..:: ارائه شده توسط وبسایت بی سی موویز ::.. BcMoviez.Com
‫[ مَـرد شـنـی ]
‫[ قسمت نوزدهم: «مهربانان» ]
‫این هم از این.
‫ممنونـم، سرورم.
‫ولی من کی‌ام؟
‫تو کورینتیان‌ـی.
‫کورینتیان.
‫ولی اولین کورینتیان نیستم، درستـه؟
‫دومی‌ش هستی.
‫اولی چی شد؟
‫من رو ناامید کرد.
‫ولی تو نمی‌کنی.
‫از کجا مطمئنـین، سرورم؟
‫شما لوسین هستی. یادم می‌آد.
‫- چشم‌های زیبایی داری. ‫- رئیس!
‫و تو هم مَتیو هستی.
‫جناب.
‫حرف اشتباهی زدم؟
‫کلاً اشتباه بود.
‫کورینتیان جدید اصلاً شبیه قبلی نیست.
‫پس چطوری ما رو یادشـه؟
‫چون بخشی از ذات ‫کورینتیان قبلی توی وجودشـه.
‫خودم خواستم باشه.
‫پس خوبی‌هایی هم داشته.
‫اون بهترین مخلوقم بود.
‫ولی پیش می‌آد که رؤیاها بَد تموم بشن.
‫پس چرا برش‌گردوندین؟
‫تا کاری که نمی‌تونم رو انجام بده.
‫اگه از سرزمین رؤیاها برم، ‫همه‌چی به خطر می‌افته.
‫تو باید دَنیل هال رو توی ‫دنیای بیداری پیدا کنی و بیاریش اینجا.
‫ممنون که بهم اعتماد دارین، سرورم، ‫ولی...
‫تنها نمی‌ری.
‫حقیقتاً دوست ندارم پرستار ایشون بشم.
‫- تو نه. ‫- آها. پس لوسین؟
‫- نه، ممنون. ‫- نه.
‫پس کی؟
‫بره گم شه.
‫من با یه قاتل سریالی هم‌گروه نمی‌شم.
‫من قاتلـم؟
‫نه، نیستی.
‫این یه کورینتیان دیگه‌ست.
‫یعنی کسی رو نمی‌کُشه ‫و تخم چشم‌شون رو نمی‌خوره؟
‫من این‌طوری بودم؟
‫من که نگفتم کورینتیان ‫قراره یه رؤیای دل‌گرم‌کننده باشه.
‫پس متوجهـی که چرا دل‌گرم نشدم؟
‫ولی قدرتمنده.
‫و شجاع.
‫- و مبتکر. ‫- پس به من نیازی نیست.
‫و البته هنوز یه نوزاده.
‫یکی باید مراقبش باشه.
‫یکی که ازش چیزی یاد بگیره.
‫به نظرت من الگوی خوبی‌ام؟
‫شاید این بهت دل‌گرمی بده.
‫این یه سنگ عقاب‌ـه.
‫یکی از ۱۲ سنگی که قدرتم رو بهش دادم.
‫اگه تهدیدت کرد...
‫که نمی‌کنم.
‫می‌تونی با این سنگ ‫از خلقت حذفش کنی.
‫ببین، اودین بود که لوکی رو حبس کرد.
‫چرا به اودین نمی‌گی پیداش کنه؟
‫چون اون هنوز ‫فکر می‌کنه لوکی توی زندانـه.
‫ترجیح می‌دم ‫از باورش سوءاستفاده نکنم.
‫چرا؟
‫تو که لوکی رو آزاد نکردی.
‫نکنه تو بودی؟
‫این به کار تو مربوط نمی‌شه.
‫این دیگه کار من نیست.
‫چون کورینتیان رو آوردی توی قضیه.
‫پس می‌خوام از این ‫کابوس بیدار بشم. ممنون.
‫فکر کنم آشنایی من‌وتو بَد شروع شد.
‫هنوز هم بَده.
‫همین‌جا پیاده می‌شم.
‫دنبالم نیا.
‫اگه به حرف ارباب مورفیوس گوش ندم
‫هیچ فرقی با کورینتیان ‫قبلی ندارم. درستـه؟
‫می‌فهمم که بهم اعتماد نداری. ‫من هم باشم، بهم اعتماد نمی‌کنم.
‫پس اگه جای تو بودم، ‫همه‌ش کنار خودم نگهم می‌داشتم.
‫از کجا بدونم من رو نمی‌کُشی؟
‫بهت قول مَردونه می‌دم.
‫و چون هنوز داریم با هم آشنا می‌شیم
‫پیشنهاد می‌کنم این رو بگیری.
‫هروقت چیزی گفتم یا کاری کردم ‫که خوشت نیومد، من رو حذف کن.
‫پس ول‌کن نیستی، نه؟
‫تا دَنیل رو پیدا نکنیم، خیر.
‫اصلاً برای همین دوباره برگشتم.
‫که دَنیل رو پیدا کنم.
‫و مراقب تو باشم.
‫و البته خونواده‌ت.
‫خونواده‌م؟
‫رؤیا چیزی از من بهت نگفته، مگه نه؟
‫نه زیاد. ‫ولی فکر کنم حداقل شوهر داری، درستـه؟
‫دوست‌پسر؟
‫دوست‌دختر؟
‫اون رو بده من.
‫بشین اون‌طرف.
‫چَشم.
‫شرمنده‌ام که مجبور شدین ‫عکس رو ببینین، خانم هال.
‫مطمئن باشین هرکی ‫این کار رو با پسرتون کرده
‫تقاص پس می‌ده.
‫ببخشین، ولی از کجا ‫مطمئنـین این دَنیل‌ـه؟
‫یکی از کفش‌هاش رو پیدا کردیم.
‫همونی که توی این عکسـه.
‫این عکس کجا گرفته شده؟ ‫دَنیل رو کجا پیدا کردین؟
‫توی یه اردوگاه همون حوالی.
‫نزدیک آسایشگاه؟
‫اونجا اردوگاهی نمی‌شناسم. ‫کجاست؟
‫متأسفانه اجازه ندارم از جزئیات بگم.
‫هنوز داریم تحقیق می‌کنیم.
‫به مادرش هم نمی‌تونین بگین؟
‫نیازی نیست.
‫ممنون، کارآگاه. ‫شما تشریف ببرین.
‫بسیار خوب.
‫شما هم برین، خانم شُر.
‫خانوم.
‫خودم می‌رم خونه.
‫تسلیت می‌گم، خانم.
‫متأسفـم، ولی این قضیه مشکوکـه.
‫اونجا اردوگاهی نیست.
‫نگران نباشین، خانم شُر.
‫بسیار خوب. ‫اگه فرمایشی بود، تماس بگیرین.
‫می‌خوام تنها باشم.
‫باشه.
‫خونه می‌بینمت.
‫سرورم.
‫چیزی لازم دارین؟
‫می‌خوام مطالعه کنم.
‫آخه اینجا گیر افتادم و بیکارم.
‫اتفاقاً کار زیاد داریم.
‫مثلاً چی؟
‫مشاجره‌ای بین شوالیه‌ی ابرها ‫و نهاد سیاسی در جریانـه
‫که نیاز به مداخله داره...
‫چند جزیره‌ی سنگی باید بررسی بشه...
‫و تحقیقات مرزی کامل
‫از ساحل دریای شب ‫تا دریاچه‌ی سپیده‌دم لازمـه.
‫این شروعش بود.
‫می‌دونم براتون خسته‌کننده‌ست.
‫که نمی‌تونم برم؟
‫که روی هیچی کنترل ندارین.
‫ولی مهم اینـه که الان برگشتین ‫خونه‌تون و در امنیت هستین.
‫اینجا امنیت ندارم.
‫فقط قایم شدم.
‫این مسیری که پیش گرفتم، ‫به مرگم ختم می‌شه.
‫چیزی نمونده.
‫طوری می‌گین انگار راه چاره‌ای ندارین.
‫خب ندارم.
‫دارین.
‫همون چاره‌ای که ‫امثال مایی که از بی‌پایان‌ها نیستیم
‫هرروز بهش بسنده می‌کنیم.
‫و اون چیـه؟
‫شاید زمان کمی ‫براتون باقی مونده باشه
‫ولی می‌تونین ‫تصمیم بگیرین که چطور بگذره.
‫چندتا دفتر حساب رؤیا دارم ‫که لازمـه بهش رسیدگی کنین.
‫و همچنین چندتا قرارداد ‫و صلح‌نامه که نیاز به امضاتون داره.
‫باشه بعداً.
‫کجا می‌رین؟
‫می‌خوام مشاجره‌ی بین ‫شوالیه‌ی ابرها و نهاد سیاسی رو حل کنم.
‫این شروعشـه.
‫کلورکن!
‫کلو...
‫کلورکن!
‫سلام، آبجی.
‫ترسیدم خواب باشی.
‫خواب کجا بود؟ وقت چایی‌خوریـه. ‫نباید ملکه رو منتظر بذاریم.
‫بعدش می‌شه چهره‌ی خودم رو برگردونی؟
‫عزیزم. درستـه که فِری یه مکانـه، ‫ولی نوعی رفتار هم هست
‫که لازمه‌ش ادب و پرستیژ
‫و لباس مناسبـه.
‫و رسم اینـه که همه توی دربار ملکه
‫ظاهر آراسته‌ای داشته باشن.
‫من رو که همیشه همین‌شکلی دیدی.
‫واقعاً؟ حتی وقتی بچه بودیم؟
‫من هیچ‌وقت بچه نبودم.
‫بهتره ملکه رو منتظر نذاریم.
‫امیدوارم منظورش از «چایی» ‫همون «شراب» باشه.
‫به نظرت فرمانده‌ی ‫محافظ‌های اوبران هم می‌آد؟
‫مِنتون رو می‌گی؟ ازش خوشت می‌آد؟ ‫من تجربه‌ش کردم و عالی بود.
‫نه، ولی می‌خوام وقتی لازم شد، ‫به سرزمین رؤیاها ارتش بفرسته.
‫داستان تو با ارباب رؤیا چیـه؟
‫خبریـه؟
‫- نه. ‫- مطمئنـی؟
‫بله.
‫البته این گردن‌بند رو بهت داده ‫و تیتانیا داره از حسادت می‌میره.
‫اگه باهوش باشی، باید این رو بهش بدی.
‫نمی‌تونم.
‫فقط یه گردن‌بند نیست. ‫یه هدیه‌ست.
‫قشنگـه، ولی شبیه هدیه نیست.
‫اگه توی دستم بگیرمش و اسم ‫ارباب مورفیوس رو صدا بزنم، می‌آد پیشم.
‫بعدش بهم یه هدیه می‌ده.
‫پس تا مهربون‌ها نرفتن سراغش، ‫بهتره دست بجنبونی.
‫حالا بریم سراغ مِنتون ‫و از ظاهر زیبامون سوءاستفاده کنیم.
‫سلام، خانم شُر.
‫من رو تعقیب می‌کنین.
‫آخه ماجرای دَنیل گردن من هم هست.
‫خودم رو مقصر می‌دونم.
‫عجب.
‫بریم یه جا صحبت کنیم؟
‫خصوصی.
‫دنبال دردسر نیستم.
‫پس تفنگت رو بذار کنار.
‫من که تفنگ ندارم.
‫تو کی هستی؟
‫شما مذهبی هستی، خانم شُر؟
‫به خدا اعتقاد داری؟
‫- معلومـه. ‫- به خدایان جی؟
‫به چندگانگی قدرت و قلمروها؟
‫این چه ربطی به دَنیل داره؟
‫خیلی مربوطـه.
‫می‌دونی چی آدم‌ها رو ‫به مذهب می‌کِشونه؟
‫میلِ انسان به دونستن پایان ماجرا.
‫و پایان غم‌انگیز شما هم، ‫علی‌رغم نیت خیری که داشتین
‫اینـه که بی‌خبر از همه‌چی می‌میری.
‫تو بچه رو بردی، مگه نه؟
‫بله.
‫آخه چرا؟
‫حداقل دلیلش رو بگو.
‫چون من لوکی‌ام.
‫خدای آتش و حیله‌گری.
‫و نفرت.
‫و قرار نیست از کسی دستور بگیرم.
‫یه هاپو داشتم.
‫خیلی باهوش بود.
‫حرف‌های جالبی می‌زد.
‫مثلاً...
‫«اگه بتونی جاذبه رو ‫نه به‌عنوان یه فرضیه
‫بلکه به‌عنوان قانون طبیعت قبول کنی، ‫کنارت آرامش بیشتری دارم.»
‫توصیه‌ی هوشمندانه‌ای کرده.
‫کلاً هوشمنده. ‫خیلی شبیه توئـه.
‫البته موهاش بیشتره، ‫ولی عین خودت باهوشـه.
‫حالا گم شده.
‫نمی‌دونم کجاست.
‫پس یه ماجراجویی دیگه بده.
‫دفعه‌ی قبل هم تو بهمون آدرس درست ‫دادی و گفتم دوباره از خودت بپرسم.
‫البته دفعه‌ی قبل ازت عصبانی بودم.
‫امیدوارم اون قضیه رو ‫مثل من فراموش کرده باشی.
‫من کینه به دل نمی‌گیرم.
‫هرچیزی رو طوری می‌بینم که هست.
‫پس کینه‌داشتن معنایی نداره.
‫قبلاً هم این‌قدر مهربون بودی؟
‫ولی به یه‌چیز دقت کن، خواهر جان.
‫همه‌ی اتفاقات درهم‌تنیده‌ان.
‫و هر ماجراجویی‌ای... ‫بهای خودش رو داره.
‫اگه هاپو اینجا بود
‫همین حرفت رو ‫یه‌جوری می‌گفت که بفهمم.
‫به نظرت کجا رفته؟
‫اومدی ازم راهنمایی بگیری ‫و من هم راهنماییت می‌کنم، خواهر جان.
‫خوبـه. بده بیاد.
‫اگه دنبال سگت بگردی، پیداش می‌کنی.
‫وای، چه خوب. ‫ممنون، سرنوشت.
‫ولی وقتی سگت رو پیدا کنی، ‫چیزهای دیگه‌ای هم پیدا می‌شن.
‫تصمیم با خودتـه.
‫متوجه شدی؟
‫به نظرت رؤیا رو با خودم ببرم؟ ‫دفعه‌ی قبلی هم بردمش.
‫ازش بپرسم؟ ‫از زمان مرگ اورفیوس ناراحتـه.
‫یا می‌تونم برم پیشش
‫و خوش‌حالش کنم تا حواسش ‫از مهربون‌ها پرت بشه.
‫گفتم که تصمیم با خودتـه.
‫- پیشنهاد می‌کنم تنهاش بذاری ‫- می‌تونی بری کمکش
‫- تا خودش به مشکلاتش رسیدگی کنه. ‫- چون می‌تونه مؤثر باشه.
‫چطوری این کار رو کردی؟
‫می‌شه بهم یاد بدی؟
‫من هم دوست دارم ‫هم‌زمان دوتا چیز بگم.
‫عع، شمایـین.
‫امیدوار بودم بیاین.
‫حال‌تون خوبـه، قربان؟
‫مثل همیشه‌ام.
‫می‌دونم الکی می‌گین.
‫لوسین ماجرای دَنیل رو گفت
‫ و این‌که خودتون رو اینجا حبس کردین.
‫جداً؟
‫غیبت نکرد.
‫فقط نگران‌تونـه.
‫آسمون سرزمین رؤیا ‫خاکستری و غم‌آلوده.
‫حتی اینجا، درون من.
‫از وقتی پسرتون مُرده
‫آفتاب هم به‌زور می‌تابه.
‫نمی‌خوام درباره‌ی پسرم صحبت کنم.
‫درستـه.
‫بله. ‫شما قرن‌ها
‫از اورفیوس حرف نزدین.
‫یا از ملکه نادا.
‫و یا از ویرانی.
‫الان هم نمی‌خوام حرف بزنم.
‫بله، متوجهـم.
‫ولی باز هم خیلی عوض شدین.
‫به‌خاطر نادا به جهنم رفتین.
‫به‌خاطر برادرتون ‫به دنیای بیداری رفتین.
‫با پسرتون آشتی کردین.
‫من پسرم رو کُشتم.
‫شما زندگی‌تون رو...
‫یا حداقل آزادی‌تون رو ‫فدای پسرتون کردین.
‫این آخرین درجه از عشقـه.
‫تا قبلش...
‫همیشه درگیر وظایف‌تون بودین.
‫می‌تونستین به همون مسیر ادامه بدین.
‫انگارنه‌انگار که چیزی شده.
‫ولی...
‫تغییر کردین.
‫و وقتی یکی از بی‌پایان‌ها عوض می‌شه
‫خب...
‫همه‌چی تغییر می‌کنه.
‫چه گوش‌های بامزه‌ای داری.
‫ازت خوشم می‌آد.
‫آفرین.
‫خب... چی گرفتی؟
‫- پیشکشی. ‫- آها.
‫این رو نگه دار.
‫سیگار؟
‫برای لوکی‌ـه؛ خدای آتش.
‫از اساطیر نورس یادمـه که
‫اودین مشروب دوست داره.
‫ولی ارباب مورفیوس ‫گفت پیش اودین نریم.
‫اگه بخوایم لوکی رو پیدا کنیم
‫اودین رو لازم داریم.
‫- ای حاکم بزرگ. ای خدای آسیر. ‫- چی؟
‫- تو را با این پیشکشی ناقابل فرا می‌خوانیم. ‫- نکن.
‫- با توام. ‫- چیـه؟
‫این چه کاری بود؟
‫رؤیا گفت این کار رو نکنیم.
‫هیچی‌ت شبیه کورینتیان قبلی نیست. ‫این‌بار شدی مظهر اخلاق.
‫کورینتیان قبلی ‫خودش رو از روزگار حذف کرد.
‫و اگه لوکی رو پیدا نکنیم، ‫رؤیا از روزگار حذف می‌شه.
‫پس لوکی رو احضار کن، نه اودین.
‫- می‌تونم با طلسم مکان‌یاب پیداش کنم. ‫- خوبـه.
‫ولی چون خدای آتیشـه، ‫پیداکردنش غیرممکنـه.
‫البته خاکستر ‫قربانی‌هاش به جا می‌مونه.
‫ای کسانی که لوکی شما را فریب داده
‫آسیب زده، دزدیده، دروغ گفته ‫و یا سوزانده، ما را به او برسانید.
‫مسیر را روشن کنید.
‫برای همین به اودین نیاز داریم.
‫دیدی گفتم؟ ‫اودین لازم نیست.
‫ما تو رو داریم.
‫تا خاموش نشده، بیا بریم.
‫بابت پسرت متأسفـم.
‫اون سه‌نفر من رو فرستادن.
‫همون سه‌تا خانوم: مهربانان.
‫دیشب اومدن دیدنت.
‫نمی‌تونن پسرت رو برگردونن.
‫ولی می‌تونن انتقامش رو برات بگیرن.
‫بیا تا ببرمت پیش اون‌ها.
‫اون...
‫اون دَنیل‌ـه؟
‫دَنیل بود.
‫چی‌کار کردی؟
‫توی یونان باستان...
‫الهه دِمِتر...
‫شاهزاده دِموفون رو سوزوند ‫تا انسانیت‌ش رو از بین ببره
‫و به یه خدا تبدیلش کنه.
‫دَنیل‌کوچولو هم الان یه ارباب رؤیاست.
‫و درست اندازه‌ی مورفیوس قدرتمنده.
‫تازه اگه قدرتمندتر نباشه.
‫پس نمی‌خواستی بُکشیش؟
‫خب اگه آتیش ‫جواب نمی‌داد، مُرده بود.
‫چرا بهم نگفتی؟
‫اگه می‌گفتم می‌خوام ‫بچه رو بسوزونم، می‌ذاشتی؟
‫نمی‌دونم، آخه هم بهم دروغ گفتی ‫و هم چیزخورم کردی.
‫ازم ناراحت نباش، عزیزم.
‫یه چُرت زدی دیگه. ‫دَنیل هم خوبـه.
‫و به‌لطف اجرای خوبی ‫که در نقش کارآگاه داشتم
‫مامان دَنیل فکر می‌کنه ‫رؤیا قاتل بچه‌شـه.
‫چیزی نمونده تا لطف‌مون رو جبران کنه
‫و من آزاد بشم.
‫پس ادامه بده.
‫نرو، پاک.
‫بذار حرف بزنیم.
‫بیا نوشیدنی بخوریم.
‫برمی‌گرده.
‫یعنی کار لوکی بوده؟
‫فقط یه‌جور می‌شه فهمید.
‫چجوری؟
‫از جسد می‌پرسیم.
‫یه طلسم دارم که ‫مُرده‌ها رو به حرف می‌آره.
‫نمی‌خواد. ‫می‌دونم چی‌کار کنم.
‫هوی! رؤیا گفت شبیه ‫کورینتیان قبلی نیستی که.
‫اولین کورینتیان آدم‌ها رو می‌کُشت ‫و چشم‌شون رو می‌خورد.
‫ولی این از قبل مُرده.
‫تو واقعاً یه کابوسـی.
‫و بینش خوبی دارم.
‫سلام، خانم شُر. ‫من رو تعقیب می‌کردی.
‫خوبـی؟
‫فهمیدم لوکی کجاست.
‫خانم شُر تا اینجا رسیده.
‫بیچاره.
‫هم زنده‌زنده سوخت ‫و هم چشم‌هاش خورده شد.
‫اتفاقاً زندگی خوبی داشته.
‫- از کجا می‌دونی؟ ‫- از چشم‌هاش.
‫چشم‌ها دروغ نمی‌گن.
‫- مثلاً چشم‌های تو... ‫- مال خودمـه. ممنون.
‫باید شماره اتاق‌شون رو بفهمیم.
‫آره، باید یه اتاق بگیریم ‫و الکی بگیم زن‌وشوهریـم.
‫تو لابی رو بگرد.
‫کافه‌ش چطور؟
‫یه نوشیدنی بزنیم؟
‫اگه جدا بگردیم، بهتره.
‫- برای من بهتر نیست‌ها. ‫- به‌خاطر دَنیل می‌گم.
‫- آها. ‫- این‌طوری سریع‌تر پیدا می‌شن.
‫آها.
‫زود باشین.
‫خب دیگه.
‫برین استراحت کنین.
‫کتری بذارم؟
‫نه، ممنون.
‫بشین روی تخت.
‫تمیزه. ‫نمی‌ذارم سگ‌ها برن روی تخت.
‫یه وسیله‌ی شخصی ازت می‌خوام.
‫اوه، چه قشنگـه.
‫چی‌کار می‌کنین؟
‫این حلقه‌ی محافظـه.
‫محافظت از چی؟
‫هرکی که می‌خواد بهت آسیب بزنه.
‫کی می‌خواد بهم آسیب بزنه؟
‫هیشکی.
‫حلقه رو که بسازم، هیشکی.
‫اینجا جای کسیـه؟
‫- برای کسی جا گرفتی؟ ‫- گرفته بودم...
‫ولی اگه می‌خواست، تا الان اومده بود.
‫- ویسکی، لطفاً. ‫- چَشم.
‫اگه اومد، می‌رم یه جای دیگه.
‫لطفاً نرو. ‫مطمئنـم از حضور تو بیشتر لذت می‌برم.
‫شرمنده می‌کنی.
‫شکست‌نفسی می‌کنه.
‫همدیگه رو می‌شناسین؟
‫نه زیاد.
‫تازه ازدواج کردیم.
‫زیاد با هم آشنا نیستیم.
‫مثلاً، من بچه می‌خوام.
‫فکر نکنم من بخوابم. ‫تو چی؟ بچه داری؟
‫خب، داشتم.
‫مدت کوتاهی.
‫ولی الان دست همسر سابقمـه.
‫- الان کجائـن؟ ‫- طبقه‌ی بالا.
‫همین‌الان از هم جدا شدیم.
‫ای وای.
‫- ناراحت شدم. ‫- ناراحت نباش.
‫عشقی در کار نبود. ‫نمی‌دونم اصلاً عشق وجود داره یا نه.
‫عشق که قطعاً وجود داره.
‫این مَرد حسابی عاشقـه.
‫تبریک می‌گم.
‫- تازه داریم آشنا می‌شیم. ‫- دلیل نمی‌شه عشقی در کار نباشه.
‫به نظرم برای آدم راحت‌تره ‫که عاشق غریبه‌ها بشه.
‫اون می‌شه علاقه‌ی سطحی.
‫پس اگه فقط ابدی باشه، می‌شه عشق؟
‫ابدیت وجود نداره. ‫فقط مایـیم و نوای بی‌نوایی.
‫اون‌وقت این‌ها رو ‫فقط با خوردن چشم فهمیدی؟
‫همدیگه رو می‌شناسیم؟
‫شوخی می‌کنی دیگه؟
‫شرمنده. حتماً کورینتیان قبلی رو ‫می‌شناختی. من جدیدم.
‫بعضی خاطراتش رو دارم، ‫ولی نه همه‌شون.
‫چه حیف.
‫تو زن خوش‌شانسی هستی.
‫اسمت هرچی که هست.
‫جوهانا کُنستانتین.
‫اسمت آشناست.
‫همون ساحره.
‫«ساحره» یه‌کم اغراق‌آمیزه.
‫نه، نیست. ‫این زن فوق‌العاده‌ست.
‫رؤیا فرستادتون؟
‫- آره. ‫- عجب.
‫یعنی الان من رو توی ‫یه پنتاگرام نمکی گیر انداختین؟
‫نه.
‫پس می‌خواین چی‌کار کنین؟
‫لوکی و دَنیل کجائـن؟
‫اتاق ۴۰۵۹.
‫- چه راحت لو دادی. ‫- لوکی حقشـه.
‫- من با اجازه‌تون می‌رم. ‫- کجا می‌ری؟
‫برمی‌گردم فِری.
‫اگه رابطه‌تون جواب نداد، ‫بیا پیش خودم.
‫واقعاً زن خوش‌شانسی هستی.
‫سلام.
‫سرت شلوغـه؟ ‫آره، شلوغـه.
‫بعداً برمی‌گردم.
‫خواهر جان.
‫آفتاب از کدوم طرف دراومده؟
‫دنبال هاپوم می‌گردم.
‫یادتـه؟ همونی که ‫روز رفتن داداش‌مون پیداش کردم.
‫کمکم می‌کنی باز پیداش کنم؟
‫دفعه‌ی قبل که با هم رفتیم، ‫خیلی خوش گذشت.
‫جداً؟
‫خوش نگذشت؟
‫فعلاً نمی‌تونم از سرزمین رؤیاها برم.
‫مسئولیت دارم.
‫خیلی از اون کلمه استفاده می‌کنی.
‫«مسئولیت» برات چه معنایی داره؟
‫یعنی اون منطقه‌ی مادی‌ای
‫که بنده روی اون کنترل دارم.
‫بهش می‌گن «سرزمین رؤیاها».
‫معناش عمیق‌تر از این‌هاست.
‫هر کاری که می‌کنیم، عواقبی داره.
‫فرض کن من و تو ‫سر نبش یه خیابون وایستادیم
‫و داریم صاعقه‌ی ‫توی آسمون رو تماشا می‌کنیم.
‫سال‌ها بعدش...
‫آدم‌ها و موجودات دیگه روی همون ‫نقطه وایمی‌ستن و آسمون رو نگاه می‌کنن.
‫ولی حتی نمی‌دونن دنبال چی می‌گردن.
‫بعضی‌ها شاید یه نیمچه‌صاعقه ببینن.
‫بعضی‌ها هم شاید صاعقه بخورن و بمیرن.
‫می‌فهمی چی میگم؟
‫حقیقتاً، نه.
‫وجود ما هستی رو مختل می‌کنه.
‫این یعنی مسئولیت.
‫- منظورت «شکل می‌ده» بود؟ ‫- نه‌خیرم.
‫همه فکر می‌کنن هیچی ‫حالی‌م نیست، ولی من می‌فهمم.
‫بیشتر از همه‌مون درباره‌ی ‫خودمون می‌دونم، ولی...
‫الان نمی‌دونم هاپوم کجاست.
‫با سرنوشت حرف زدم.
‫گفت ضرر نداره بیام دیدنت.
‫و هم‌زمان گفت بهتره نیام پیشِت.
‫هر دو رو گفت. ‫دوتا بودن.
‫دوتا سرنوشت بود؟
‫وقتی از اونجا رفتم، ‫رسید به دَه‌دوازده‌تا.
‫هرکی به مسیر خودش می‌رفت ‫و با خودش حرف می‌زد.
‫من هم حوصله‌م سر رفت و اومدم اینجا.
‫- حالت خوبـه، رؤیا؟ ‫- آره.
‫چطور مگه؟
‫ظاهراً... خوش‌حالـی.
‫آره... فکر کنم خوش‌حالـم.
‫ببین، اگه...
‫چندتا سرنوشت بودن
‫یعنی عواقب مختلفی هم وجود داره.
‫باز داره حوصله‌م سر می‌ره.
‫خواهر جان.
‫تو بهم امید دادی.
‫من هم بهت یه هدیه می‌دم.
‫جنون.
‫این طلایی‌ـه.
‫سلام، طلایی.
‫می‌شه لطفاً خواهرم رو ‫توی ماجراجویی‌ش همراهی کنی؟
‫می‌خواد سگش رو پیدا کنه.
‫به قابیل و هابیل ‫خبر می‌دم که کجا می‌ری.
‫صبر کن، طلایی.
‫منتظرم باش.
‫مطمئنـی نمی‌خوای باهام بیای؟
‫آره.
‫ولی ممنون که بهم سر زدی.
‫قابلی نداشت.
‫پس...
‫خدافظ، رؤیا.
‫امیدوارم زود ببینمت.
‫شاید دیدی.
‫تموم شد.
‫هر کار ازم برمی‌اومد، کردم.
‫امیدوارم تریویا، ‫الهه‌ی گذرگاه‌ها، همراهت باشه، دختر.
‫صبر کن. شاید تله باشه.
‫- یعنی نگرانم شدی؟ ‫- نه‌خیر.
‫- فقط نمی‌خوام خودم آسیب ببینم. ‫- من هم نمی‌خوام چیزیت بشه.
‫می‌خوای اول من برم؟ ‫نمی‌تونه بهم آسیب بزنه.
‫البته فکر کنم.
‫باشه.
‫حواسش رو پرت کن تا بچه رو ببرم.
‫چیـه؟
‫ما با هم تیم خوبی هستیم، نه؟
‫برو.
‫- کورینتیان. ‫- سرورم.
‫آفرین به تو.
‫از همه‌ی آزمون‌ها ‫سربلند بیرون اومدی.
‫برگرد به سرزمین رؤیاها
‫و پاداش وفاداری‌ت رو تحویل بگیر.
‫اون نیست.
‫یادت نره لوکی یه دگرپیکره.
‫خیلی نادونـین ‫که فکر می‌کنین من خودم نیستم.
‫عین خودشـه‌ها.
‫اگه خودش باشه
‫مطمئنـم ارباب مورفیوس ‫براش مهم نیست که بچه رو ببرم.
‫برو برش‌دار.
‫راست می‌گی! ‫اون نبود!
‫نکن، کورینتیان.
‫چطور جرئت می‌کنی؟
‫- از کجا مطمئنـی؟ ‫- از چشم‌هاش.
‫چشم‌ها دروغ نمی‌گن.
‫کورینتیان.
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫پشمام.
‫دیدی گفتم؟ ‫هیچ‌وقت به خودت شک نکن.
‫دلت می‌آد با خودت این کار رو بکنی؟
‫بیخیال. فکر کردی نمی‌فهمم ‫کدوم یکی‌مون منـم؟
‫اگه من رو بُکشی و چشم‌هام رو بخوری، ‫نفرینت می‌کنم.
‫کافیـه!
‫اودین! بردار عزیزم!
‫این خدمتکارهای رؤیا من رو
‫از زیر زمین دزدیدن ‫تا رازهای شما رو بفهمن
‫ولی هیچی بهشون نگفتم.
‫همین‌ها بودن ‫که من رو احضار کردن، لوکی.
‫اون هم با بَدمزه‌ترین ‫شرابی که تا حالا خوردم.
‫شرمنده‌ام.
‫می‌شه بُکشمش؟
‫زندانی که زیر زمین داره، ‫براش از مرگ بَدتره.
‫می‌دونستی زن تور ‫روی رون پاش یه ماه‌گرفتگی
‫شبیه یه سندان داره؟
‫نمی‌دونستم.
‫از کجا می‌دونی؟
‫خودش گذاشت بلیسمش.
‫به پادشاه رؤیا بگین ‫بااین‌که لوکی رو آزاد کرد
‫ولی کینه‌ای بین‌مون نیست.
‫بذارین با آرامش... بمیره.
‫آهای!
‫بیا، خواهر.
‫بیا، قربونت برم.
‫گفتیم که دوباره می‌بینیمت.
‫زودتر از این‌ها منتظرت بودیم.
‫شما الهه‌های انتقامـین؟
‫الهه‌های انتقام؟
‫اسم زشتیـه.
‫از اون اسم‌هاست که به زن‌ها می‌دن ‫تا جایگاه‌شون رو پایین بیارن.
‫به قیافه‌مون می‌خوره ‫انتقام‌جو باشیم؟
‫ما به کسی کاری نداریم.
‫اصلاً دوست نداریم مزاحم کسی بشیم.
‫مگه این‌که دلیل ‫خوبی براش داشته باشیم.
‫پادشاه رؤیا پسرم رو کُشته.
‫این دلیل کافیـه؟
‫نه، متأسفانه.
‫ما فقط انتقام ‫خون ریخته‌شده رو می‌گیریم.
‫این چه فرقی داره؟
‫خون خودت، نه اون.
‫حتی اگه پسرت رو کُشته بود
‫کاری از ما برنمی‌اومد.
‫اگه پسر خودش رو می‌کُشت، ‫قضیه فرق می‌کرد.
‫فهمیدم.
‫دخترم.
‫اون واقعاً پسر خودش رو کُشت.
‫پس به‌خاطر من می‌کُشینش؟
‫نه.
‫ولی اگه اجازه بدی، ‫می‌تونیم راهنماییت کنیم.
‫انتقالت بدیم.
‫تبدیلت کنیم.
‫تا خودت بتونی ‫پادشاه رؤیا رو به مرگش برسونی.
‫نظرت چیـه؟
‫آماده‌ای، پسر؟
‫می‌خوایم بریم سرزمین رؤیاها.
‫به مامانش قول دادم ‫که بچه‌ش رو بهش برگردونم.
‫ولی رؤیا گفت...
‫می‌دونم چی گفت.
‫ولی این دیگه دَنیل نیست.
‫این کوچولو دیگه انسان نیست.
‫یه رؤیاست.
‫خود رؤیاست.
‫یا حداقل یه‌روزی می‌شه.
‫دَنیل... دیگه با ما نیست.
‫به مامانش چی بگم؟
‫باشه. پس به مادرش تحویلش می‌دیم.
‫مامانش*
‫از دستور رؤیا سرپیچی می‌کنی؟
‫اگه به نظر تو کار درستیـه، آره.
‫بهتره برش‌گردونی به سرزمین رؤیاها.
‫دَنیل.
‫کورینتیان قراره خوب ازت مراقبت کنه.
‫اصلاً مثل قبلیه نیست.
‫تو هم بیا.
‫به نفع هر دومونـه که نیام.
‫این می‌تونه پیشِت باشه.
‫می‌دونم.
‫ولی اون‌وقت همیشه ازطرف من در خطری.
‫هرکی بهم نزدیک می‌شه، ‫همیشه آسیب می‌بینه.
‫من هرکی نیستم ‫و تو هم نمی‌تونی بهم آسیب بزنی.
‫به نظرم رؤیا ما رو ‫به یه دلیلی با هم جور کرد.
‫باز هم می‌بینمت؟
‫بهتره دیگه همدیگه رو نبینیم.
‫حتی توی خواب؟
‫خواب که دیگه ضرر نداره.
‫ولی اون‌طوری دیگه ‫دوست نداری بیدار بشی.
‫کلورکن!
‫بیا، آبجی.
‫خیلی بَدجنسـی که ‫من رو با مِنتون تنها گذاشتی.
‫می‌گه نمی‌خواد ‫به سرزمین رؤیاها لشکرکشی کنه
‫ولی خاله‌زنک قهاریـه.
‫باورت نمی‌شه کی ‫بعداز ۳۰۰ سال برگشته به فِری.
‫خودم می‌دونم.
‫خودم به مِنتون گفتم.
‫چقدر زیبا شدی، بانو نوالا.
‫سلام، رابین گودفلو. ‫این به‌لطف برادرمـه.
‫ظاهراً ارباب مورفیوس ظاهر ‫واقعی خواهرم رو ترجیح می‌ده.
‫اتفاقاً برادرت داشت بهم می‌گفت
‫توی سرزمین رؤیاها چی‌کار کردی.
‫چطوری ارباب مورفیوس فقید رو پیدا کردی؟
‫منظورت از «فقید» چیـه؟
‫آخه تازگی از سرزمین فانی‌ها اومدم
‫و اونجا یکی از همکارهام ‫الهه‌های انتقام رو فرستاده سراغش.
‫چی؟
‫البته همه‌ش تقصیر خود پادشاه رؤیاست.
‫ارباب مورفیوس خبر داره؟
‫اگه ندونه هم به‌زودی می‌فهمه.
‫- باید بهش بگم. ‫- چطوری؟
‫گردن‌بندم.
‫آها.
‫شرمنده‌ام، آبجی.
‫توی مراسم چایی‌خوری، به ملکه گفتم ‫که اون هدیه‌ای ازطرف پادشاه رؤیاست.
‫از کجا معلوم که اون دزدیده؟
‫به‌محض این‌که گفتی ‫مال ارباب مورفیوس‌ـه، ازم دزدیدش.
‫مطمئنـم خودت هم شاهد بودی.
‫- من داشتم دنبال پاک می‌گشتم. ‫- پس قبول داری که دزدیده؟
‫اگه خودت بهش ‫داده بودی، ازت نمی‌دزدید.
‫سروکله‌زدن با اشرافی‌ها همین‌طوریـه.
‫وقتی ازشون چیزی می‌خوای، ‫باید اول یه چیزی بدی.
‫کلورکن؟
‫بانوی من.
‫اتفاقاً می‌خواستم صدات بزنم، نوالا.
‫فکر کنم این رو ‫توی پذیرایی‌م جا گذاشتی.
‫مال توئـه، درستـه؟
‫ظاهراً مال توئـه.
‫دیدی گفتم؟
‫بله، بانوی من.
‫مال من بود.
‫حالا به شما تقدیمش می‌کنم.
‫ممنونـم، نوالا.
‫در عوض ازتون می‌خوام ‫اجازه بدین فوراً به سرزمین رؤیا برم.
‫آبجی.
‫متوجه نمی‌شم.
‫پاک خبر آورده که مهربانان قراره
‫به سرزمین رؤیاها حمله کنن.
‫می‌خوام به ارباب مورفیوس هشدار بدم.
‫نیازی نیست از اینجا بری.
‫کلورکن گفت می‌تونیم ‫با این به اینجا احضارش کنیم.
‫- مگه نه، کلورکن؟ ‫- این‌طوری ارباب به خطر می‌افته...
‫ای شکل‌دهنده‌ی بزرگ، ‫تو را فرا می‌خوانیم.
‫آیا به درخواست ما...
‫ازم سرپیچی کردی، نوالا.
‫من احضارت کردم، رؤیا.
‫عذر می‌خوام، سرورم.
‫من دیگه سرور تو نیستم.
‫درست می‌فرمایید.
‫ولی پاک برگشته و بهمون گفت
‫که مهربانان می‌خوان به شما حمله کنن.
‫باید فوراً از اینجا برم.
‫اگه بری، نابودت می‌کنن.
‫اگه توی سرزمین رؤیاها ‫بمونم، چیزیم نمی‌شه.
‫ولی دیگه توی ‫سرزمین رؤیاها نیستین، سرورم.
‫درستـه.
‫نیستم.
‫اتفاقات همان‌طور که باید، رخ می‌دهند.
‫علت و معلول به جان هم می‌افتند.
‫هم‌زمان با رخداد اتفاقات، ‫سرنوشت‌های متناقض...
‫از بین می‌روند...
‫سرنوشت‌ها از بین می روند...
‫از بین می‌روند...
‫بسیار خوب.
‫اتفاقات همان‌طور که باید، رخ می‌دهند.
‫به‌به.
‫روز به‌خیر.
‫خیلی خوش اومدین به سبزآرام...
‫شما لایتا هال هستی؟
‫ببخشین که اول نشناختم.
‫منـم؛ گیلبرت.
‫لایتا هال دیگه نیست.
‫می‌دونی ما کی هستیم، سبزآرام؟
‫می‌دونی کارمون چیـه؟
‫فکر کنم شما خانم‌های ‫مهربان رو بشناسم.
‫و شنیدم که چی‌کار می‌کنین.
‫و چه کارهایی نمی‌کنین.
‫وقتی اربابم توی این سرزمین ‫حضور داره، نمی‌تونین وارد بشین.
‫توصیه می‌کنم فوراً از اینجا برین
‫و لایتا هال رو ‫از طلسم‌تون آزاد کنین.
‫ما به درخواست لایتا هال اینجایـیم.
‫داریم کار همیشگی‌مون رو انجام می‌دیم.
‫و اربابت...
‫دیگه اینجا نیست.
بی سی موویز مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده BcMoviez.Com