..:: ارائه شده توسط وبسایت بی سی موویز ::.. ‏.:: BcMoviez.com ::.
‫آنچه گذشت...
‫حس می‌کنم دیگه طاقتم به مو بنده.
‫اون موجودات اصلا نمی‌دون.
‫خودشون می‌دونن مخفیگاه‌هامون محدودن.
‫گمون کنم دیگه داریم رو تخته‌مون ‫جا کم میاریم کلانتر.
‫کاش تو هم می‌تونستی سوگواری کنی، ‫ولی نمی‌تونی بوید.
‫این ملت بهت نیاز دارن.
‫خودت باید این ملت رو ‫برگردونی خونه‌شون.
‫آخه اگه چنین کاری نکنی، ‫یعنی مرگش بی‌دلیل بوده.
‫دستم از چند هفته پیش به لرزش افتاده،
‫یعنی فرصتم دیگه رسما محدود شده،
‫ولی فکر جنون‌آمیزی به سرم زده ‫که احتمالش هست واقعا عملی بشه...
‫و اگه بشه،
‫شاید بتونم راه‌حل برگردوندن این ملت ‫به خونه‌شون رو پیدا کنم.
‫یه چیزی رو از قلم انداختیم. ‫ولی هنوز نفهمیدیم چیه.
‫یه چیزی بده که باهاش بنویسم.
‫- [از تصادفه جون سالم به در بردیم یا نه؟] ‫- هر سوالی رو مطرح کنیم دیگه، نه؟
‫من دست رو دست نمی‌ذارم...
‫و شرایط دنیا رو قبول نمی‌کنم!
‫یکی پشت این ماجراست،
‫من هم تا نفهمم چیکار می‌کنه، ‫دست‌بردار نیستم.
‫[پسره رو بکش.]
‫خیلی ازت خوشم میاد،
‫ولی اتفاقی که الان رخ می‌ده، ‫موجب نجات همگی می‌شه.
‫مامانم کجاست؟ مامانم رو می‌خوام!
‫این کارت به نفع خودش می‌شه!
‫ولش کن.
‫بهم گفتن این یکی آخریه...
‫و بعدش همه می‌تونیم بریم خونه!
‫- فرار کن ایتان! ‫- نه!
‫تو متوجه نیستی!
‫- ناتان! ‫- ناتان.
‫ناتان، خواهش می‌کنم!
‫کجاست؟
‫فرار کرد تو جنگل.
‫خب؟
‫خب، اگه قبل از تاریک شدن هوا برگرده، ‫رسیدگی می‌کنیم.
‫اگه برنگرده چی؟
‫اگه برنگرده، ‫همه‌چی حل شده دیگه.
‫دوگانگی هستی ما...
‫از بدو حضورمون...
‫از هرج و مرج و ایمان تشکیل شده،
‫حضورمون تو این شهر رو نمی‌گم،
‫حضورمون تو کل دنیا و زندگی رو می‌گم.
‫همین که اولین بار تو دوران نوزادی ‫چشممون رو باز می‌کنیم،
‫با هرج و مرجی مواجه می‌شیم ‫که درکش کاملا از توانمون خارجه.
‫اون‌وقت چه واکنشی نشون می‌دیم؟
‫اولین صدایی که از خودمون درمیاریم چیه؟
‫بلند گریه می‌کنیم.
‫حتی وقتی صدایی نداریم...
‫که بخوایم سوالاتمون رو مطرح کنیم، ‫خواستار جوابشون هستیم.
‫سفرمون رو تو این دنیا ‫همین شکلی آغاز می‌کنیم:
‫وحشت‌زده...
‫و گیج.
‫از همین روی جست و جو می‌کنیم، ‫تقلا می‌کنیم...
‫و وسط این هرج و مرج به پیش می‌ریم.
‫کل عمرمون دنبال نشونه‌هایی ‫می‌گردیم که بفهمیم...
‫به طریقی، یه جایی ‫معنایی نهفته باشه...
‫و زندگیمون هدفمنده.
‫بعدش هم یه روزی به ایمانمون می‌رسیم.
‫ایمانمون از این قراره که حضور تک‌تکمون...
‫تو این دنیا و اینجا،
‫بخشی از طرح سری خداونده.
‫با ایمانمون درک می‌کنیم ‫هرج و مرجه همون معنای زندگیمونه.
‫درک می‌کنیم که هدفمون رو...
‫با همین تقلا و جست و جو پیدا می‌کنیم.
‫«با تمام وجود به خداوند اعتماد داشته...»
‫«و بر درک و فهم خود تکیه نکنید.»
‫- آمین. ‫- آمین.
‫همیشه... همیشه از مشاهده ‫اشخاص جدیدی تو کلیسا خوشحال می‌شم.
‫آها، اِم... صرفا یه سر اومده بودم ‫این رو بهتون بدم.
‫چند وقته که داریم وسایل ‫خانواده قبلیه رو جمع می‌کنیم.
‫با خودم گفتم حتما مال شمان.
‫آره.
‫حال ایتان چطوره؟
‫خب، اِم...
‫ترسیده و گیج شده.
‫درک نمی‌کنه سارا واسه چی ‫باید بخواد بلایی سرش بیاره.
‫هوم.
‫کسی ندیدتش؟
‫از وقتی فرار کرد تو جنگل ‫دیگه کسی ندیدتش.
‫هوم.
‫من دنبالش کرده بودم، ولی...
‫متأسفانه زانوم دیگه توان سابق رو نداره.
‫به نظرتون هنوز زنده است؟
‫احتمالش کمه بعد از یه شب زنده مونده باشه.
‫اون متون «کتاب مقدس» رو...
‫خودتون از حفظ نوشتین؟
‫آره. همه‌شون رو از حفظ نوشتم.
‫آدم معمولا زود حفظشون می‌کنه.
‫اِم، در اصل اومده بودی ‫چه سوالی ازم بپرسی تابیتا؟
‫از کجا می‌دونین این جریانات واقعیه؟
‫یعنی...
‫حرفم مسخره است، ولی الان مردیم؟ ‫یا زنده‌ایم؟
‫فرقی می‌کنه؟
‫حالا جهت پیشبرد بحث، ‫فرض می‌کنیم مردیم...
‫و همگی با همدیگه تو یه برزخ عذاب‌آور...
‫گیر افتادیم.
‫چه فرقی حاصل می‌شه؟ ‫در اون حالت هم گیر افتادیم دیگه.
‫در اون حالت هم باید ‫راه‌حل رفتن به خونه رو پیدا کنیم.
‫تنها فرقش تو خونه‌ایه ‫که می‌خوایم بهش برگردیم.
‫آره.
‫بالاخره گمون نکنم اولین نفری باشم...
‫که این سوال رو ازتون می‌پرسم.
‫خب، در این حد بگم...
‫که کلی فرصت داشتم ‫جواب این سوال رو تمرین کنم.
‫باشه.
‫ولی شاید با در نظر گرفتن این موضوع...
‫که تصادفتون بعد از ورودتون به اینجا بوده، ‫خیالتون راحت‌تر بشه.
‫تو زنده‌ای تابیتا. ‫خانواده‌ات هم زنده‌ان.
‫خلاصه که می‌تونی ‫این سوالت رو خط بزنی.
‫باشه.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫باید صحبت کنیم.
‫حالت خوبه؟
‫آره، اِم...
‫گمون کنم هضمش یه مقدار برام دشواره.
‫بالاخره ساراست دیگه، متوجهین؟
‫همیشه خیلی باملاحظه و مهربون بود.
‫- واکنش مامانت چی بود؟ ‫- براش دشواره دیگه.
‫راستش، می‌شه گفت سارا ‫عین دختر نداشته‌اش می‌مونه.
‫چند وقته دارم به اون حرفت ‫که گفته بودی داریم...
‫رو تخته‌مون جا کم میاریم ‫فکر می‌کنم.
‫ناراحت بودم دیگه.
‫خب، دلیل نمی‌شه اشتباه گفته بوده باشی.
‫یه چیزی داره عوض می‌شه. انگار...
‫یه چیزی داره از دستمون در می‌ره.
‫طلسمه اون شب تو کاروانشون...
‫عین خونه‌ها عمل کرده بود.
‫خب؟
‫من هم به این فکر افتادم که صرفا...
‫چون نمی‌دونستم طلسم‌ها تو جنگل هم...
‫عین شهر ازمون محافظت می‌کنن،
‫تا حالا بیش از حد مشخصی ‫تو جنگل پیشروی نکردیم.
‫خلاصه که...
‫دارم یه مقدار تدارکات جمع می‌کنم.
‫می‌خوام طلسمه رو بردارم،
‫برم تو جنگل و ببینم...
‫عه! عه، عه، عه، عه!
‫کِنی، چیکار...
‫آهای! نباید وقتی دارم باهات ‫صحبت می‌کنم، بذاری بری!
‫می‌خواین تنها برین؟
‫آره.
‫خب، می‌خواین چقدر پیشروی کنین؟
‫هرچقدر راه داشت می‌رم دیگه.
‫می‌خوام این‌جوری ‫راه فرارمون رو پیدا کنم؛
‫راه خونه‌مون رو پیدا کنم. ‫مگه هدفمون همین نیست؟
‫مگه نمی‌خوایم همگی بریم خونه؟
‫راستش رو بگم؟
‫مطمئن نیستم دیگه هدف خاصی داشته باشیم.
‫ولی اگه این‌قدر واسه ‫گور به گور شدن عجله دارین،
‫بهتره سریع‌تر عملیش کنین دیگه.
‫خب؟
‫همه‌چی رو بسته‌بندی کردم.
‫می‌تونیم ببریمشون تو انبار.
‫آها، خیلی‌خب.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫اینجا رو.
‫توش اصلا سیم نداره.
‫- چی؟ ‫- روکش خالیه.
‫موقع اتصال دو سیم،
‫باید روکشش رو برید ‫و سیم وسطش رو چسبوند.
‫ولی اصلا سیم نداره. صرفا...
‫در واقع سیم محسوب نمی‌شه.
‫حالا دوشاخه‌شون رو باش.
‫داشته باش.
‫پریزهاشون هم که اون شکلیه، ‫اصلا منطقی نیست.
‫یعنی این چراغ‌ها نباید روشن باشن.
‫سلام!
‫اِم، سلام جناب آقای ترن هوایی دوست،
‫- به کمکت نیاز دارم. ‫- در نمی‌زنی؟
‫ببخشید، ترجیح می‌دین ‫کفشم رو هم دربیارم؟
‫تو هم جریان سیم‌کشی رو فهمیدی، نه؟ ‫خیلی غیرعادیه، مگه نه؟
‫تو همون عوضیه‌ای ‫که داشتی به کشتنمون می‌دادی.
‫خیلی‌خب، ببینین، ‫اولا، من پشت فرمون نبودم.
‫دوما، بهترین دوستم...
‫که از کلاس چهارم می‌شناختمش، مرده. خب؟
‫با یه عصای گوگولی واسه خودش نمی‌گرده.
‫پس نظرتون چیه که بگیم ‫بی‌حساب شدیم دیگه، ها؟
‫حالا بگین ببینم، می‌خواین خونه بازی کنین؟ ‫یا می‌خواین برین خونه؟
‫آخه یه فکری به سرم زده.
‫می‌دونستی یه نسخه «کتاب مقدس» هم...
‫تو شهر نیست؟
‫یعنی حداقل ده دوازده‌تا ‫رمان رابرت لودلوم...
‫و جودی بلوم تو کتابخونه مسافرینمون ‫تو غذاخوری هست،
‫ولی...
‫یه نسخه از محبوب‌ترین کتاب دنیا هم نداریم.
‫حدس می‌زنم بخوای بدونی ‫واسه چی آوردمت اینجا.
‫تو به اعمال توصیف‌ناپذیری دست زدی...
‫و باید طبق قوانین شهرمون، ‫بذاریمتون تو جعبه.
‫ناتان جریان شنیدن صداشون رو بهم گفته.
‫چیزی نیست.
‫سارا، اگه بهت بگم...
‫هنوز هم می‌تونی علی‌رغم اعمال وحشتناکت،
‫به مردم این شهر کمک کنی، ‫چی می‌گی؟
‫هنوز هم می‌تونی کارهای خوبی بکنی.
‫به نظرم ناتان از چنین کاری ‫خوشش میاد، موافق نیستی؟
‫موافقی؟
‫خوبه.
‫چه خوشگلن.
‫خیلی نازن، نه؟
‫چه خوش‌سلیقه‌ای خانم متیوز.
‫از اولش همین‌جوری بودن بابا.
‫چه‌جوری بودن؟
‫همین‌شکلی مرتب بودن.
‫رو ایوان کنار خونه بودن.
‫عجب.
‫خب، ظاهرا یه شبح گلکار داریم دیگه.
‫بیا. روز لباس‌شوییه.
‫بدو بیا.
‫آخ!
‫آشغال عوضی! دربیا دیگه!
‫آخ!
‫این ملت خنگولن‌ها. ‫ماشینه رو لخت کردن.
‫ولی هر چی قطعه مهم بود، جا گذاشتن.
‫همه‌شون هم خنگول نیستن.
‫- باتریش رو بردن. ‫- چی؟
‫گفتم باتریش رو بردن.
‫یعنی باید برگردیم شهر.
‫وایستا، قبلش این کابله رو دربیارم.
‫ای بابا، دربیا دیگه.
‫واسه چی این همه راه تا اینجا اومدیم؟
‫ما که می‌تونستیم ‫از ماشین‌های تو شهر هم سیم بکنیم.
‫دوست عزیزم، این آخرین مدل «آئودی کیو5»ـه.
‫قطعاتش از...
‫واقعا می‌خوای به یه ماشین ‫لگن ارزون دل ببندیم؟
‫باشه.
‫همه‌شون رو برداشتی؟
‫یوهو! داری می‌ریم تو کارش!
‫درود بر علم!
‫صبحتون به خیر.
‫اِم، اومدم این‌ها رو تحویل بدم ‫که بذارین تو انبار.
‫عزیز دلم.
‫اینجا نیست عزیز دلم. ‫قرار نیست بلایی سرت بیاره.
‫قول می‌دی؟
‫آره، قول می‌دم.
‫بیا.
‫کجا بذارمشـ...؟
‫وای. چقدر وسیله دارن.
‫عه.
‫به چیزی دست نزن.
‫واسه چی؟
‫چون این‌ها... قبلا مال بقیه بودن.
‫ساکن همین‌جا بودن؟
‫اوهوم.
‫عجب.
‫عین غار اژدهای تنها می‌مونه.
‫جدی؟
‫«کرومینوکل» که تو آسمون ‫رنگین‌کمونی گم شده بود،
‫غار محل سکونت اژدهای تنها رو ‫پیدا کرده بود...
‫که توش پر از وسایلی بود ‫که ملت باهاشون کاری نداشتن.
‫ولی اون وسایل از نظر اژدهای تنها...
‫حکم گنجینه‌ای رو داشتن. ‫اگه گفتی بعدش چی شد؟
‫چی شد؟
‫نقشه آسمون رنگین‌کمونی...
‫لای یکی از کپه‌های همون وسایل بود.
‫خلاصه که اژدهای تنها ‫نقشه رو به «کرومینوکل» داد...
‫و از گم شدن نجاتش داد.
‫پس شاید ما هم اینجا ‫یه نقشه پیدا کردیم.
‫آره، شاید پیدا کردیم.
‫مامان؟
‫چیه؟
‫چی شده؟
‫هیچی.
‫آره، خودشه، همین یکیه.
‫وای، اصلا عملی نمی‌شه.
‫معلومه که عملی می‌شه.
‫نه، ارتفاعش کافی نیست.
‫شدت سیگنالش زیاد نمی‌شه.
‫آها، ببین، می‌تونیم ردیفش کنیم، خب؟
‫این دفعه صرفا آزمایشیه. ‫ببین، خودت مهندسی دیگه، نه؟
‫- تو کار شهربازی بودی؟ ‫- آره.
‫خیلی‌خب. پس یعنی یکیمون سه شرکت...
‫چندین میلیون دلاری تأسیس کرده...
‫و اون یکی مسئول بررسی ایمنی ‫چرخ فلک فنجونیه؟
‫می‌دونی چیه؟ ‫خودت تنهایی ردیفش کن.
‫ها؟ وایستا، نه، نه! ببین. ‫عذر می‌خوام، خب؟ عذر می‌خوام.
‫ملت بهم می‌گن ‫بلد نیستم درست با بقیه...
‫صحبت کنم‌ها. روحت هم خبر نداره ‫باهوش‌تر بودن...
‫از کل آشناهات چه حسی داره.
‫ببین، خیلی خب، ببین، حقیقت از این قراره...
‫که اگه کمکم کنی، خیلی خوب می‌شه.
‫آره، خیلی خوب می‌شه.
‫باید این آنتن رو تو ارتفاع نصب کنیم.
‫درختی بلندتر از اون پیدا نکردم، ‫ولی... خودم نمی‌تونم.
‫سرگیجه می‌گیرم.
‫یعنی من رو آوردی اینجا ‫که از درخت بالا برم؟
‫آره.
‫ببین، تو ازم خوشت نمیاد.
‫خب؟ اشکالی نداره.
‫ولی حتی اگه ذره‌ای احتمال عملی شدنش...
‫وجود داشته باشه، دلت نمی‌خواد ‫از بابتش مطمئن بشی؟
‫چرا. چرا، دلم می‌خواد.
‫خیلی‌خب.
‫ایول.
‫خیلی‌خب. سیمش رو بهم می‌دی؟
‫سلام کریستی، هستی؟
‫کلانتر بوید؟
‫کریستی، سلام.
‫داشتم، اِم...
‫طبقه بالا پیدات نکردم، اینه که...
‫همه‌چی رو به راهه؟
‫می‌دونم با کِنی صمیمی هستی، ‫صرفا می‌خواستم، اِم...
‫حالش چطوره؟
‫خب...
‫به نظرم... چند وقته ‫که بهش سخت می‌گذره، آخه...
‫درسته، درسته.
‫ضمنا، نمی‌دونم حرفم منطقی باشه یا نه،
‫ولی گمون می‌کنم خیلی ‫تلاش می‌کنه کسی باشه...
‫که به کار مردم بیاد.
‫آره.
‫آخه زیردست شماست دیگه...
‫ضمنا، می‌دونم خیلی براش مهمه...
‫که شما رو روسیاه نکنه.
‫خودم می‌دونم. ‫من هم دارم خیلی سعی می‌کنم...
‫بیش از حد بهش فشار نیارم.
‫حقیقت از این قراره ‫که باید آمادگی رهبری رو داشته باشه.
‫می‌شه باهاتون روراست صحبت کنم؟
‫راحت باش.
‫درک می‌کنم که می‌خواین ‫واسه بدترین اتفاقات آماده‌اش کنین...
‫که اگه احیانا اتفاقی افتاد، ‫آمادگیش رو داشته باشه که...
‫ولی فعلا خیلی بهش سخت می‌گذره...
‫و گمون نکنم کلانتر لازم داشته باشه.
‫به نظرم بابا لازم داره.
‫خاک بر سرم.
‫عذر می‌خوام، اِم...
‫نه، نه، نه.
‫تو... تو کاری نکردی. ‫خودم کردم.
‫اِم...
‫اگه آدم از اشتباهاتش درس نگیره،
‫حتما تکرارشون می‌کنه دیگه، نه؟
‫واقعا منظورم این نبود که...
‫منظوری نداشتی بابا. ‫نمی‌خواد عذرخواهی کنی.
‫ممنون کریستی.
‫مردم فکر می‌کنن کتاب مقدس ‫یه کتاب واحده،
‫یه متن واحد و کامل.
‫ولی مگه می‌شه شخصیت‌ها هنوز...
‫روی صحنه باشن و نمایش تموم بشه؟
‫اسمش رو گذاشتیم «کتاب فضایل»، ولی...
‫ولی می‌دونستی متشکل از ‫هفتاد و سه کتاب بوده؟
‫می‌دونستی؟
‫متیو، مارک،
‫رومیان، قرنتیان.
‫هفتاد و سه کتاب.
‫که همه پر از داستان‌های ‫شگفت‌انگیز و معجزه‌آسا بودن.
‫ولی توی کتاب مقدس ‫بخش‌های تاریک هم هست.
‫بخش‌های مهیب و هولناک هم هست.
‫می‌دونی از اون...
‫از اون شبی که اومدم این‌جا...
‫انگار یه سوالی هست که ‫دائم از خودم می‌پرسم.
‫هغتاد و سه تا کتاب.
‫نکنه ما...
‫ما یعنی اهالی این شهر...
‫توی کتابی زندگی می‌کنیم ‫که داستانش هنوز نوشته نشده؟
‫نکنه ما کتاب شماره هفتاد و چهار باشیم؟
‫سارا...
‫نکنه ما انتخاب شدیم؟
‫برای چی؟
‫نمی‌دونم.
‫برای همین می‌خوام درمورد ‫این صداهای توی سرت بهم بگی.
‫خواهش می‌کنم.
‫بابا کِی میاد خونه؟
‫زود میاد عزیزم.
‫فکر نکنم بیشتر از این طول بکشه.
‫چی شده؟
‫هیچی، دارم این...
‫دارم این گنجینه گم‌شده رو تحسین می‌کنم.
‫خیلی قشنگه.
‫آره.
‫چرا اون چراغه هی خاموش روشن می‌شه؟
‫نمی‌دونم.
‫می‌خوای دو نفری بریم ‫ماجراجویی کنیم؟
‫چه ماجراجویی‌ای؟
‫مثلا بریم...
‫دنبال گنج بگردیم.
‫- واقعا؟ ‫- اوهوم.
‫اسم بازی هم می‌ذاریم؛
‫«منشاء این نور از کجاست؟»
‫قشنگه؟
‫- آره. ‫- پس بریم دیگه.
‫بزن بریم. خب حالا...
‫یه سری ابزار هم می‌خواییم، نه؟
‫اوهوم.
‫عه، این از ابزار تو.
‫بذار ببینم این‌جا...
‫اینم ابزار خودم.
‫خیلی‌خب.
‫این رو ببریم کنار.
‫بیا عزیزم. کمکم کن ‫این رو هل بدم.
‫خیلی‌خب دیگه.
‫خب، ابزارت رو بردار.
‫منم مال خودم رو بردارم. حاضری؟
‫مامان!
‫دست مریزاد.
‫اینم از این.
‫می‌گم یه جایی گیر کرده. ‫می‌تونی ببینی کجاست؟
‫عه، نه راستش. نمی‌دونم کجاست.
‫خب سیم رو تکون بده، ‫ببین آزاد می‌شه یا نه.
‫همینه، درست شد.
‫- حله؟ ‫- آره.
‫خیلی‌خب.
‫خب. اوضاع چطوره؟
‫خوبه.
‫تُف!
‫وای خدا.
‫نه، نه، نه! نه!
‫نه، نه!
‫آهای. آهای.
‫جید چی شد...
‫جید، من این‌جام. منم.
‫ببین، اونی که دیدی واقعی نبود، خب؟
‫هیچی این‌جا نیست.
‫جید، بلند شو ببینم.
‫بلند شو، زودباش.
‫حالت خوبه؟ ها؟
‫دستت رو بکش بابا!
‫مگه چی دیدی؟
‫می‌شه ولم کنی گم شی؟
‫گفتن می‌خوان کمکمون کنن.
‫که خیلی وقته این‌جا هستن...
‫که منتظر بودن...
‫یه نفر از راه برسه ‫که حرفشون رو گوش بده،
‫یه نفر برسه که کمکشون کنه.
‫توی چی کمکشون کنه؟
‫کمک کنه فرار کنن.
‫که برن خونه.
‫گفتن اون‌ها هم مثل ما گیر افتادن.
‫ولی چرا؟ چرا حرفشون رو باور کردی؟
‫چون که... یه چیزهایی بهم می‌گفتن.
‫چیزهایی که امکان نداشت بدونن.
‫درمورد اون دو تا ماشین بهم گفته بودن.
‫که اگه برم اطراف جاده می‌تونم ‫ببینم که دارن میان.
‫گفتن قبلا هم همچین اتفاقی افتاده،
‫که دو تا ماشین توی همچین روزی اومدن،
‫و همه افتادن مُردن.
‫گفتن به خاطر اون‌هاییه که ‫سوار اون ماشین‌ها بودن، ولی...
‫گفتن اگه حرف گوش کن باشم،
‫دیگه چیزی تهدیدمون نمی‌کنه، ‫که بعدش می‌تونیم بریم خونه.
‫خیلی‌خب، ولی چطوری؟
‫چطوری قراره بریم خونه؟
‫- نمی‌دونم. ‫- خیلی‌خب.
‫هنوز هم فکر می‌کنی...
‫داشتن راستش رو می‌گفتن؟
‫قول دادن که...
‫حال ناتان خوب می‌شه.
‫بهم قول داده بودن، ‫ولی الآن ناتان دیگه...
‫سارا.
‫سارا گوش کن چی می‌گم. ‫منو ببین.
‫گوش کن چی می‌گم سارا.
‫اگه این صداها واقعی بودن،
‫اگه یه چیزی داره باهات ‫ارتباط می‌گیره،
‫یعنی تو بیشتر از هرکسی...
‫با این شهر ارتباط داری،
‫که یعنی تو خیلی آدم مهمی هستی.
‫متوجه‌ای چی می‌گم؟
‫ولی باید مدرک جمع کنیم.
‫باید بتونیم بریم پیش کلانتر بوید...
‫تو هم با اطمینان کامل بهش بگی...
‫بگم که دیوونه نشدم.
‫نه، بهش می‌گی این صداها ‫هیچ ربطی به...
‫مشکلات روانی ندارن.
‫سارا، ازت می‌خوام...
‫آخ!
‫- سارا؟ ‫- آخ.
‫- چی شد؟ ‫- نه!
‫چی شد؟
‫- سارا. ‫- نه! نه!
‫- چیه؟ ‫- نه، نه، نه!
‫- چی شد؟ ‫- توروخدا! نه، نه!
‫چیه؟
‫- سارا چت شد؟ ‫- نه!
‫- چیه؟ ‫- من... من...
‫- چی می‌خوای؟ ‫- کاغذ می‌خوام.
‫کاغذ؟
‫ازم می‌خوان یه چیزی نشونت بدم.
‫الو؟ کسی صدام رو داره؟
‫الو؟
‫کسی می‌شنوه؟
‫من نگفتم چایی می‌خوام!
‫خبر داری نمی‌فهمم چی می‌گی دیگه؟
‫باشه پس.
‫خوشمزه‌ست.
‫مرسی.
‫دائم این رو می‌بینم. ‫دائم...
‫همه‌اش واسه خودم...
‫عه، کجا می‌ری؟
‫آهای؟
‫کجا رفتی؟
‫پشم‌هام.
‫این‌ها همه‌شون...
‫عجب. وایستا بیام! وایستا.
‫برو عقب تیان. خودم دارمش.
‫حالا...
‫حالا دنبال چی هستیم؟
‫این چیه دیگه؟ سالنامه دبیرستانه؟
‫سال 1972؟ چند نفر بودن؟
‫خیلی‌خب.
‫حالا می‌خوای بگی اومدیم دنبال چی؟
‫هیس.
‫این چیه؟
‫هوم؟
‫خاک به سرم.
‫توروخدا...
‫نمی‌تونم...
‫نمی‌...
‫این اصلا چیه؟
‫اون‌ها گفتن...
‫گفتن روزی که اومدی این‌جا ‫تو رو زیر نظر داشتن.
‫گفتن موقعی که داشتی ‫کیسه رو دفن می‌کردی دیدنت.
‫اینم مدرکیه که ثابت کنن واقعی هستن.
‫می‌دونی این یعنی چی؟
‫عه!
‫آها! یافتم.
‫ایول.
‫یافتم. همینه.
‫سلام.
‫سلام خانم‌ها.
‫ای کیر!
‫بیا تو.
‫سلام.
‫داشتم خرت و پرت‌های توی ‫دفتر رو می‌گشتم،
‫بعد یهو فهمیدم خیلی وقته ‫یه دل سیر بازی نکردم.
‫بیا با هم بریم.
‫یه دست با منِ پیری بازی کن.
‫نمی‌خوام.
‫می‌گم، تا حالا بهت گفته بودم...
‫وقتی دانشکده بودم، ‫جایگاه اول بازی می‌کردم؟
‫نه.
‫آره بابا، کارم هم خیلی درست بود.
‫باشگاه‌های دیگه افتاده بودن دنبالم.
‫تو 18 سالگی با خودم می‌گفتم؛
‫"پسر، چه آینده‌ای در انتظارمه"
‫"قراره بشم بیلی مک‌کاوی جدید بیس‌بال."
‫بعدش چی شد؟
‫عه... می‌دونی دیگه،
‫روزگار باهام سازگار نبود.
‫روزگار همیشه برنامه آدم رو عوض می‌کنه.
‫کِنی من مریضم.
‫یعنی چی...؟
‫به کریستی هم گفتی؟
‫منظورم اون‌جور مریضی نیست.
‫پدرم هم وقتی تو سن من بود...
‫دچار پارکینسون شد.
‫هرچند بیماری ارثی نیست.
‫همه دکترها دائم می‌گفتن...
‫که موارد ارثی خیلی نادره.
‫گمونم جای اشتباهی جزو ‫موارد نادر بودم.
‫ولی آخه از کجا می‌دونی که... ‫اصلا از کجا مطمئنی؟
‫آخه ممکنه چیزهای دیگه هم باشه، نه؟
‫همینه که هست.
‫گوش کن...
‫من که دیگه آب از سرم گذشته.
‫درنهایت به جایی می‌رسه ‫که دیگه نمی‌تونم...
‫که دیگه نمی‌تونم از مردم ‫این شهر محافظت کنم.
‫پس تا وقتی سالمم، ‫باید یه راه فرار پیدا کنم.
‫متوجه‌ای چی می‌گم؟
‫به این دلیل خیالم راحته...
‫چون می‌دونم وقتی من نباشم، ‫مردم این شهر...
‫پشتشون به آدم درستی گرمه.
‫کلی آدم توی این شهر هست...
‫که به‌خاطر تو الآن زنده‌ان.
‫می‌دونم خود بابات نیست ‫که از دهن خودش بشنوی،
‫ولی حاضرم قسم بخورم...
‫که بدجوری بهت افتخار می‌کنه.
‫منم بهت افتخار می‌کنم.
‫ولی اگه الآن برگردی بگی...
‫که هنوز واسش آمادگی نداری،
‫که زمان بیشتری می‌خوای،
‫منم هیچ‌جا نمی‌رم.
‫خب؟
‫حالا میای بازی یا نه؟
‫معلومه که میام.
‫سلام. کسی خونه نیست؟
‫این رادیوئه ممکنه واقعا یه کارهایی بکنه.
‫ولی باید ببریمش بالاتر، ‫ولی احتمالش هست...
‫یعنی چی؟
‫سلام بابا.
‫سلام آقا کوچولو.
‫چی کار می‌کنین؟
‫داریم ماجراجویی می‌کنیم.
‫زمین کلی خاکی شده،
‫واسه همین مامان گفت ‫جمعشون کنم بریزم بیرون.
‫آها. حالا خود مامان کجاست؟
‫رفته زیرزمین.
‫تابیتا؟
‫سلام. اوضاع چطور بود؟
‫خوب بود.
‫جدی؟
‫یه سری صدای خش‌خش اومد...
‫خب اینم خبر خوبیه دیگه؟ نه؟
‫آره، واسه شروع خوبه.
‫چی کار می‌کنی؟
‫خودت امروز برگشتی گفتی،
‫از یه جایی تأمین می‌شه دیگه؟ ‫برق شهر رو می‌گم.
‫سیم برقی که در کار نیست، ‫تمام سیم‌ها و...
‫سیم‌کشی‌ها همه‌شون...
‫این زیره، تو دل زمینه.
‫خیلی عجیبه.
‫خیلی‌خب. می‌شه یه لحظه...
‫دیگه بیل نزنی؟
‫آره.
‫این کارت یعنی چی؟
‫خیلی‌خب.
‫اون دست‌بندی که واست ‫درست کردم رو یادته؟
‫چی‌چی؟
‫دست‌بندی که بعد چند تا ‫قرار اولمون واست درست کردم،
‫که از بند چکمه‌های بابات بود.
‫آره معلومه که یادمه.
‫خب. یادته که...
‫وقتی جولی به دنیا اومد، ‫توی بیمارستان گمش کردی؟
‫خب.
‫برگرد یه نگاه بنداز. ‫ببین چی اون‌جاست.
‫خب من که گیج‌تر شدم.
‫یعنی یه دست‌بندی پیدا کردی...
‫شبیه اونی که وقتی...
‫نه، نه، نه، نه. شبیه‌اش نیست.
‫این همون دست‌بنده. ‫اون‌ها هم بند...
‫چکمه‌های باباته!
‫نه، بند چکمه‌هاش چرمی بود...
‫عین تمام چکمه‌های دیگه.
‫نه، نه، نه، نه، نه. ‫ببین. این‌جا رو ببین.
‫- این‌جا رو ببین. ‫- چیه؟
‫این‌جا رو اشتباهی خراب کردم. ‫خودم درستش بودم.
‫خیلی بابتش هم شرمنده بودم، ‫ولی وقتی دادمش بهت...
‫- تو گفتی «خرابی‌هاش...» ‫- «خرابی‌هاش قشنگ‌ترین بخشش هستن»
‫آره. حالا چرا اینو گفتی؟
‫«چون باعث می‌شه توی دنیا تک باشه.»
‫دقیقا.
‫اصلا امکان نداره.
‫جیم، تمام اتفاقاتی که توی ‫این شهر میفته غیرممکنه.
‫که اصلا با عقل جور در نمیان.
‫حتی سیم‌کشی این‌جا هم ‫با عقل جور در نمیاد.
‫شاید نتونیم بفهمیم این ‫از کجا اومده پیشمون،
‫ولی می‌تونیم بفهمیم ‫این ته این سیم‌کشی کجاست.
‫بیل رو بده خودم.
‫[شکلات شیری «کازمو»]
‫دستکش خودت کو؟
‫بازیکن جایگاه اولم. ‫دستکش لازم ندارم.
‫مطمئنی؟ خیلی محکم پرت می‌کنم‌ها.
‫پرت کن ببینم بابا.
‫پشیمون می‌شی‌ها.
‫دیگه کُری خوندن بسه، بنداز...
‫بگیر که اومد.
‫من می‌رم یه...
‫یه چوب بیس‌بال درست کنم.
‫که وقتی برگشتی بتونیم ‫درست حسابی بازی کنیم.
‫وقتی برگشتم؟
‫آره، وقتی برگشتی.
‫همینه.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت .:: @BcMovie_co ::.
‫خیلی گل‌های قشنگی‌ان.
‫خیلی خوشحالم دوستشون داری.
‫کِی می‌تونم بیام داخل؟