.
‫- خیلی‌خب. ‫- آره.
‫خب، می‌خوایم...
‫می‌خوایم به ملت چی بگیم؟
‫به ملت می‌گیم ‫داریم حلش می‌کنیم.
‫فعلا بهترین کاری ‫که از دستمون برمیاد...
‫آروم‌تر کردن ملت...
‫و کاستن ترسشونه.
‫از پسش برمیای؟
‫آره. آره.
‫آدم خوبی هستی.
‫سلام.
‫حالت خوبه؟
‫واسه چی وقتی جواب چنین سوالی تابلوئه، ‫ملت مدام ازم می‌پرسنش؟
‫ببین پسر، بابت دیشب عذر می‌خوام.
‫گفتیم بری اونجا که صرفا...
‫تقصیر خودم بود.
‫اعصابم خرد شد.
‫مدیریت بحرانمون رو دوش پائولا بود.
‫اصلا عمق شکنندگی انسان رو نفهمیده بودم.
‫نفهمیده بودم چقدر ساده نابود می‌شه.
‫من داشتم طبقه پایین ‫احمقانه شام درست می‌کردم.
‫هیچ کاری از دستت برنمی‌اومد.
‫تقصیر هیچ‌کس نبود.
‫آره.
‫تقصیر هیچ‌کس نبود.
‫آره.
‫حالش چطوره؟
‫از تصورم هم خارجه ‫اگه چنین اتفاقی رخ می‌داد...
‫اگه تو او‌ن‌جوری می‌مردی، ‫چیکار می‌کردم.
‫ببین، دستت رو بده.
‫من نمردم.
‫بیا ازدواج کنیم.
‫امروز ازدواج کنیم.
‫باشه.
‫ببین، ما که اصلا خبر نداریم چی می‌شه،
‫خبر نداریم بابات به طریقی ‫جلوش رو می‌گیره یا...
‫اگه زندگیمون رو به اتمامه،
‫می‌خوام زندگیم با تو به اتمام برسه.
‫می‌خوام ازدواج کنیم.
‫باشه.
‫باشه؟
‫خیلی‌خب، باشه، چرا که نه؟ باشه.
‫باشه.
‫اِم...
‫پس تو بارم مشغول این کارهایی؟
‫دارم آزمایش فکری می‌کنم.
‫آها.
‫قبلا به کارم می‌اومد...
‫و راحت‌تر توسعه شرکتم رو پیش می‌بـ...
‫تو مرده بودی.
‫درسته.
‫خیلی‌خب.
‫خب، صرفا می‌خواستم مطمئن بشم ‫در این زمینه توافق داریم.
‫وای.
‫خب، نمی‌خوای ازم بپرسی واقعی‌ام یا نه؟
‫گمون کنم نوعی روان‌پریشی ‫متأثر از استرس باشه...
‫و خودت به زودی محو بشی.
‫خب، این کارها به چه دردت می‌خوره؟
‫این‌طوری جهت‌گیری دیدگاهم رو تغییر می‌دم.
‫دارم سعی می‌کنم...
‫دید متفاوتی به این نماد داشته باشم.
‫واسه چی؟
‫واسه چی...
‫آخه دیدم بهش اشتباه بود.
‫باید راه‌حلی از توش پیدا بشه، ‫ولی من اصلا...
‫متوجهش نمی‌شم.
‫راستش، با خودم گفتم...
‫چیه؟ چی شده؟
‫روش تقطیرش رو عوض کردی.
‫قابلت رو نداشت.
‫به نظرم داری بی‌جهت پیچیده‌اش می‌کنی.
‫عه، واقعا مرحوم تام؟
‫از چه نظر پیچیده‌اش می‌کنم؟ هوم؟
‫خودت می‌دونی باید چیکار کنی.
‫تابیتا بهت گفت این نماد رو ‫تو تونل‌های زیرزمینی دیده بود.
‫سوال اینجاست...
‫که حاضری چقدر واسه کشف راه‌حل خطر کنی؟
‫ورود به اون تونل‌ها خیلی احمقانه است.
‫حتی اگه به نجات جون جولی منجر بشه؟
‫وای، خاک بر سرم.
‫ببین، من که اصلا نمی‌دونم ‫اون پایین چیزی دستگیرم می‌شه یا نه!
‫معلومه که می‌دونی. ‫طراحی طبیعیه دیگه.
‫مغزت واسه همین تو جمجمه‌اته،
‫قلبت هم واسه همین ‫پشت دنده‌هاته.
‫طبیعت همیشه ارزشمندترین بخش‌ها رو...
‫جاهایی می‌ذاره که دسترسی بهشون دشوار باشه.
‫هیچ‌کدوم از خصوصیات این شهر طبیعی نیست.
‫اشتباه می‌کنی.
‫هیچ‌کدوم از خصوصیات این شهر آشنا نیست.
‫آشنا با طبیعی فرق می‌کنه.
‫اگه قرار باشه راه‌حلی کشف کنی...
‫که واقعا معلوم نیست بکنی یا نه...
‫باید همون‌جا دنبالش بگردی.
‫خیلی‌خب، یعنی باید چیکار کنم؟
‫باید به نصیحت کسی گوش کنم که...
‫تو واسه نجات تابیتا ‫وارد خونه‌ای...
‫رو به فروپاشی شدی، ‫ولی اصلا اونجا نبود.
‫خب، می‌دونی چیه؟
‫اگه باز هم حق انتخاب داشته باشم، ‫دوباره همون کار رو می‌کنم.
‫خب، پس واقعا خیلی احمقی. انگار...
‫آدم که طبق نتایج مد نظرش...
‫تصمیمات درست نمی‌گیره.
‫اگه از نظر خودش کار درستی باشه،
‫تصمیم به انجامش می‌گیره.
‫وقتی با عجله وارد اون خونه شدم، ‫اصلا به فکر...
‫مسئله تراموا یا تعین‌گرایی...
‫و این حرف‌ها نبودم.
‫دختر شونزده ساله‌ای اون سر شهره ‫که به کمکت نیاز داره.
‫پائولا رو دفن کردین؟
‫چی؟
‫پرسیدم هنوز پائولا رو دفن نکردین؟
‫ای خدا.
‫خودم می‌کنم.
‫از چند نفر می‌خوام که کمکم کنن.
‫بوید.
‫بله؟
‫داری تمام تلاشت رو می‌کنی.
‫به جهنم!
‫تفنگ‌ها رو دور از دسترس می‌ذارین؟
‫آره، دانا نگران بود که ‫تفنگ‌ها رو توی خونه ول نکنیم.
‫نه، هوشمندانه است. کمک نمی‌خوای؟
‫نه، همین الان کارم تموم شد.
‫چیزی نیست.
‫اشکال نداره، اشکال نداره.
‫صرفا کمی زودتر از بقیه ما قراره بمیری.
‫همه‌چی سیستم داره.
‫همه‌چی ارتباط داره.
‫همه‌چی درست می‌شه.
‫ریدم به این زندگی!
‫نه، نه، نه، نه، نه!
‫کثافت حرومزاده! اذیتم نکن!
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، ردیفش می‌کنم.
‫عین آب خوردنه.
‫اصلا راحت‌تر از این نمی‌شه.
‫اون بالا کسی صدام رو می‌شنوه؟
‫بیا یه کاری کنیم...
‫اگه کسی اون بالاست...
‫واقعا کثافتی بیش نیستی، خبر داری؟
‫داری با وضع ما کیف می‌کنی؟
‫اگه کاتری اینجا بود می‌گفت:
‫«کسی سر از کار خداوند در نمیاره.»
‫آره، آره. چون کاتری برنامه‌ای داشت.
‫به خیالش دلیلی داشت که منصوبش کردی.
‫خیال می‌کرد قراره بریم تو دل جنگل...
‫انگار واسه خودمون بوچ کسیدی ‫و اون ساندنس کید پدرسگیم!
‫تا لحظه‌ای چنین خیالی داشت،
‫که یکی از اون جانورها، ‫گلوش رو عین آب خوردن برید!
‫اون‌وقت با آخرین نفس‌های زندگیش چیکار کرد؟
‫دعا کرد.
‫با نفسش اون دعای مسخره رو تلاوت کرد،
‫که به اطلاع جنابعالی برسونه.
‫که بهت بگه هیچ‌وقت ایمانش متزلزل نشد.
‫حرومزاده خان، راستش رو بخوای...
‫نیومدم به درگاهت دعا کنم.
‫تو صرفا عین داستان‌های بچگانه قبل خوابی،
‫که خودمون به خورد آدم‌ها دادیم، ‫الان هم اومدم علتش رو بفهمم!
‫چرا کاری کردی که فکر کنم ‫می‌تونم اوضاع رو درست کنم؟
‫انگار خیر سرم قهرمانی هستم ‫که می‌تونم ملت رو به خونه برگردونم،
‫در حالی که صرفا احمق نفهمی‌ام،
‫که مدام ملت رو به کشتن می‌ده!
‫گور پدرت!
‫کثافت. وضع ما برات خنده‌داره؟
‫ها؟ اون بالا نشستی داری ‫به ریش ما می‌خندی؟
‫ها؟ ها؟
‫زود... جوابم رو بده! جواب بده!
‫ها؟ دهن وا کن!
‫راستش...
‫دستکاری جعبه نامه‌ی ملت ‫جرم فدرالی محسوب می‌شه.
‫بیا تو.
‫حالش چطوره؟
‫داره بدتر می‌شه.
‫داره... سردش می‌شه.
‫واقعا همین؟
‫تهش این شکلی تموم می‌شه؟
‫نمی‌دونم.
‫راستش از وقتی که از اتوبوس پیاده شد،
‫به خودم اجازه دادم تا باور کنم...
‫که اتفاقات اخیر حکمتی داشته.
‫که اینجا بودن ما هدفی داره.
‫ولی هیچ...
‫هیچ حکمت فرزانه‌ای در کار نیست.
‫همگی اینجا می‌میریم.
‫تمام سختی‌هامون هم بابت هیچی بود.
‫بابام همیشه می‌گفت:
‫«سخته که وقتی آدم خودش نخه،»
‫«بخواد پلیوری که بهش بافته شده رو ببینه.»
‫تا الان مفهومش برای خودم هم گنگ بود.
‫از بین تمام کسایی که اینجا گرفتار شدن،
‫شاید ما اون عده‌ای نیستیم ‫که قراره به خونه برگردن.
‫ولی شاید تلاش‌هایی که الان کردیم،
‫کار رو برای کسایی که بعد ما میان، ساده کنه.
‫شاید ما علت به خونه برگشتن اون‌ها بشیم.
‫صرفا چون نخ هستیم، ‫دلیل نمی‌شه فایده‌ای نداشته باشیم.
‫بفرما.
‫همین رو کم داشتی که با وجود تمام هیولاها،
‫روح کاتری گریبان‌گیرت بشه.
‫دیگه خیلی دیر شده.
‫جولی و ماریل رو می‌گم.
‫با رندال.
‫سارا می‌گه دارن می‌میرن.
‫اگه بمیرن دیگه هیچ‌جوره...
‫نمی‌شه آب ریخته رو جمع کرد.
‫این موجود هر چی که هست،
‫منتظره که به خواب بریم تا بعدش...
‫عین پائولا بشیم.
‫آره.
‫بهم گفت جعبه موسیقی رو دیده.
‫درست وسط جنگل دیدش.
‫ولی در واقعیت وجود نداشت.
‫انگار قراره راهنمای دستورالعملی رو بخونیم،
‫که کلی از صفحاتش گم شده.
‫آخه چطور... ‫خیر سرم چطوری...
‫دیشب زنم رو دیدم.
‫چطور بود؟
‫حتما قانونی داره دانا.
‫حتما می‌شه به نوعی کنترلش کرد.
‫شک ندارم که...
‫کار من بود.
‫من بودم که این موجود رو برگردوندم.
‫آره. مسلما کار خودت بود.
‫همچنین به کلی آدم فرصت بیشتری ‫برای زنده موندن دادی،
‫که اگه نبودی، تا الان مرده بودن.
‫به من هم فرصت بیشتری دادی.
‫پسرت قراره ازدواج کنه.
‫گمون نمی‌کنم ازدواج رسمی باشه.
‫چون دیگه کشیشی نداریم.
‫دارن از عمری که براشون مونده، ‫حداکثر استفاده رو می‌کنن.
‫تو هم باید چنین کاری کنی.
‫بیا با هم به خانه اجتماعات برگردیم.
‫من دست نمی‌کشم.
‫مگه من گفتم بکشی؟
‫بوید، این چند ساعت آتی ‫ممکنه لحظات آخر همه‌ی ما باشه.
‫پس خواهشا دست از فدایی بودن بکش،
‫و بیا عروسی پسرت رو تماشا کن.
‫بعد اینکه مراسم عروسی تموم شد،
‫همچنان وقت می‌کنی به پایان دنیا برسی.
‫آنکویی.
‫- آنکویی. ‫- آنکویی.
‫آنکویی.
‫آنکویی. آنکویی.
‫آنکویی. آنکویی. آنکویی.
‫آنکویی. آنکویی.
‫آنکویی. آنکویی...
‫آنکویی!
‫مادرت حرف دیگه‌ای درمورد بچه‌ها نزده بود؟
‫چطوری می‌خواست نجاتشون بده؟
‫نمی‌دونم. فقط گفت به کمکش نیاز دارن.
‫فکر کنم... همین جا بود.
‫نه، نه، نه، این... ‫این درخت‌ها که اینجا...
‫ببین، ببین، ببین. ‫آخه خیلی وقته اینجا نیومدی ویکتور.
‫شاید... شاید اشتباهی اومدیم.
‫بیا... بیا اینجا.
‫کی این بطری‌ها رو اینجا گذاشته؟
‫نمی‌دونم.
‫اینجا بود که پیداش کردم.
‫مادرت رو می‌گی؟
‫آره، بعد اینکه همه مردن، ‫اومدم دنبال مامانم بگردم.
‫جنازه‌اش افتـ...
‫نتونست به درخت برسه.
‫یعنی چی نتونست به درخت برسه؟
‫عه.
‫بیا اینجا.
‫درخت راه‌دوره.
‫شبی که هیولاها وارد خانه اجتماعات شدن،
‫جولی گفت جفتتون فرار کردین ‫و وارد درختی شدین.
‫مقصدشون همیشه متفاوته.
‫آدم نمی‌دونه ممکنه مقصدش کجا باشه،
‫ولی مادرم گفته بود این درخت خاصه،
‫که مقصدش به برج فانوس دریایی،
‫پیش بچه‌ها می‌رسه.
‫بعدش چی؟
‫عه...
‫فقط همین رو یادمه.
‫آره. بگیر.
‫برات...
‫این داخل کمی خوراکی گذاشتم.
‫بگیر.
‫- دستت درد نکنه ویکتور. ‫- آره.
‫رد شدن ازش درد نداره؟
‫نه، عین رد شدن از در می‌مونه.
‫- باشه. باشه. ‫- هوم...
‫دستت درد نکنه.
‫الان هم برگرد شهر.
‫مواظب باش.
‫هستم.
‫وای خدا.
‫چیکار می‌کنی؟
‫آخه می‌خواست غافلگیر بشی.
‫از چه بابت غافلگیر بشم؟
‫خودت همیشه می‌گفتی این نما ‫شبیه خواب آدم می‌مونه،
‫واسه همین با خودم گفتم...
‫بد که نشده؟
‫بهتر از این نمی‌شه.
‫می‌خوای خودمون بریم دنبالش؟
‫آخه الان خیلی ذهنش درگیره.
‫سلام کلانتر استیونز!
‫واقعا اومدی.
‫شوخی می‌کنی دیگه؟
‫عمرا اگه از مراسم جا می‌موندم.
‫خیلی‌خب.
‫بریم که ترتیب نمایش رو بدیم.
‫خب، وایستین. اِم...
‫می‌دونم چندان مراسم مجللی نیست، ولی...
‫می‌شه شما رسم میزبانی رو به جا بیارین؟
‫- باشه، حاضری؟ ‫- آره.
‫ضمنا دیگه لازم نیست ‫کلانتر استیونز صدام کنی.
‫خیلی‌خب.
‫بریم؟
‫آره.
‫خانم‌ها مقدمن.
‫خیلی‌خب. اِم...
‫پدرم تیکه کلامی داشت.
‫در واقع کلی تیکه کلام داشت، ولی...
‫اِم، تیکه کلام مورد علاقه‌ام ‫ازش این بود که...
‫«زندگی مثل سفری به دل ناشناخته‌هاست،»
‫«با اینکه چشم و ذهن آدم ‫هر از گاهی گولش می‌زنه،»
‫«ولی دلش هیچ‌وقت دروغ نمی‌گه.»
‫دقیقا از لحظه‌ای که دیدمت، ‫دلم پیش تو بود.
‫مادامی که زندگیم ادامه داشته باشه،
‫فقط خودت عشق زندگیم هستی.
‫پس الیس استیونز، آیا...
‫افتخار می‌دی که شوهرم بشی؟
‫بله.
‫برات هدیه‌ای درست کردم.
‫نوبت توئه.
‫آخ، شاید دیگه به چنین سعادتی نرسم.
‫اِم...
‫روزی که من و خانواده‌ام ‫اون درخت وسط جاده رو دیدیم،
‫زندگی‌هامون دگرگون شد.
‫ولی روزی که دیدم از ماشین پیاده شدی،
‫روزی بود که زندگی اصلیم شروع شد.
‫خیلی از اوقات...
‫پیش اومده که به روال زندگیم...
‫مثل تلو خوردن توی تاریکی نگاه کنم.
‫ولی تک‌تک اون دفعات،
‫تو نوری بودی که جلوی پام رو نشونم دادی.
‫عشق زندگیم تویی.
‫خونه و سرپناهم تویی.
‫نوری که به تاریکی‌هام می‌تابه تویی.
‫پس...
‫فاطمه حسن رستمی، آیا...
‫افتخار می‌دی که همسرم بشی؟
‫بله.
‫پس طبق قانون باید همدیگه رو ببوسیم.
‫بوید.
‫حواست کجاست؟
‫حالت خوبه بابا؟
‫نوری که به تاریکی می‌تابه...
‫باید برم. معذرت می‌خوام.
‫- بیا بغلم. ‫- اشکال نداره.
‫خیلی‌خب.
‫وای خدا.
‫دوستتون دارم‌ها.
‫خب؟
‫ما هم دوستت داریم.
‫می‌تونیم باز هم توماس رو ببینیم؟
‫- چی؟ ‫- در صورتی که بمیریم،
‫می‌تونیم توماس رو ببینیم؟
‫آره.
‫آره، می‌بینیم.
‫بابابزرگ هم می‌بینیم؟
‫بابابزرگ هم می‌بینیم.
‫پس شاید مرگ اونقدر هم بد نباشه.
‫عادت داره با دو تا بالش بخوابه.
‫بذار کمکت کنم.
‫عه، رجی.
‫کار خودت بود. ‫تا وقتی به جنگل نرفته بودی،
‫همه‌چی عادی بود.
‫- ببین. ‫- تمام این اتفاقات...
‫فقط و فقط گردن خودته. ‫- باشه، ببین. ببین.
‫ببین، گوش کن.
‫گوش کن چی می‌گم.
‫می‌دونم متوجه منظورم نمی‌شی، ‫درک می‌کنم،
‫ولی به نظرم این مشعل که دستمه،
‫می‌تونم به کمکش اوضاع رو درست کنم.
‫ببخشید بوید.
‫همیشه ازت خوشم می‌اومد.
‫خدایا!
‫وای کثافت...
‫کثافت!
‫کثافت.
‫زود باش. کثافت.
‫کثافت. کثافت.
‫زود باش دیگه.
‫پشم‌هام.
‫چی شد؟
‫جولی! آهای، جولی!
‫ببین جولی. ببین جولی.
‫صدام رو می‌شنوی؟
‫صدام...
‫از اینجا می‌برمت.
‫خودم از اینجا می‌برمت.
‫همین الان از اینجا می‌برمت.
‫با همدیگه می‌ریم.
‫بوید!
‫خواهشا نکن. نابود کردن اون جعبه،
‫رنج و عذابشون رو تموم نمی‌کنه.
‫بلکه طولانی‌ترش می‌کنه.
‫نه...
‫رنج و عذاب مردم این شهر،
‫جوریه که حتی به مخیله‌ات هم نمی‌گنجه.
‫همه‌شون قراره با داد و فریاد بمیرن.
‫چرا این‌جوری می‌کنه؟
‫آهای! چیزی نیست.
‫چی شده؟
‫چرا این‌جوری می‌کنه؟
‫قربونت برم! عزیزم. خواهشا آروم باش.
‫فکر می‌کنی باید قهرمان باشی.
‫فکر می‌کنی مسئولیت جونشون با خودته.
‫دیگه لازم نیست این رنج رو تحمل کنی.
‫لازم نیست از چیزی بترسی.
‫اشکال نداره. هیچ‌کدوم مهم نیستن.
‫می‌تونیم با هم باشیم.
‫خیلی دلم برات تنگ شده.
‫وایستا، ببین... وایستا.
‫پس این شهر و موجودات هر چی که هستن،
‫بهت اجازه می‌دن واسه گپ زدن اینجا بیای؟
‫می‌دونه که گوشت بدهکار نیست. ‫ازت می‌خواد که بجنگی.
‫ازت می‌خواد امید واهی به پیروزی داشته باشی.
‫چرا؟
‫چون فقط با امید داشتن ‫میل به رنج کشیدن میاد.
‫چون فقط با امید داشتن بود ‫که اون روز به دل جنگل زدی.
‫چون فقط امیدت باعث شد ‫توی اوج نیازم بهت، تنهام بذاری.
‫این جنگل از ترست تغذیه نمی‌کنه بوید.
‫از امیدت می‌کنه.
‫بی‌خیالش بشو بوید.
‫اگه امروز نمیرن، فوقش فردا می‌میرن.
‫نه.
‫جولی.
‫چیزی نیست. وای.
‫ببینمت ماریل.
‫سلام!
‫چی شده؟
‫وای عزیزم.
‫حالش خوبه.
‫- وای خدا. ‫- حال خواهرت خوبه.
‫سلام عزیزم. چیزی نیست.
‫چیزی نیست. می‌دونم.
‫کون لقت حرومزاده.
‫من از اون بیدها نیستم.
‫شنفتی چی شد؟
‫من بیدی نیستم با این بادها بلرزم!
‫این رو بخور.
‫حالم خوبه.
‫می‌دونم خوبی.
‫به خاطر من بخور.
‫دیگه صدای جیرجیر نمیاد.
‫یعنی تموم شد؟
‫امیدوارم شده باشه.
‫بابا.
‫مامان کجاست؟
‫آنکویی.
‫آهای.
‫آنکویی.
‫معذرت می‌خوام.
‫واقعا می‌گم.
‫ولی چاره دیگه‌ای نداره.
‫عه.
‫اجازه بدین.
‫آخ.
‫[بیمارستان سن‌آنتونی]
‫حالتون چطوره؟
‫[بیمار اتاق ۲۲۲۵]
‫اینجا کجاست؟
‫اینجا بیمارستان سن‌آنتونیه. ‫من دکتر برودی هستم.
‫سه روز پیش زوج کوهنوردی ‫توی جنگل پیداتون کردن.
‫بیهوش کنار مسیری دراز کشیده بودین.
‫نه.
‫یادتون میاد اونجا چیکار داشتین؟
‫نه.
‫نه، نه، نه، نه، نه.
‫نه، نه، نه.
بی سی موویز مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: BcMoviez.CoM ::.