‫آنچه گذشت...
‫باز هم پول قایق خریدن نداریم.
‫خودتون می‌دونین لقبم ‫تو ارتش چی بود دیگه، نه؟
‫- لقبت «جناب نان و ماهی» بود. ‫- احسنت! احسنت!
‫عین حضرت عیسی ‫که با هفت قرص نان و ماهی...
‫چهار هزار نفر رو سیر کرد، ‫ردیفش می‌کردم.
‫- بابا! ‫- وای!
‫به وحشتناک‌ترین کابوس عمرتون خوش اومدین.
‫به خاطر مامان می‌گم.
‫گمونم حالش به خاطر ‫این شهر به هم ریخته باشه.
‫تو چند هفته است ‫هر روز می‌ری جنگل،
‫واسه همین از اوضاع اینجا خبر نداری.
‫به مامانت کمک کن بقیه رو ‫در امن و امان نگه داره.
‫امشب هم که برگشتم، ‫صحبت می‌کنیم.
‫قول می‌دم.
‫فقط اگه همه رو بیدار کنیم،
‫می‌تونیم بریم خونه‌مون.
‫اَبی، نزن!
‫یه چیزی پیدا کردم ‫که به گمونم به کارمون بیاد.
‫مامان!
‫نه، نه!
‫اومدن تو خونه!
‫باید بریم.
‫کجا بریم؟ داریم کجا می‌ریم؟
‫تو اول برو.
‫من پشت سرت میام پایین.
‫باید خودمون رو به شهر برسونیم.
‫نه. باید بریم سمت درخت‌ها.
‫باید بری توش.
‫برم تو درخته؟ نه‌خیر!
‫تو درخته در امان می‌مونی!
‫- چی؟ ‫- قول می‌دم.
‫- برو، برو دیگه! ‫- نه، وایستا!
‫برادرت رو پیدا کن. ‫من هم پشت سرت میـ...
‫وارد یه «درخت راه‌دور» شده بودی.
‫- عزیز دلم... ‫- جریان از چه قراره؟
‫جریان چیه؟
‫داریم چاله بزرگی تو زیرزمینمون حفر می‌کنیم.
‫قراره منشأ برق اینجا رو کشف کنیم.
‫کسی صدام رو نداره؟
‫فقط خش‌خش دریافت کردم، ‫ولی کار می‌کرد.
‫به نظرم اگه بتونیم ‫ارتفاعش رو از دارمرز بلندتر کنیم...
‫و برق کافی بهش برسونیم،
‫بتونیم سیگنالی ارسال کنیم.
‫خودت می‌گی چطوری ارتفاعش رو ‫از دارمرز بیشتر کنیم؟
‫اول می‌ریم رو ارتفاعات.
‫اگه این صداها واقعی باشن،
‫اگه موجودی تو این شهر ‫باهات در ارتباط باشه،
‫یعنی ارتباطت با این شهر فراتر...
‫از باقی ساکنین شهره.
‫ولی باید اثباتش کنیم.
‫این چیه؟
‫گفتن قوتی داشتی ساکه رو ‫چال می‌کردی، نظاره‌گر بودن...
‫و از همین طریق ثابت می‌شه واقعی هستن.
‫سارا رو تو زیرزمین کلیسا حبس کردم.
‫بگو شوخی می‌کنی.
‫ممکنه بتونیم به کمکش ‫کل این قضایا رو حل کنیم.
‫شاید همگی بتونیم به کمکش بریم خونه‌مون.
‫بریم یه قدمی بزنیم.
‫کجا می‌ریم؟
‫می‌ریم راه خونه‌مون رو پیدا کنیم.
‫از کجا می‌دونین باید این‌طرفی بریم؟
‫نمی‌دونم.
‫صرفا طبق غریزه‌ام پیش می‌رم.
‫غریزه‌تون بر چه اساسه؟
‫بر اون اساسه.
‫اون چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫روحم هم خبر نداره.
‫ولی... اِم، این‌ها رو اینجا پیدا کرده بودم.
‫خیلی‌خب.
‫امشب رو اینجا می‌خوابیم.
‫ولی هوا که هنوز تاریک نشده.
‫ببین، من تا حالا از اینجا جلوتر نرفتم.
‫از اینجا که جلوتر بریم،
‫اصلا نمی‌دونیم چی به چیه،
‫من هم دو ساعت مونده به تاریکی ‫چنین کاری نمی‌کنم.
‫شب همین‌جا می‌خوابیم. ‫برو تو.
‫می‌شه حداقل این رو باز کنین؟
‫نه‌خیر.
‫باید برم رفع حاجت.
‫خب، واسه همین از جلو بهت دستبند زدم دیگه.
‫دور نشی‌ها.
‫سه پروژه مختلف تعریف کردیم. ‫یه گروه پرتعداد خود برج رو می‌سازن،
‫دو گروه کم‌تعداد هم رو رادیوئه ‫و منبع انرژیش کار می‌کنن.
‫می‌شه گفت گروه آخریه رو ‫فقط جید تشکیل می‌شه.
‫هنوز ویکتور رو پیدا نکرده؟
‫نه. ولی گمون کنم جیم اگه جید باز هم ‫حرف نماده رو پیش بکشه، بکشدش.
‫من از همین که بالاخره کار می‌کنه خوشحالم. ‫خیلی خودخواه و تنبله. ازش خوشم نمیاد.
‫تو که همیشه هر کی رو بیش از همه ‫دوست داری، این‌طوری توصیف می‌کنی.
‫برو زنگوله‌ات رو بزن. ‫کلانتر خوبی باش.
‫خونه می‌بینمت.
‫سلام.
‫اِم، فصل ششم رو خوندم.
‫نوبت توئه.
‫نظرت فعلا چی بوده؟
‫خب، کتاب محبوبم که نشده،
‫ولی مشتاقم ببینم تهش چی می‌شه.
‫به نظرت پایان خوشی در انتظارشونه؟
‫چه بدونم. لابد می‌فهمیم دیگه.
‫به سلامت برسی خونه کلانتر.
‫همچنین.
‫امروز کارتون حرف نداشت بچه‌ها.
‫بیاین تو.
‫سلام، خوبی؟
‫ظاهرا یه کم ناراحتی.
‫آها، اِم، مادرزادی همین شکلی بودم.
‫امشب درست و حسابی بخواب. ‫کار اصلیمون از فردا شروع می‌شه.
‫چشم خانم.
‫پس قراره تو سلول زندان ساکن بشیم، چه جالب.
‫موقتیه.
‫درسته. تا برج معجزه‌آسامون رو بسازیم ‫و وسط «ناکجاآباد»...
‫سیگنال رادیویی بفرستیم، ‫اینجا ساکن می‌شیم.
‫ببین. این‌قدر چرت نگو، خب؟
‫یه سری از افرادی که اون توئن، ‫باید کاری کنن که حس خوبی بهشون دست بده.
‫چه عالی. همگی وانمود می‌کنیم. ‫من که پایه‌ام.
‫[یک شب بدون وقوع سانحه]
‫تابی، گرسنه نیستی؟ ‫شام درست کردم.
‫الان میام بالا.
..:: ارائه شده توسط وبسایت بی سی موویز ::.. ‏.:: BcMoviez.com ::.
‫ایتان، من که بهت گفته بودم ‫اسباب‌بازی‌هات رو جمع کنی!
‫می‌شه لطفا یکی بطریه رو برداره؟
‫جیم؟
‫بچه‌ها رو بردار. ‫یه جای کار می‌لنگه.
‫جیم، جواب بده دیگه!
‫جیم؟
‫وای خدایا.
‫همه‌اش می‌گفت حالش خوبه.
‫حرف برجمون بود و شوخی می‌کرد.
‫داشت...
‫عه، برعکسه. برگردونش.
‫آره. حواسمون باشه روکش داشته باشه.
‫ایول.
‫سلام کِنی.
‫سلام. جید باتری‌ها رو...
‫تو آشپزخونه چیده و...
‫فکر کنم سیم و کابل‌هامون ‫دیگه واسه کابلش کافی باشه.
‫خیلی‌خب، اگه بخوایم ارتفاع برجه رو...
‫به حد مورد نیازمون برسونیم، ‫باز هم مصالح لازم داریم.
‫درسته. چند نفر رو می‌فرستم انبار.
‫گمون کنم بتونن ‫از اونجا...
‫کلی چوب جمع کنن.
‫- خیلی‌خب. ‫- ایول.
‫سلام، حالت چطوره؟
‫صبح بهم سخت گذشته.
‫اِم... اریک باهات نیومده؟
‫باید بره تدارکات بیاره.
‫اریک نمیاد.
‫سلام.
‫می‌شه من هم بشینم.
‫معلومه که می‌شه.
‫سلام.
‫جریان اریک رو شنیدی؟
‫آره.
‫انتظار نداشتم چنین کاری کنه.
‫حس عجیبی دارم، ‫واقعا ممکنه رادیومون کار کنه،
‫خیلی هم شگفت‌انگیزه،
‫ولی به نظرم تا حدی...
‫به نظرم ممکنه کار کردنش...
‫از کار نکردنش ترسناک‌تر باشه.
‫منظورت چیه؟
‫مدام با خودم می‌گم:
‫«الان دیگه چطوری برگردیم خونه؟»
‫چطوری می‌خوایم به همین سادگی ‫بعد از مشاهدات مختلف...
‫و یه سری از اعمالمون...
‫تازه، اصلا اگه بتونیم برگردیم، چطوری...
‫مطمئن نیستم واقعا بتونیم برگردیم خونه.
‫دیگه عین سابق نیستیم.
‫راستش، وقتی بابام...
‫از افغانستان برگشته بود خونه،
‫می‌گفت وقتی آدم بعد از جنگ برمی‌گرده خونه،
‫انگار از سیاره دیگه‌ای اومده.
‫می‌گفت وقتی آدم برمی‌گرده،
‫نمی‌فهمه همه‌چی نسبت به...
‫قبل از جنگ عوض شده یا... یا...
‫یا مشکل از خودشه؛
‫یا مشکل از خودشه.
‫خودمون چه حالی پیدا می‌کنیم؟
‫ما که فقط همین‌جا با هم بودیم.
‫الان برمی‌گردم.
‫کجا می‌ری؟
‫می‌رم چاقوی تیزتری پیدا کنم.
‫با این یکی اصلا تموم نمی‌شه.
‫ببین. یه لحظه وایستا.
‫چیکار می‌کنین؟
‫اطمینان حاصل می‌کنم ‫بتونیم برگردیم.
‫خیلی‌خب، بریم.
‫از کجا می‌دونین اینجا هم عین جاده نیست؟
‫چی گفته؟
‫جاده عین حلقه بزرگی می‌مونه...
‫که مجددا به شهر ختم می‌شه.
‫از کجا می‌دونین اینجا هم ‫همون شکلی نیست؟
‫از کجا بدونیم قرار نیست...
‫کلی راه بریم...
‫و بعدش باز سر از شهر دربیاریم؟
‫نمی‌دونم.
‫لابد می‌بینیم دیگه.
‫بذار خودم سوالی ازت بپرسم.
‫می‌گی صداهاشون بهت گفته بودن...
‫اگه اون افراد رو بکشی، ‫همه می‌رن خونه‌شون.
‫اصلا با خودت نگفتی ‫شاید دروغ بگن؟
‫- نمی‌خوام حرفش رو بزنم. ‫- وایستا، وایستا، وایستا ببینم.
‫به نظر من که اگه قراره ‫تصمیمات همدیگه رو...
‫نقد کنیم، سوالم...
‫کاملا منصفانه بوده.
‫خب، چی شده بود؟ ‫دقیقا چه حرفی...
‫بهت زده بودن ‫که حاضر شدی اون پسرک رو بکشی؟
‫شما درک نمی‌کنین.
‫ببین می‌کنم یا نه.
‫بهم گفته بودن...
‫همون آدم‌ها میان اینجا.
‫بهم گفته بودن دو ماشین وارد شهر می‌شه!
‫بعدش هم گفتن اگه به حرفشون عمل نکنم...
‫گفتن چی می‌شه؟
‫گفتن اگه به حرفشون عمل نکنی، چی می‌شه؟
‫ببین، بذار دوباره ‫قول و قرارمون رو برات توضیح بدم.
‫اگه من بگم بپر، باید بپری.
‫اگه ازت سوالی کردم، ‫باید جواب بدی...
‫گفتن برادرم می‌میره، خب؟!
‫گفتن اگه به حرفشون عمل نکنم،
‫برادرم می‌میره؛ ‫گفتن همه می‌میرن!
‫چرا من رو ننداختین تو جعبه؟
‫چه بدونم! خیال می‌کردم...
‫ببین.
‫خودم شاهد بودم که این شهر ‫موجب می‌شه افراد خوبی...
‫دست به اعمال بدی بزنن.
‫به راهمون ادامه بدیم.
‫متوجه نمی‌شم.
‫ایتان گفته بود به نظرش قطعات پازلن.
‫نه‌خیر، قطعات پازل نیستن.
‫داستانی رو روایت می‌کنن.
‫همگیشون داستانی رو روایت می‌کنن.
‫وقتی هم بفهمیم داستانش از چه قراره،
‫می‌فهمیم بعدش چیکار کنیم.
‫این شکلیه دیگه.
‫آها، اِم، به نظرم بهتره دیگه نگاهشون نکنیم.
‫ولی مجبوریم بکنیم.
‫اگه نفهمیم داستانش از چه قراره...
‫که نمی‌تونیم ماجراجوییمون رو ‫به اتمام برسونیم.
‫من نمی‌ترسم، قول می‌دم.
‫خودم می‌دونم.
‫به نظرت برج بابا نتیجه می‌ده؟
‫نمی‌دونم. یعنی باید صبر کنیم ‫و ببینیم چی می‌شه دیگه.
‫به نظرتون این یکی ‫کجای داستان رو روایت می‌کنه؟
‫ایول بابا، این کارمون خیلی مفیده.
‫وای نه، نه، نه، نه، نه. خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب. بهتره... بهتره بس کنیم.
‫اِم، شاید بهتر باشه بازی دیگه‌ای بکنیم.
‫چه‌جور بازی‌ای بکنیم؟
‫اِم...
‫خیلی‌خب.
‫اسم بازیش «وقتی رسیدم خونه، می‌خوام...»ـه.
‫بعدش می‌گیم ‫واسه چی مشتاقیم...
‫که برگردیم خونه.
‫من اول می‌گم.
‫وقتی رسیدم خونه، می‌خوام...
‫می‌رم رستوران «جیوولی»...
‫و کل غذاهای...
‫منوشون رو سفارش می‌دم.
‫شاید از هرکدومشون دوتا سفارش بدم.
‫نوبت توئه جولز.
‫خیلی مسخره است.
‫بگو دیگه جولز.
‫قبوله.
‫وقتی رسیدم خونه، می‌خوام...
‫می‌خوام با دوستانم تماس بگیرم و...
‫صرفا باهاشون تماس می‌گیرم دیگه.
‫تو چی؟
‫وقتی رسیدم خونه، می‌خوام...
‫می‌خوام عین همین‌جا خوشحال باشیم.
‫خونه خودمون اصلا دور میز بازی نمی‌کنیم.
‫خیلی‌خب، ببین،
‫تاریخ انقضای خیلی از این باتری‌ها گذشته.
‫خیلی‌خب، باتری جدید ماشین خودم...
‫و ظرف غذای غول‌پیکری ‫که شما سوارش بودین رو درآوردیم، ولی...
‫حتی اون‌ها هم دو ساعته خالی می‌شن.
‫باید چیزی جور کنیم ‫که تا چند روز یا چند هفته...
‫روشنش نگه داره، مگه نه؟ ‫چند ساعت که به درد نمی‌خوره.
‫باید باتری‌ها رو برداریم،
‫بذاریم تو ماشین‌ها ‫و با روشن کردن ماشین‌ها...
‫مجددا شارژشون کنیم.
‫خب، بعدش چی؟ چقدر سوخت بسوزونیم؟
‫ببین، منظورم اینه که در هر صورت...
‫باید منبعی حیاتی رو مصرف کنیم...
‫و اگه نتیجه کارمون قطعی بود، اشکالی نداشت،
‫ولی بیا روراست باشیم دیگه، ‫احتمالا نتیجه نمی‌ده!
‫عه. صدات رو بلند نکن.
‫کسی ویکتور رو ندیده؟
‫ببین، کاش یه نگاهی به نماده می‌انداختی.
‫دفترچه رو باز کن دیگه!
‫چه مرگته؟
‫احتمالش زیاده که بتونیم ‫از این طریق بریم خونه‌مون، ولی تو داری...
‫می‌دونی چیه؟ برو دیگه.
‫برو. برو، برو ویکتور رو پیدا کن.
‫هر کاری می‌خوای بکن.
‫من اینجا می‌مونم ‫و خودم راه‌حلش رو پیدا می‌کنم.
‫راه‌حلی نداره. ‫منبع انرژی نداریم.
‫جیم، اینجا که عین «جزیره گیلیگن» نیست.
‫قرار نیست با برگ نخل و نارگیل ‫رادیو درست کنی.
‫شاید جناب‌عالی اون‌قدری ‫که خیال می‌کنی، باهوش نیستی.
‫خب حالا.
‫چیکار داری؟
‫اِم... شنیدم چی شده.
‫حالت خوبه؟
‫مردک بی‌شعور که خودش رو ‫تو مستراح من دار نزده بود.
‫مگه الان نباید بیرون...
‫مشغول جمع‌آوری تدارکات ‫یا ساخت سفینه...
‫و کوفت و زهرمار باشی؟
‫صرفا خواستم بگم...
‫اگه خواستی با کسی صحبت کنی...
‫آها، یعنی الان که کلانتر شدی،
‫می‌خوای همه رو نصیحت کنی؟
‫به نظرم یکی از خصوصیات خوب بوید...
‫این بود که سرش تو کار خودش بود.
‫خب، من چند نفر رو می‌برم انبار...
‫که باز هم واسه برجمون چوب جمع کنیم.
‫شاید دلت بخواد...
‫باهامون بیای یا... چه بدونم.
‫چوب می‌خواین؟
‫ما که کلی چوب داریم.
‫کجا می‌ری؟
‫بریم چوب بیاریم!
‫دانا!
‫یالا!
‫دارم کارت رو راحت می‌کنم!
‫دانا!
‫دانا! آهای!
‫آهای!
‫دانا!
‫دانا! عه!
‫عه، عه، عه، عه!
‫دانا آروم باش، آروم!
‫ای خفه شو بابا! ‫من که روانی نیستم.
‫گفتی چوب می‌خواییم؟ ‫اینم از چوب.
‫باشه خب.
‫دانا بسه دیگه.
‫چوب اینجا از اون چوب‌های ‫پوسیده‌ای که...
‫می‌خوایین از توی انبار بیارین بهتره.
‫خودت جلوش رو می‌گیری یا من بگیرم؟
‫دانا بسه! باید... ‫باید اینجا دست نخورده بمونه.
‫واسه چی؟ ها؟
‫مگه نگفتین می‌ریم خونه؟
‫اینجا به کارمون نمیاد.
‫اون برج باشکوهتون قراره ‫همه‌مون رو ببره خونه.
‫دلیلی نداره اینجا رو نگه‌داریم.
‫اینجا دیگه خونه نیست. ‫یه قبر وامونده‌ست!
‫تُف به قبرت!
‫تُف!
‫خواهشا می‌شه...
‫خواهشا می‌شه چند دقیقه...
‫گمشو بابا!
‫تُف بهت!
‫ای تُف بهت. تُف بهت.
‫چه خوب شد الیس ‫قبل اینکه برین اومد دیدنتون.
‫مطمئنم این کارتون خیلی واسش باارزشه.
‫داستان خانمتون رو قبلا شنیده بودم.
‫که مجبور شدین چی کار کنین.
‫قرار نیست درموردش حرف بزنیم.
‫اشکال نداره.
‫لازم نیست حرف بزنیم.
‫آخه از یه سری جهات...
‫من رو یاد ناتان می‌ندازین.
‫یعنی اندازه شما که خشن نبود.
‫ولی شما هم همیشه...
‫نیاز بقیه واستون توی اولویته.
‫اونم همین‌جوری اینجا گرفتار شد.
‫فکر نکنم اگه ناتان بود ‫دلش می‌خواست بیاییم توی جنگل.
‫اونوقت چرا؟
‫ناتان یه نظریه‌هایی درمورد اینجا داشت.
‫می‌گفت اگه بخواییم بریم،
‫اگه خیلی بهش فشار وارد کنیم،
‫حتما کارمون یه فشار متقابل هم داره.
‫صدای چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫مطمئنی صداش از اینجا می‌اومد؟
‫بیا بریم.
‫مگه نگفتی تاحالا کسی ‫تا اینجای جنگل نیومده؟
‫نه.
‫چی کار می‌کنی؟
‫نگاه کن. ‫یه چیزی داخلشون هست.
‫باید یکیشون رو بکشیم پایین. همین...
‫مطمئنی فکر خوبیه؟
‫اصلا می‌خوای...
‫چی شد؟
‫سارا.
‫عه، عه، عه. چیزی نیست.
‫چیزی نیست.
‫ببین منو سارا. چیزیت نیست.
‫نه! نه!
‫چی شده؟
‫سارا! سارا!
‫صداشون میاد. صداشون...
‫نه، نه. صحبت کن.
‫باهام حرف بزن. حرف بزن.
‫نه، نه، نه، نه!
‫نه، نه، نه، نه، نه. ‫نکن، نکن! نه، نه!
‫نه سارا. نه، نه، نه. باشه.
‫نه سارا! سارا! آروم!
‫اوضاع برج جادو چطوره؟
‫می‌دونی طی اینهمه سال که من اینجام...
‫اولین باره می‌بینم میای اینجا.
‫نمیام چون مشروب‌هاتون شاش خره. ‫کلا تقطیر بلد نیستین.
‫حداقلش اینه اینجا می‌تونم تنها باشم.
‫به‌به.
‫عجب روز مهمی شد.
‫راه به راه واسم مشتری میاد.
‫می‌شه یه‌کم تنهامون بذاری؟
‫آره.
‫اینم می‌ذارم همینجا.
‫اگه چیزی خواستین صدام کنین.
‫حالت خوبه؟
‫دانا، می‌دونم بابت اریک ناراحتی،
‫ولی از دست تو هیچ...
‫ولم کن بابا. ‫مسئله اون نیست.
‫خودش خودشو به باد داد.
‫پسره حق داشت اون‌جوری که ‫دلش می‌خواد بمیره.
‫تو هم گمشو بذار تنها باشم.
‫برگرد همون سرزمین رویاهای خودتون.
‫پس فکر می‌کنی برجه کارساز نیست.
‫تو فکر می‌کنی هست؟
‫به نظرم ممکنه باشه. ‫حداقل ارزش تلاش کردن که داره.
‫بعدش که شکست بخوری چی می‌شه؟
‫- یه بار دیگه تلاش می‌کنیم. ‫- نه!
‫نه خیر پسرک اسکل نفهم.
‫مسئله همینه. ‫چون بعدش نمی‌شه تلاش کرد.
‫چون به مردم وعده دادی.
‫امیدوارشون کردی.
‫اگه اون رو ازش بگیری ‫دیگه امیدی نمی‌مونه.
‫همه‌شون جا می‌زنن ‫بعد مثل سگ می‌میرن.
‫چون اینجا تیم سافتبال مدرسه نیست...
‫که به همه شرکت کننده‌ها مدال بدن.
‫تو که نمی‌فهمی!
‫یادت نیست اینجا قبلا چطوری بوده.
‫چون جنابعالی اینجا تشریف نداشتی.
‫می‌خوای بدونی واسه چی دلم گرفته؟
‫دلم واسه خونه‌ای گرفته که ‫تقریبا تونستیم واسه مردم اینجا بسازیم.
‫دلم واسه این گرفته که ‫فقط یه مدت کوتاهی...
‫مردم می‌تونستن حس کنن ‫اینجا هم می‌تونه خونه‌شون باشه.
‫بابت این دلم گرفته که شماها...
‫انقدر توی نقش آقای جادوگر فرو رفتین...
‫که نمی‌فهمین بعد شکستتون ‫چه بلایی سر اینجا و مردمش میاد.
‫پس می‌گی چی کار کنیم؟
‫دقیقا چی کار کنیم؟
‫دست رو دست بذاریم و ‫برای خونه رفتن تلاش نکنیم؟
‫توی شهری زندگی کنیم که هر شب خدا...
‫یه موجودی میاد شکارمون کنه؟
‫ای ولم کن بابا...
‫مگه چیه؟
‫حداقل اون هیولاها انقدر شرافت دارن...
‫که خود واقعی‌شون رو نشون بدن.
‫می‌دونم به نظر شما شهری‌ها...
‫خانه اجتماعات صرفا یه جایی...
‫واسه مست کردن و سکس کردنه.
‫ولی بیشتر از این حرف‌ها بود.
‫یه جای خاص بود.
‫اون همه آدم، ‫از اقصی نقاط جهان،
‫که زندگی‌هاشون فرق داشت، ‫زیر یه سقف بودن.
‫با اینکه ترس به دلشون بود،
‫با وجود ترس از هیولاهای جنگلی مسخره،
‫یه چیزی...
‫یه‌جور شادی توی اون خونه بود.
‫حداقل یه مدتی بود.
‫مثل اکثر چیزهای زندگی...
‫تا وقتی که داشتیمش ‫هیچ‌کس قدرش رو نمی‌دونست.
‫شرمنده‌ام.
‫آره.
‫منم شرمنده‌ام.
‫ببین، روز که از نو دربیاد...
‫منم دوباره انرژیم برمی‌گرده.
‫بعد واسه اون برجه تلاش می‌کنیم.
‫ولی اگه شکست خورد، ‫از الآن واسه سقوط بعدش آماده شو.
‫اگه هم موفق شدیم...
‫به نظرم بعدش می‌فهمی ‫بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی...
‫دلت برای این شهر تنگ می‌شه.
‫از اون روزهاست که خسته‌ات می‌کنه، نه؟
‫فقط به یه مشکل کوچیک خوردم. همین.
‫آره.
‫جید کجاست؟
‫جید... نمی‌دونم.
‫خیلی‌خب.
‫دانا زمین رو سوراخ کرد.
‫آره.
‫پس اعتراف می‌کنم ‫خوب بلده تبر بزنه.
‫خب، برگردم سر کارم دیگه.
‫اون سیم‌پیچی که واسه ‫رادیو می‌خواستی رو جور کردیم،
‫به اندازه کافی هم واسش سیم داریم.
‫خوبه دیگه.
‫جدی؟
‫آره دیگه. یعنی حالا...
‫منم نمی‌خوام تظاهر کنم ‫امروز خیلی خوب پیش رفت.
‫صرفا موجب تأخیر برنامه می‌شن. ‫فقط همین.
‫وسیله‌های لازم رادیو رو که پیدا کردین،
‫کار برج هم که تموم شده،
‫اینش هم درست می‌کنم.
‫چطوری؟
‫چطوریش رو نمی‌دونم.
‫ولی هر مهندسی به یه اصلی واقفه؛
‫اونم اینه که همیشه یه راهی هست.
‫ما هم یه راهی واسش پیدا می‌کنیم.
‫سلام.
‫حالت خوبه؟
‫اریک دوستم بود.
‫ای خدا... واقعا شرمنده‌ام.
‫نمی‌دونستم با هم صمیمی بودین.
‫سلیاک داشت.
‫واسه همین زیاد می‌اومد درمونگاه.
‫همیشه دچار نفخ و کم‌آبی بدن می‌شد.
‫منم هی بهش می‌گفتم انقدر نون نخور.
‫اونم همیشه یه حرفی می‌زد مثل؛
‫«من که تا خرتناق توش فرو رفتم،»
‫«انتظار داری دیگه کربوهیدرات نخورم؟»
‫کلا همچین آدمی بود دیگه، می‌دونی؟
‫از اون آدم‌هایی بود که ‫وقتی اولین بار اومدم اینجا...
‫خیلی کنارم بود.
‫الآنم که مُرده. پس...
‫ببین کریستی...
‫گوش کن، می‌دونم اخیرا خیلی ‫بهت سخت گذشته،
‫می‌دونم هم که این برجه ‫واسه همه خیلی مهمه.
‫احساس مسئولیتش هم روی توئه...
‫کریستی...
‫فقط می‌خوام یه قولی بهم بدی، خب؟
‫اگه شکست خورد،
‫اگه خودت شکست خوردی،
‫فقط قول بده میای پیش خودم.
‫با خودم حرف می‌زنی.
‫که من کمکت کنم.
‫قول می‌دم.
‫گفتم قول می‌دم دیگه.
‫بیا ببینم. بیا.
‫چیزی نیست.
‫ملت هم کلا نمی‌فهمن قضیه از چه قراره.
‫آخه عین اینه یه پنج سنتی رو بگیری...
‫یهویی یه کاری کنی ‫که بشه 10 سنت.
‫اصلا مهم نیست. می‌دونی چرا؟
‫چون جید نابغه‌ست. ‫جید یه کاریش می‌کنه. تو...
‫بذار یه چیزی واست بگم،
‫عمرا اگه بدونی چه حسی داره...
‫که اون آدمی باشی که همه...
‫فکر می‌کنن فقط اون می‌تونه...
‫یه مشکل حل نشدنی رو حل کنه.
‫بعدش هم که...
‫بعدش هم آقای عصاقورت‌داده میاد...
‫با اون اسب سفید و بزرگش و...
‫اون چشم‌های آبیش...
‫می‌گه «وای! گل نکش! ای آدم فاسد.»
‫باشه، قبوله. می‌دونی چیه؟ اصلا قبول.
‫فکر کردی خودت بلدی؟ ‫رو کن ببینم! درستش کن!
‫منم نشستم ببینم چطوری درستش می‌کنی!
‫چقدر نق می‌زنی!
‫همش نق، نق!
‫انقدر نق نزن!
‫ببخشید. ببخشید.
‫برق می‌خوای؟
‫آره.
‫مشکل اینه نمی‌شه بهش ‫چیزی تو برق زد.
‫آخه مثل یه ماهیتابه هم نیست...
‫که مثلا بذاریمش رو گاز.
‫فقط خدا می‌دونه،
‫برقی که از توی سیم‌ها میاد هنوز...
‫یا خدا. فهمیدم راهش چیه.
‫سلام.
‫این پایینیم!
‫سلام.
‫قضیه برج چطور پیش رفت؟
‫خوب بود.
‫گمونم اوضاع داره روبه‌راه می‌شه.
‫چه دروغگوی بدی هستی.
‫مرسی. یادم باشه تمرین کنه.
‫درست می‌شه.
‫برجه رو می‌گم. ‫درست می‌شه.
‫چی شده تو انقدر خوش‌بین شدی؟
‫نمی‌دونم.
‫اون حرفی که ایتان زد تو سرم بود.
‫چی گفت؟
‫گفت نکنه ما قرار بوده بیاییم اینجا؟
‫نمی‌دونم، عجیبه‌ها ولی بازم...
‫وقتی خونه بودیم، ‫اصلا صحبت نمی‌کردیم.
‫همه‌مون فقط...
‫ولی الآن دوباره دور هم جمع شدیم.
‫دوباره با هم صمیمی شدیم.
‫عین...
‫عین همون حرفیه که فاطمه ‫شب اول که اومدم بهم زد؛
‫«اگه به اندازه کافی بری بالا...»
‫«حتی یه کابوس هم می‌تونه ‫شبیه خواب قشنگ باشه.»
‫چه حرف خردمندانه‌ای.
‫خب، حالا می‌خوای یه‌کم ‫بی‌خیال اون برجه بشی،
‫کمک کنی باغ خودمون رو بیل بزنیم؟
‫قبوله.
‫چیزی نیست. نترس. دستتو بده.
‫چیزی نیست. هیچی نیست. بیا.
‫بفرما. آفرین.
‫آفرین.
‫مطمئن نبودم به‌هوش بیای.
‫کجاییم؟
‫نگران نباش. جامون امنه.
‫این همون...
‫آها، آره.
‫تونستم... یکی‌شون رو بندازم پایین.
‫اینم... داخلش بود.
‫چی نوشته؟
‫سال 1864
‫همین.
‫تا جایی که اطلاع دارم...
‫همه بطری‌ها یه چیزی عین همین...
‫داخلشون هست.
‫به نظرم باید برگردیم.
‫چی؟
‫اون صدایی که شنیدم،
‫این بار فرق می‌کرد.
‫صدای یه خانمی بود که...
‫که داشت جیغ می‌کشید.
‫بهم گفت...
‫بهم گفت اشتباه می‌کرد.
‫که نباید می‌اومدیم اینجا، ‫که موجودات اینجا...
‫از هیولا هم بدترن.
‫همش می‌گفت...
‫چی می‌گفت؟ ‫همش چی می‌گفت؟
‫نمی‌دونم.
‫اصلا منطقی نیست.
‫همش می‌گفت...
‫«به جناب نان و ماهی بگو...»
‫«که اشتباه می‌کردم.»
‫چیه؟
‫صدای چی بود؟
‫نمی‌دونم.
‫چی شده؟
‫نمی‌دونم.
‫نقاشی مترسک و...
‫لولو خورخوره و عنکبوت‌های گنده‌ داریم.
‫دیگه شد یه ماجراجویی حسابی.
‫چی زیرشه؟
‫بیل بزن، بیل بزن!
‫گمونم دارم تهش رو می‌بینم.
‫وای خدا.
‫بیا کنار، بذار کمک کنم.
‫آهای!
‫بیا تو!
‫حالت... حالت...
‫وایستا، طلسمه کو؟
‫طلسمه کجاست؟
‫ایناهاش!
‫- نباید می‌اومدم اینجا. ‫- هیس.
‫چیزیمون نشد. چیزیمون نشد.
‫نه.
‫فکر کنم یه چیزی شده.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت .:: @BcMovie_co ::.