..:: ارائه شده توسط وبسایت بی سی موویز ::.. ‏.:: BcMoviez.com ::.
‫[اتاق کناری]
‫- سلام چطوری؟ ‫- خوبم. مرسی.
‫به اسم کی امضا کنم؟
‫بابی. با «آی».
‫توی مقدمه کتاب نوشته بودین ‫که این کتاب رو نوشتین...
‫که مرگ رو بهتر درک کنین و بپذیرین.
‫هم...
‫آره، واسم خیلی حس غیرطبیعی‌ای داره.
‫نمی‌تونم بپذیرم که چیزی که ‫زندست باید بمیره.
‫مرسی.
‫- اینگرید. ‫- هوم؟
‫یه ساعت تمومه.
‫یعنی درواقع بیشتر هم شده.
‫آخه هنوز کلی آدم منتظرن.
‫خیلی‌خب، اگه دوست داری باشه.
‫واسه من رو هم امضا می‌کنین؟
‫استلا! ندیدمت اونجایی.
‫چرا رفتی توی صف؟
‫خجالت می‌کشیدم.
‫چقدر آدم جمع شدن!
‫- خیلی‌ها هم جوونن. ‫- مرسی.
‫فقط هم زن نیستن.
‫استلا، این آن. آن، دوستم استلاست.
‫- خوشوقتم. ‫- خوشوقتم.
‫می‌مونم تا واسه همه امضا کنم.
‫آره. فقط نذار دیگه کسی بیاد توی صف.
‫باشه.
‫وای خیلی وقته ندیدمت.
‫الان دیگه بوستون زندگی می‌کنم.
‫اومدم پسرم رو ببینم.
‫و به مارتا توی بیمارستان سر بزنم.
‫می‌دونی سرطان داره دیگه؟
‫وخیم هم هست.
‫مارتا؟
‫مارتا هانت؟
‫آره.
‫توی مرکز سرطان منهتن مموریاله.
‫فکر کردم خبر داشته باشی.
‫نه راستش خیلی ساله ندیدمش.
‫مارتا مریضه؟ باورم نمی‌شه.
‫اگه بری دیدنش خیلی خوشحال می‌شه.
‫آره البته.
‫البته که می‌رم.
‫مرسی که اومدی. واقعا ممنونم.
‫تبریک می‌گم.
‫- مرسی. ‫- هوم!
‫- زودی می‌بینمت. ‫- مرسی.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫سلام.
‫- به اسم کی امضا کنم؟ ‫- فرانسیس.
‫- خودتونین؟ ‫- نه، دوست‌دخترمه.
‫واقعا شما رو می‌پسنده.
‫- خودم هم همین‌طور. ‫- مرسی.
‫می‌شه بنویسید «دیگه تکرار نمی‌شه.»؟
‫البته که می‌شه.
‫بله ممنون. ‫دیگه تکرار نمی‌شه.
‫امیدوارم که نشه.
‫سلام. اومدم مارتا هانت رو ببینم.
‫گمونم طبقه‌ی شانزدهم باشه.
‫خیلی‌خب، یه لحظه.
‫بله. اتاق 1614.
‫آسانسور آخر راهرو سمت چپه.
‫- مرسی. ‫- خواهش می‌کنم.
‫مارتا؟
‫اینگرید!
‫وای!
‫- از کی خبردار شدی؟ ‫- استلا رو دیدم.
‫- اون بهم گفت. ‫- آهان.
‫خیلی شرمنده، اصلا خبر نداشتم مریضی.
‫ خب تو هم مثل من مشغول کارتی دیگه.
‫یعنی اصلا زمان واسه کاری نداریم.
‫آره، من هم پاریس زندگی می‌کردم.
‫آره شنیدم. خبرهات رو می‌خوندم.
‫شنیدم یه کتاب دیگه هم منتشر کردی.
‫و خوب هم فروش می‌ره.
‫مرسی.
‫خب...
‫حالت چطوره؟
‫مطمئنم خسته شدی از بس ‫ واسه بقیه تعریف کردی.
‫خب سرطان دهانه‌ی رحمه، ‫درجه سوم.
‫نمی‌شه جراحی کرد ولی تحت درمانم دیگه...
‫ظاهرا فعلا قرار نیست بمیرم.
‫مثل یه خوکچه هندی شدم واسه آزمایش‌هاشون...
‫و نتایجش هم از انتظار دکترها بهتره.
‫- عالی! ‫- آره.
‫عالیه! ظاهرا که روحیه خوبی داری.
‫آره، بین خلسه و افسردگی سرگردانم.
‫شرمنده واقعا.
‫نه، طبیعیه.
‫و دکترها هم بهم هشدارش رو دادن.
‫- بالا و پایین داره. ‫- اوهوم.
‫اوهوم.
‫مسخره به نظر میاد...
‫بعد این همه آمادگی واسه ‫ رویارویی با پایان...
‫بقا یکم ناامیدکننده‌ به نظر می‌رسه.
‫این حرف رو نزن.
‫نه، آماده رفتن بودم.
‫درواقع وقتی از تشخیص اولیه بهم خبر دادن...
‫اصلا نمی‌خواستم تحت درمان باشم.
‫خب خوشحالم که نظرت رو عوض کردی.
‫چون می‌دونی، اصلا فکرش هم...
‫و این که من خبردار نشم...
‫به هر حال فهمیدم که واقعا...
‫آمادگیش رو ندارم که فعلا مهمونی رو ترک کنم.
‫ولی واقعا دیگه به ایده‌اش عادت کرده بودم.
‫خب گمونم خوبه آدم به ایده‌اش عادت کنه...
‫ولی بدون این‌که تسلیم بشه، نه؟
‫تو جنگ‌های زیادی تجربه کردی، یادته دیگه؟
‫هر روز دوباره زندگیشون می‌کنم.
‫وای اینگرید، خوشحالم می‌بینمت.
‫یه هزار باری بهت زنگ زدم.
‫- ببخشید! ‫- من هم زدم!
‫خیلی مسخره‌ست که هم رو ندیدیم.
‫به خدا از این به بعد انقدر میام ‫که حالت ازم بهم بخوره.
‫جدی؟
‫قول می‌دی؟
‫روت حساب می‌کنم‌ها.
‫گمونم دخترت خبر داشته باشه.
‫آره.
‫اولی که تصمیم گرفتم کلا تحت درمان نباشم...
‫بهش گفتم...
‫و اون گفت...
‫که تصمیم خودته.
‫همین.
‫انگار که یه دوره موقتی بوده باشه...
‫چیزی که اصلا ربطی بهش نداشته باشه.
‫رابطه‌تون با هم چطوره؟
‫مثل همیشه.
‫خیلی کم در ارتباطیم.
‫چیکارها می‌کنه؟
‫اوضاعش خوبه.
‫مدیربرنامه موسیقیدان‌های کلاسیکه.
‫ممکنه وحشتناک به نظر بیاد...
‫ولی اصلا حس نمی‌کنم که دخترمه.
‫خیلی پیش میاد که فکر کنم حین ‫ زایمان عوض شده باشه.
‫چی؟
‫چی داری می‌گی؟ خیلی شبیهته که.
‫چهره‌اش مثل خودته.
‫اصلا به چشم مادر بهم نگاه نکرده.
‫چرا نکنه؟
‫نوجوان بودم که اون رو باردار شدم.
‫نمی‌دونستم با بچه چیکار کنم.
‫و وقتی توی نشریه پیپر کار می‌کردیم، ‫یادته؟
‫عملا فقط شب‌زنده‌داری می‌کردیم.
‫یادته نیویورک دهه‌ی هشتاد چطوری بود؟
‫آره.
‫تمام اتفاقات مهم شب رخ می‌داد.
‫بعد هم که رفتم خبرنگار جنگی شدم...
‫دائما در سفر بودم.
‫و اون هم کمکی نکرد.
‫کاملا غرق کارم شده بودم.
‫اصلا وظایف مادریم رو انجام ندادم.
‫ولی میشل قبل از این‌که انقدر دور بشم...
‫شروع کرد به متنفر شدن از من.
‫احساس تنفرش رو...
‫حتی وقتی یه دختربچه بود حس می‌کردم.
‫خیلی واضح نشونش می‌داد.
‫نمی‌تونست تحمل کنه که پدر نداشته باشه.
‫بقیه دخترها رو پیش پدرشون می‌دید...
‫و می‌خواست از پدر خودش خبردار بشه.
‫اوایل بهش گفتم که نمی‌دونم پدرش کیه ولی...
‫یه جورهایی اوضاع رو بدتر کرد.
‫داشتم بهش دروغ می‌گفتم.
‫البته که می‌دونستم پدرش کیه.
‫اسمش فرد بود.
‫یه چند ماهی با هم بودیم.
‫.قبل اینکه اعزام بشه
‫و رفت و تا آخر جنگ ویتنام جنگید.
‫یه سال بعدش که برگشت کاملا...
‫آدم متفاوتی شده بود.
‫فرد! چی شده؟
‫نابود شده بود.
‫هی. هی، اشکالی نداره.
‫من پیشتم. دیگه تموم شد فرد.
‫برگشتی خونه.
‫ولی واسه من تموم نشده.
‫هنوز جنگ توی سرم جریان داره.
‫نمی‌تونم ازش رها بشم.
‫هر روز توهم می‌زنم.
‫و عملا دائما نشئه بودم.
‫نمی‌دونم دارم با زندگیم چیکار می‌کنم...
‫ولی اینجا نمی‌مونم.
‫اشکالی نداره.
‫هر کاری دوست داری بکن.
‫ببین چی به صلاحته.
‫خیلی‌خب.
‫مرسی.
‫می‌تونم ببوسمت؟
‫- میشل از این خبر داره؟ ‫- اوه.
‫به محض این‌که حرف زدن یاد گرفت...
‫در مورد پدرش سوال پرسید.
‫ولی چیزی نیست که آدم به ‫یه بچه توضیح بده دیگه، نه؟
به بلوغ که رسید دیگه خیلی .از من فاصله گرفته بود
‫تعریف دوره نوجوانیش همین بود.
‫ولی تا اون‌موقع خیلی وقت بود ‫که من نبودم دیگه.
‫توی نیویورک پیش تو بودم، ‫زندگیم رو می‌کردم.
‫یه شب برنامه ریختم فرد رو ببینم...
‫که از وضعیت بهش بگم.
‫خب، یه کلاس کمک‌های اولیه رفتم.
‫و چون کهنه‌کار جنگم توی بیمارستان...
‫سن‌دیگو استخدامم کردن.
‫خبر خوبیه دیگه؟
‫من هم واست خبری دارم.
‫من باردارم.
‫- بارداری؟ ‫- آره.
‫من می‌خواستم هفته دیگه برم سن‌دیگو.
‫خب چیکار کنیم؟
‫من هرکاری بکنم والدینم ازم ‫حمایت می‌کنن پس...
‫تنها نیستم.
‫هم...
‫فکر نمی‌کنم کار توی بیمارستان...
‫مناسب آدمی به این شکستگی باشه.
‫شبیه‌ترین چیز به خود جنگه.
‫به مشاوره و حمایت نیاز داشت.
‫آره، اون منطقی‌تر بود.
‫ولی می‌خواست که بدردبخور باشه.
‫که وجدانش رو راحت کنه.
‫باور داشت که کمک کردن به مردمی ‫ که بین مرگ و زندگین...
‫بهترین فرصتش واسه بازپس‌گیری آرامشش بود.
‫و من هم فقط می‌تونستم از مسئولیت رهاش کنم.
‫قبل این‌که میشل به دنیا بیاد رفت.
‫اصلا ندیدش.
‫یه بار هم زنگ نزد که ازش خبر بگیره.
‫به خود میشل کی گفتی؟
‫دوازده سالش بود.
‫می‌خواست بدونه پدرش کجاست...
‫و من هم دیگه خبر نداشتم.
‫خیلی اصرار می‌کرد...
‫من هم یه دوست قدیمی فرد رو...
‫از دبیرستان پیدا کردم...
‫و بهم گفت که فرد ازدواج کرده...
‫و اخیرا فوت کرده.
‫ازش شماره همسرش رو خواستم...
‫و بهش زنگ زدم.
‫می‌خواستم بدونم چی شده.
‫بهم گفت که داشتن از یه مسافرت برمی‌گشتن.
‫دوده؟
‫آره.
‫یه چیزی آتیش گرفته.
‫یه خونه آتیش گرفته.
‫بهتره زنگ بزنیم آتیش‌نشانی.
‫- نگه دار. ‫- فرد...
‫چیکار می‌کنی؟
‫- می‌رم یه نگاهی بندازم. ‫- نه!
‫فکر خوبی نیست! فرد!
‫- شاید یه نفر داخل باشه. ‫- فرد، وایسا! وایسا!
‫نرو داخل. خطرناکه! ‫ببین من رو. من اینجام.
‫بیا یه پمپ‌بنزین پیدا کنیم...
‫و زنگ بزنیم آتیش‌نشانی. لطفا.
‫صدای جیغشون رو نمی‌شنوی؟
‫نه، چیزی نمی‌شنوم.
‫فرد، لطفا! فرد! فرد!
‫نرو داخل فرد!
‫صدای جیغشون رو نمی‌شنوی؟
‫یه نفر داره فریاد می‌زنه کمک می‌خواد!
‫فرد!
‫آقا! آقا!
‫تو رو خدا کمک!
‫- آقا! تو رو خدا آقا! ‫- بریم!
‫- خواهش می‌کنم، شوهرم داخله! ‫- نردبان رو بیارین!
‫شوهرم داخله آقا!
‫شوهرم داخله!
‫فکر کرد صدای جیغ یکی رو می‌شنوه.
‫دو دور سمت پشتی بکشین!
‫رفت توی خونه که سعی کنه...
‫کسی که توی آتیش گیر کرده رو نجات بده.
‫خیلی‌خب، برگردین توی ماشین. ‫نرید اون سمت.
‫اینجا می‌مونم. خیلی‌خب.
‫خواهش می‌کنم خانم. باز هم کسی هست؟
‫- نه، خبر ندارم. ‫- نردبان رو بیارید پسرها! نردبان!
‫یه نفر داخله!
‫برگردید توی ماشینتون لطفا خانم.
‫خیلی‌خب، برید داخل!
‫توی اون پنجره‌ی بالایی بریز.
‫بیا. الان خاموش می‌شه.
‫آفرین پسرها.
‫متاسفم، کاری از دست ما برنیومد.
‫به طبقه دوم نرسیده بود.
‫احتمالا از دود و شعله‌ها بیهوش شده.
‫و بقیه چی؟
‫دیگه کسی نبود.
‫خیلی وقت بود این خونه رها شده.
‫فقط شوهر شما بود.
‫ولی اون...
‫بهم گفت صدای فریاد شنیده...
‫امکان نداره خانم.
‫دیگه کسی نبود.
‫درسته.
‫من هم صدای فریادی نشنیدم.
‫سعی کردم جلوش رو بگیرم که نره داخل ولی...
‫نگرفتم.
‫خیلی مرد شجاعی بوده.
‫این‌ها رو واسه میشل تعریف کردی؟
‫مجبور شدم تمام جزئیات رو بهش بگم.
‫حتی شماره تلفن زن‌باباش رو بهش دادم.
‫می‌دونی چیه؟
‫بیا برگردونیمت روی تخت. خسته شدی.
‫آره ولی باید واست تعریف کنم.
‫خب می‌تونیم... ‫می‌تونیم بعدا بیشتر حرف بزنیم.
‫خب یه روز...
‫- زن فرد بهم زنگ زد. ‫- خب.
‫و بهم گفت...
‫- که یه نشانی می‌خواد. ‫- اوهوم.
‫می‌خواست واسم یه چیزی بفرسته.
‫اوهوم.
‫و خیلی زود بعدش...
‫یه نامه به دستم رسید...
‫که زنه از میشل دریافت کرده بود...
‫که خودش رو معرفی کرده بود...
‫و گفته بود که...
‫دختر فرده...
‫که توی خونه‌ی سوزان بوده.
‫«سعی کرده من رو نجات بده.»
‫«بخاطر من مُرده.»
‫میشل به زنه چنین حرفی زده.
‫چقدر عجیب!
‫آره.
‫سلام!
‫مارتای مزاحمت اومده.
‫مزاحم نیستی.
‫چطوری؟
‫خوبم. خونه‌ام.
‫بیمارستان بین دوره‌های درمانی...
‫بهم مرخصی داده و اومدم خونه.
‫خوشحال می‌شم بیای پیشم.
‫وای. وسط اسباب‌کشی بهم زنگ زدی.
‫خب پس سرت خیلی شلوغه نه؟
‫خب می‌دونی اسباب‌کشی چطوره دیگه.
‫ولی اگه تنهایی دلت گرفته ‫ می‌تونم یه سر بیام پیشت...
‫و می‌تونیم با هم بریم توی پارک قدم بزنیم.
‫ممکنه حالم مناسب پیاده‌روی نباشه.
‫خیلی‌خب، اصلا می‌دونی چیه؟ ‫بذار یه لحظه...
‫بذار یه لحظه کارم رو تموم کنم ‫و زودی میام پیشت.
‫مرسی عزیزم. زحمت نشه یه وقت؟
‫- این‌ها واسه توئن. ‫- لطف کردی.
‫چند تا کتابم واست آوردم.
‫وای! مرسی.
‫نوشیدنی می‌خوای؟
‫یکم چای می‌خورم.
‫- دمنوش باشه اگه داری. ‫- حتما.
‫- این‌ها رو بذارم توی گلدون. ‫- باشه.
‫این هم کاملا واسه توئه.
‫باید کامل تمومش کنی.
‫وای! تلاشم رو می‌کنم.
‫عاشق میوه‌ام.
‫روی چیز جدیدی هم کار می‌کنی؟
‫آره راستش می‌کنم.
‫دارم روی اون نقاشه، دورا کرینگتون ‫تحقیق می‌کنم و...
‫و...
‫رابطه شدیدش با نویسنده لیتن استرچی.
‫- اوهوم. ‫- اینجاست.
‫استرچی همجنسگرا بوده...
‫و دورا هم با مردهای دگرجنس‌گرایی که ‫ استرچی بهشون علاقه داشته ازدواج می‌کرده.
‫قراره داستان یه مثلت باشه.
‫خیلی داستان پیشرویی نیست...
‫ولی می‌خوام ببینم چی می‌شه.
‫بیا، ببین.
‫متاسفانه...
‫یه نقاش معروف‌تر بوده...
‫- لیونورا کرینگتون. آره. ‫- آره...
‫نقاش سوررئال لیونورا کرینگتون...
‫که اسمش مشخصا شباهت داشته.
‫هم...
‫دورا...
‫که بیشتر بخاطر...
‫داستان عاشقانه وحشتناکش ‫ با استرچی شناخته شده.
‫هفده سال از زندگیش رو وقف اون کرده.
‫- وای. ‫- هوم.
‫یه زندگی‌نامه داستانیه دیگه...
‫یه سری چیزهارو از خودم در میارم.
‫من عمرا بتونم اجازه چنین کاری به خودم بدم.
‫خب خوشحالم که نمی‌تونی.
‫ناسلامتی خبرنگار جنگی دیگه.
‫آره باید...
‫نمی‌تونی احساسات رو درگیرش کنی.
‫باید سرکوبشون کنی که بتونی کار بکنی.
‫و روی حال تمرکز کنی. ‫روی همون جهنمی که وسطشی.
‫شاید باید بی‌خیال کرینگتون بشم ‫ و در مورد تو بنویسم.
‫خیال نکنم خوشت بیاد...
‫در مورد مریضی و درمان بنویسی.
‫- هم. اشتباه می‌کنی. ‫- من صرفا یه خبرنگارم...
‫معتاد جنگ و آدرنالینم.
‫خیال کردی مهم نیست؟
‫همش تراژدی نیست.
‫می‌دونی، زندگی ادامه داره.
‫یه گزارش بود که من کمی تخیل ‫بهش اضافه کردم.
‫واقعا؟
‫راستش اصلا منتشرش نکردم.
‫حین جنگ عراق بود.
‫آخرین روزی که بغداد بودیم.
‫مطمئنی مسیر درست اینه؟
‫آره، این کوچه بپیچ به چپ.
‫بیا زود تمومش کنیم.
‫همین‌جا. بزن بغل.
‫مارتین، اینجا توی بغداد چیکار می‌کنی؟
‫عالی شدی. جدی می‌گم.
‫مرسی.
‫آره ببخشید. پاکو، مارتین.
‫اون هم مثل من کرملیه.
‫خوشوقتم. بذار مارتا رو معرفی کنم.
‫یه خبرنگار نابغه از نیویورک تایمز.
‫این‌ها کرملی‌هایی هستن...
‫که واست تعریف کردم.
‫از آشنایی با هردوتون خوشوقتم.
‫قصد دارید توی بغداد بمونید؟
‫آره. اومدیم دیگه.
‫آخه تنهایید.
‫تمام سازمان‌های خیرخواهانه و صلیب سرخ رفتن.
‫می‌دونم.
‫اوضاع از کنترل خارج شده.
‫خیلی خطرناکه.
‫خودتون هم اینجایین.
‫آره ولی ما در حرکتیم.
‫به محض این‌که صحبتمون با شما ‫تموم بشه می‌ریم.
‫الان دیگه نمی‌تونیم ناامیدشون کنیم...
‫این مردم الان بیشتر از هر وقتی ‫به ما نیاز دارن.
‫حقیقت داره، ولی همچنان به شدت خطرناکه.
‫ولی خب خودتون خبر دارین دیگه.
‫الان دیگه نمی‌تونیم بی‌خیالشون بشیم خانم.
‫مشکلی ندارین که یه عکسی...
‫از شما و ماموریتتون که باقی مونده بگیریم؟
‫بسیارخب.
‫از من و ماموریت می‌تونین عکس بگیرین...
‫ولی اون نمی‌تونه خطر کنه چون ‫خانواده‌اش توی اسپانیا ممکنه ببینن.
‫- نگران می‌شن. ‫- آره، حتما.
‫کاملا درک می‌کنیم، ‫ولی اگه از یکیتون عکس بگیریم...
‫عالی می‌شه.
‫- باشه. ‫- حتما.
‫- اینجا؟ ‫- آره.
‫فقط یکم... یه قدم نزدیک‌تر...
‫آره خوبه، که تاثیرات جنگ رو ببینم.
‫گمونم خوبه.
‫چند وقت شده...
‫از آخرین که باری هم رو دیدیم؟
‫پنج سال.
‫وای.
‫لیبریا رو یادته؟
‫چطور یادم بره؟
‫ببین، یه سری عکس ازت دارم که منتشر نکردم.
‫اگه یه آدرسی بهم بدی می‌فرستم واست.
‫شاید بفرستم سفارت.
‫نه، دست خودت بمونن.
‫این‌طوری یه چیزی از من داری.
‫باشه.
‫واقعا از دیدنت خوشحال شدم.
‫مراقبت کن.
‫- خداحافظ. ‫- مراقب خودت باش.
‫کرملی‌ها رو از کجا می‌شناسی؟
‫سیرالئون آشنا شدیم.
‫معشوقه‌ی هم بودیم.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫بعدش بیشتر هم رو دیدیم.
‫همیشه جاهایی که جنگ بود هم رو می‌دیدیم.
‫و سکس می‌کردین؟
‫خب معلومه دیگه.
‫برناردو هیچ‌وقت به لذت جسمانی نه نمی‌گفت.
‫همیشه در خطرناک‌ترین مکان‌ها بود.
‫و گمونم که سکس بهترین مدافعش بود.
‫مطمئنم با اون کرملی هم می‌خوابید.
‫جدا؟
‫قطعا.
‫تنها راه این که توی بغداد بمونی...
‫و از جنگ نترسی همینه.
‫- چه داستان محشری. ‫- بله.
‫یه وقت ننویسیش‌ها.
‫نه، نه، نه، البته که نه.
‫آخه گناهش چی پس؟
‫یعنی احساس گناه نمی‌کنن؟
‫آخه کاتولیکن دیگه؟
‫خب نمی‌دونم. در موردش حرفی نزده.
‫با وحشت‌هایی که آدم توی جنگ تجربه می‌کنه...
‫احساس گناه واسه سکس داشتن...
‫وجدانت رو خیلی سنگین نمی‌کنه...
‫بهش عادت می‌کنی.
‫خودم می‌دونم.
‫داستانشون رو نوشتم...
‫داستان عاشقانه‌شون رو طبق تصور خودم...
‫ولی توی کامپیوترم موند.
‫پس قراره در مورد عشق جنون‌وار ‫ دورا کرینگتون بنویسی.
‫اوهوم.
‫و ارتباطش با ویرجینیا وولف.
‫که خود استرچی هم شیفته‌اش بود.
‫عجب آدم‌هایی بودن!
‫واقعا شیفته‌ی آزادیشونم.
‫استرچی از سرطان معده مرد...
‫هجده سال بعد از آشنایی با دورا...
‫و دورا هم به زور تا دو ماه بعدش ‫ دوام آورد...
‫و اون هم به شکم خودش شلیک کرد.
‫فقط ۳۸ سالش بود.
‫واقعا از تقارنشون من رو تحت‌تاثیر ‫قرار می‌ده...
‫سرطان معده‌ی اون...
‫و اون که به شکم خودش شلیک کرده.
‫آره، من هم تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫واسم سواله که واکنش ویرجینیا وولف ‫ به مرگ کرینگتون چی بوده.
‫شاید ویرجینیا شاهد نوعی...
‫هشدار بوده.
‫آیینه‌ای که بازتابش بوده؟
‫انگار که سرنوشت بوده باشه؟
‫به نظرت مال من هم سرنوشته؟
‫نه! معلومه نه.
‫من تا حالا آدمی به سرزندگی تو ندیدم.
‫این هفته قراره یه درمان...
‫- جدید ایمن‌درمانی رو امتحان کنم. ‫- آهان.
‫قبلا امتحان شده و...
‫روی بیماران سرطان دهانه‌ی رحم ‫نتیجه‌ی مثبتی داشته.
‫- خب خبر خوبیه دیگه! ‫- آره.
‫بهم خبر بده که کی بیام ملاقاتت...
‫- باشه؟ ‫- می‌دم.
‫- صحبت تقارن شد. ‫- هوم؟
‫چیز رو یادته؟
‫دیمین کانینگهام.
‫چطور یادم بره؟
‫از تو به ارث بردم دیگه.
‫معشوقه‌ی مشترک.
‫- خب من... ‫- باید بگم...
‫خیلی ناراحت شدم وقتی بعد ما...
‫وارد رابطه شدین.
‫خب راستش دقیقا که به ‫ اشتراک نگذاشتیمش.
‫چون شما قبلش جدا شده بودین.
‫تو هم از کشور خارج شده بودی.
‫من عمرا اگه برمی‌گشتم پیشش...
‫و حقیقتش بهش وفادار هم نبودم.
‫ولی واقعا معشوقه‌ی مشتاق و پرشوری بود...
‫و امیدوارم واسه تو هم بوده باشه.
‫شکایتی نداشتم.
‫سلام.
‫چی شده؟
‫جواب نداده.
‫توی کبدم و استخوان‌هام...
‫- متاستاز دارم. ‫- وای مارتا.
‫باید غریزه اولیه‌ام رو دنبال می‌کردم.
‫نباید این شکنجه‌ها رو به خودم ‫ تحمیل می‌کردم.
‫اسهال و استفراغ و خستگیش...
‫چنین عاقبتی رو.
‫نباید این امید واهی رو به خودم راه می‌دادم.
‫خب دیگه، خب دیگه.
‫دکتر چی گفت؟
‫بگو بهم.
‫که چند ماهی زنده می‌مونم.
‫شاید یه سال.
‫می‌خواد که درمان رو ادامه بدم.
‫با این‌که ظاهرا امیدی بهش نیست.
‫شاید این بار جواب بده.
‫نمی‌خوام غرق ترحم بشم.
‫ولی رواقی نیستم. مرسی.
‫نمی‌خوام درد شدیدش رو تحمل کنم.
‫آدم اگه در عذاب باشه نمی‌تونه ‫خونسرد و متین باشه.
‫فکرت درست کار نمی‌کنه.
‫فقط به یه چیز فکر می‌کنی...
‫سرطان تخمی.
‫من همیشه نگران سلامت خودم بودم...
‫ و حالا پشیمونم.
‫دکتر می‌گه قلبم خیلی قویه.
‫یعنی چی؟
‫بدنم همین‌طور به جنگیدن ادامه می‌ده...
‫درحالی که تا نفس آخرم همین‌طوری رنج می‌کشم؟
‫.نمی‌دونم
‫نمی‌دونم چطوری کمکت کنم.
‫واقعا متاسفم.
‫گمونم لیاقت یه مرگ راحت رو داشته باشم.
‫حداقل مرگی که حینش تشنج نکنم.
‫حداقل با یکم وقار...
‫تمیز و خشک بمیرم.
‫ولی می‌دونم خواسته‌ی بزرگیه...
‫واسه چی بلند شدی مارتا؟
‫واقعا خسته شدم.
‫- می‌تونین کمکش کنین؟ ‫- حتما.
‫بیا برگردونیمت توی تخت.
‫بیا. بذار کمکت کنم.
‫بیارش.
‫این هم از این.
‫آخرش معتاد می‌شم.
‫اصلا گمونم همین الانش هم باشم.
‫چیزی نیست. واقعا می‌گم.
‫بیا، این کمکت می‌کنه.
‫هنوز اینجایی؟
‫آره.
‫بهشون بگم شامت رو بیارن؟
‫گرسنه‌ای؟
‫نه.
‫اینگرید...
‫به نظرت باید...
‫با دوستان نزدیکم خداحافظی کنم؟
‫به نظرم باید هر کاری دوست داری انجام بدی.
‫من صرفا آرامش و سکوت می‌خوام.
‫به این فکر کردی که دوست داری باقی ‫عمرت رو چطور بگذرونی؟
‫و این که کجا باشی؟
‫جایی هست که بخوای بری؟
‫ببین.
‫برف‌های صورتی.
‫تغییرات اقلیمی باید یه چیز مثبتی ‫ هم می‌داشت.
‫خب...
‫این رو هم توی عمرم دیدم.
‫آخر داستان «مردگان» جویس رو یادته؟
‫خیلی کم.
...برف بود که می‌بارید
...در گورستان متروک کلیسا فرود می‌آمد
...از میان جهان عبور می‌کرد و می‌بارید
...ریزشی نرم‌نرمک
...گویی که نزول پایان آخر
.بر تمام مردگان و زندگان بود
‫داره دیر می‌شه دیگه...
‫من باید برم.
‫مرسی.
‫فردا می‌بینمت.
‫هنوز نیم ساعت مونده که فیلم شروع بشه.
‫بریم تا شلوغ نشده سر جامون بشینیم؟
‫نه، می‌خوام در مورد چیزی باهات حرف بزنم.
‫باشه.
‫نمی‌خوام با عذاب شدید بمیرم.
‫یه قرص اتانازی گیر آوردم.
‫نپرس چطور...
‫توی دارک‌وب هرچیزی بخوای پیدا می‌شه.
‫و اپیودی‌های زیادی هم...
‫واسه دردش دارم.
‫و این‌طوری هم نگاهم نکن...
‫نمی‌خوام که سعی کنی نظرم رو عوض کنی.
‫نمی‌دونم چی بگم.
‫فقط امیدوارم قبول کنی.
‫چی رو قبول کنم؟
‫درخواست کمکم رو.
‫کمک واسه چی؟
‫من چندین بار با مرگ روبرو شدم...
‫ولی همیشه همراه داشتم.
‫ما خبرنگارها یه جور خانواده متحرک بودیم.
‫این هم یه جنگ دیگه‌ست...
‫و من ازش ترسی ندارم.
‫ولی...
‫مثل دفعات دیگه‌ای که با جنگ روبرو شدم...
‫نمی‌خوام تنها باشم اینگرید.
‫ازت می‌خوام...
‫که توی اتاق کناری باشی.
‫به نظرم بهتره بریم سرجامون بشینیم.
‫آره حتما. ولی ترجیح می‌دم همچنان ‫ باهات حرف بزنم...
‫اگه اشکالی نداشته باشه.
‫خیلی‌خب، هم...
‫تصمیم گرفتی کی انجامش بدی؟
‫نه دقیقا.
‫تا یه ماه دیگه؟
‫قبل این‌که رو به زوال برم ‫ و دیگه من رو نشناسی.
‫این چند هفته آینده حالم قراره خوب باشه...
‫ولی می‌خوام زود انجام بشه.
‫دکترهام فکر می‌کنن قراره برگردم...
‫که درمانم رو ادامه بدم.
‫بهتره به چیزی شک نکنن.
‫کجا می‌خوای انجامش بدی؟
‫نمی‌خوام خونه باشم.
‫و نمی‌خوام هم جایی باشه که خوشحال بودم.
‫همیشه اشتباهه به جایی برگردی...
‫که توش خوشحال بودی.
‫صرفا خاطرات خوب دفعه‌ی اول رو خراب می‌کنی.
‫نه، متوجه هستم.
‫به نظرم اگه جایی باشم که اطرافم ‫ چیزهای آشنا نباشه...
‫راحت‌تره که خودم رو رها کنم...
‫چیزهای شخصی کنارم نباشن.
‫به نظرم اون‌ها جلوم رو می‌گیرن.
‫ترجیح می‌دم یه جای غریبه باشم...
‫یه جای امن و راحت...
‫که خیلی هم دور نباشم.
‫می‌خوای کمک کنم جایی پیدا کنی...
‫و مستقر بشی؟
‫نه، نه، نه.
‫نه، خودم ترتیب اون بخشش رو می‌دم.
‫صرفا می‌خوام یه نفر اونجا پیشم باشه.
‫توی اتاق کناری.
‫ترجیح نمی‌دی شخصی باشه که باهاش صمیمی‌تری؟
‫ما که خیلی صمیمی هستیم.
‫نه، آره البته، البته که هستیم.
‫وای، ما خیلی صمیمی هستیم، صرفا...
‫سال‌ها بوده که هم رو ندیدیم.
‫استلا چی؟
‫یا مگی؟
‫یا ونسا؟
‫شما از بچگی با هم دوست بودین.
‫اعتراف می‌کنم که اول به همون‌ها فکر کردم.
‫به هر سه تاشون گفتم.
‫همشون ترسیدن و قبول نکردن.
‫درک کردن...
‫ولی گفتن عمرا اگه بتونن...
‫توی خودکشیم بهم کمک کنن.
‫عمرا.
‫- دخترت چی؟ ‫- در حقش منصفانه نیست.
‫مادری بودم که توی زندگیش غایب بودم.
‫نمی‌خوام مرگم رو به اون تحمیل کنم.
‫حداقل می‌تونی باهاش مشورت کنی ‫ و بذاری توش حضور داشته باشه.
‫ دو تا غریبه‌ایم اینگرید.
‫وقتی از شک و تردیدم در مورد ‫ درمان بهش گفتم...
‫بهم اطمینان داد که غریبه شدیم.
‫گفت تصمیمش با خودمه.
‫و حق هم داشت.
‫درسته.
‫فرقی نمی‌کنه چی بشه...
‫مردم می‌خوان به جنگیدن ادامه بدی.
‫بهمون یاد دادن دیدمون به سرطان همین باشه.
‫به عنوان نبردی بین بیمار و بیماری...
‫که می‌شه گفت بین خیر و شره.
‫اگه زنده بمونی قهرمانی.
‫و اگه شکست بخوری خب...
‫شاید با تمام وجود نجنگیدی.
‫مردم از کلماتی نظیر...
‫کشنده و لاعلاج خوششون نمیاد.
‫می‌گن مال بازنده‌هاست.
‫بدترین‌هاش از جانب...
‫گروه حمایت از سرطانی‌ها میاد.
‫یه سریشون سرطان رو موهبت می‌شمارن...
‫موقعیتی واسه پیشرفت معنوی.
‫عجب مزخرفی!
‫مردم باید بفهمن که مبارزه‌ی من همینه.
‫اگه خودم رو بکشم که دیگه ‫ سرطان نمی‌تونه من رو بکشه.
‫و چه فایده‌ای داره که صبر کنم...
‫مخصوصا وقتی انقدر آماده‌ی رفتنم؟
‫واقعا مطمئنی که آماده هستی؟
‫کاملا.
‫از تشخیص اولیه آماده‌ام.
‫می‌دونی، من شدیدا از مرگ می‌ترسم.
‫می‌دونم.
‫کتابت رو خوندم.
‫واسه همین اول ازت نخواستم.
‫ولی درکم می‌کنی دیگه؟
‫می‌کنم، می‌کنم، بهت حسادت می‌کنم.
‫مدیریت زندگیت رو در دست داری.
‫صرفا می‌خوام روزهای قبلش همراهیم کنی...
‫انگار که رفتیم مسافرت.
‫صرفا می‌خوام بدونم وقتی رخ می‌ده...
‫یه نفر دیگه توی اتاق کناری هست.
‫واسم وحشتناکه مارتا.
‫متوجه هستم.
‫به نظرم حق داری چنین کاری بکنی...
‫و تصمیمت رو تحسین می‌کنم...
‫ولی مطمئن نیستم بتونم کسی باشم ‫ که با جسدت روبرو می‌شه.
‫انقدر هم قوی نیستم.
‫خیلی از چیزی که فکر می‌کنی قوی‌تر هستی.
‫در هر صورت مجبور بودم ازت بخوام.
‫نمی‌تونم الان جوابت رو بدم مارتا...
‫ولی قول می‌دم که بهش فکر کنم.
‫الان خیلی گیجم و وحشت کردم.
‫متوجه‌ام.
‫متوجه‌ام که یهویی گفتم...
‫و نگران‌کننده‌ست.
‫یه نفری پیدا می‌کنم.
‫- زیاده‌روی که نکردم؟ ‫- نه، نه.
‫- مارتا؟ ‫- سلام اینگرید.
‫تصمیمم رو گرفتم.
‫بیا داخل.
‫مالکش یه طراح جواهراته.
‫دوستمه، واسه همین لازم نیست خیلی اجاره بدم.
‫هم...
‫دقت کنین می‌بینین اثاثیه‌اش...
‫اکثرا از آشغال درست شده.
‫همه‌اش هم نه.
‫استعداده که آدم از آشغال لوازم در بیاره.
‫اسباب‌کشیت تموم نشده.
‫- کمک می‌خوای؟ ‫- هم...
‫نه.
‫بعدا انجامش می‌دم.
‫و با این‌حال قراره با مارتا بری.
‫خیلی تنهاست دیمین.
‫هیچ‌کدوم از دوست‌هاش قبول نکردن کمکش کنن.
‫حتی گفت که انتخاب اولش من نبودم.
‫انگار دخترش اصلا وجود نداره.
‫سال‌هایی که من باهاش بودم...
‫اصلا بهم نگفت که دختری داره.
‫می‌دونم، خیلی...
‫داستان غمگینیه.
‫سوتفاهم واقعا وحشتناکیه.
‫بهش گفتی که ما با هم در ارتباطیم.
‫هم... نه.
‫در موردت... به صورت کلی حرف زدیم.
‫- خاطرات خوبی ازت داره. ‫- واقعا؟
‫رابطه‌ی ما اکثرا فیزیکی بود.
‫همیشه می‌خواست بره یه جای دیگه.
‫واسه همین عشق‌بازیمون هم توش عجله بود.
‫انگار داشتم با یه تروریست سکس می‌کردم...
‫دائما حس می‌کردم بار آخرمه.
‫خب به عنوان یه معشوقه ‫ که ازت خیلی تعریف می‌کنه.
‫دوست دارم بدونم نظر خودت چیه.
‫باورم نمی‌شه هنوز باهام لاس می‌زنی.
‫- جدی می‌گم. ‫- نه، نه جدی نیستی.
‫وضعیت مارتاست که جدیه.
‫و وحشتی که خودت از مرگ داری؟
‫همین اخیرا یه کتاب در مورد مرگ منتشر کردی.
‫تونستی به لطف کتابت بهش غلبه کنی؟
‫نه.
‫سلام. چطوری؟
‫بهترم.
‫از وقتی قبول کردی خیلی بهترم.
‫کجایی؟ خونه‌ای؟
‫آره.
‫دارم به گلدون‌ها آب می‌دم.
‫مگه یه نفر نبود که می‌اومد ‫به گلدون‌ها آب می‌داد؟
‫چرا.
‫ولی گفتم امروز خودم بدم و خیلی لذت داره.
‫خیلی‌خب. خوبه.
‫تونستی... تصمیم بگیری که کجا بریم؟
‫واسه همین زنگ زدم.
‫نزدیک... وودستاکه...
‫دو ساعتی با شهر فاصله داره.
‫واقعا محشره.
‫یکم گرونه ولی خب...
‫مناسبت مهمیه دیگه.
‫پس می‌دونی که قراره...
‫واسه یه ماه اجاره کردم.
‫گمونم به اندازه‌ی کافی وقت دارم دیگه.
‫یه ماه؟
‫آره. شمارش خونم کم بوده...
‫و باید قبل درمان جدید...
‫یه استراحتی بکنم...
‫و تو هم تنها کسی هستی که می‌دونی...
‫قرار نیست برگردم بیمارستان.
‫آخه تاریخ دقیقی که انتخاب نکردم.
‫یعنی آدم که مطمئن نیست.
‫ولی... آمادگیش رو دارم.
‫حتی می‌شه گفت واسش صبر ندارم.
‫دوهفته‌ی دیگه قراره توی بارد...
‫نزدیک وودستاک سخنرانی کنم...
‫پس می‌تونیم هم رو ببینیم.
‫هم... گمون نکنم فکر خوبی باشه...
‫قراره دائما پیش مارتا باشم.
‫اگه تونستم بهت زنگ می‌زنم.
‫قراره وکیل لازمت بشه.
‫آره، باید دنبال یه وکیل بگردم.
‫بذار بهت کمک کنم، ‫ولی باید بهشون خبر بدم.
‫نه، نه، در اون صورت نه.
‫این واقعا یه رازه.
‫مارتا حتی خبر نداره به تو گفتم.
‫خیلی‌خب، ولی اگه چیزی لازم داشتی ‫ بهم خبر بده.
‫من نگرانتم.
‫ممنون.
‫طبق این نقشه...
‫باید از این پله‌ها بالا بریم که به ‫خونه برسیم.
‫خیلی‌خب.
‫این رو نگاه.
‫وای، خیلی قشنگه.
‫از عکس‌هاش خیلی قشنگ‌تره.
‫واقعا اثر هاپره؟
‫فکر نکنم اگه بود اینجا ولش می‌کردن.
‫واقعا کپی خوبیه.
‫واقعی به نظر میاد.
‫- صداشون رو می‌شنوی؟ ‫- اوهوم.
‫محشر نیست؟
‫و می‌تونیم مثل نقاشی هاپر ‫ توی نور خورشید دراز بکشیم...
‫و از نسیم عصر لذت ببریم.
‫خوبی؟
‫خیلی خوشحالم.
‫اشکالی نداره این اتاق من بشه؟
‫معلومه که نه، خونه‌ی خودته دیگه.
‫این یکی یکم کوچیکه...
‫برم طبقه‌ی پایین رو ببینم.
‫خیلی‌خب.
‫این یکی رو می‌گیرم. خب؟
‫عالیه!
‫ناراحت نمی‌شی که اتاق کناریت نباشه؟
‫صدای نفس کشیدنت هم می‌شنوم!
‫و فریادهات!
‫باشه!
‫خیلی‌خب.
‫بریم وسایلت رو باز بکنیم.
‫مرسی.
‫خودم بعدا بازشون می‌کنم.
‫پرستارم که نیستی اینگرید.
‫مهمونمی.
‫باشه.
‫هم... می‌رم وسایل خودم رو باز کنم.
‫مارتا؟
‫چیه عزیزم؟
‫- باورت نمی‌شه. ‫- چیه؟
‫فراموشش کردم.
‫چی رو فراموش کردی؟
‫قرص، قرص اتانازی رو!
‫بقیشون رو آوردم! باید برگردیم.
‫اشکالی نداره، فردا صبح زود برمی‌گردیم.
‫- نه، فردا نه! ‫- نگرانش نباش.
‫باید الان بریم!
‫باید مطمئن بشم...
‫که گمش نکردم یا جایی نذاشتمش...
‫که از خودم درنیاوردم.
‫باشه.
‫خرید قرص جدید خیلی پیچیده‌ست.
‫یه دوستی دارم که یه ریاضیدان رو می‌شناسه...
‫که توی دارک‌وب پیداش کرده بود.
‫خیلی بده...
‫حالا غیرقانونی بودنش بماند.
‫ترسناکه...
‫این که بدونی این چیزها...
‫توی کامپیوترهامون وجود دارن.
‫حس می‌کنم مجرمم.
‫فکر نمی‌کردم دیگه برگردم اینجا.
‫پیش این چشم‌انداز قشنگش.
‫زندگی دائما غافلگیرت می‌کنه.
‫خیلی‌خب، بریم سراغ کار.
‫- باشه. ‫- من آشپزخونه رو می‌گردم.
‫نگران نباش، پیداش می‌کنیم.
‫فقط... فقط فکر کن ببین...
‫اکثرا وسایلت رو کجا قایم می‌کنی.
‫این اولین چیزیه که توی عمرم قایم کردم.
‫واقعا؟
‫تنها چیزی که یادم میاد اینه که ‫گذاشتمش توی یه پاکت.
‫خیلی‌خب...
‫من از دفترت شروع کنم؟
‫- اشکالی نداره؟ باشه. ‫- آره، آره.
‫کجا گذاشمش؟ کجا گذاشتمش؟
‫وای. عمرا اگه پیداش کنیم.
‫[خداحافظی]
‫یه پاکت نامه پیدا کردم.
‫همینه!
‫کجا پیداش کردی؟
‫توی کشوی میزت.
‫کلیدش توی یه کشو بود و بازش کردم.
‫چطور فراموشش کردم؟
‫حتی کلید هم داخلش بود؟
‫خب خواستی دقیقه آخری برداری ‫ و فراموش کردی دیگه.
‫اون‌قدر هم عجیب نیست.
‫مرسی.
‫چه حس غریبیه.
‫انگار که بعد از مرگم برگشتم اینجا.
‫وای، نگو.
‫خیلی زوده که خودت رو روح خطاب کنی.
‫بذار قبل رفتن تر و تمیز کنم.
‫مرسی.
‫ببخشید که این داستان پیش اومد.
‫واقعا متاسفم.
‫اشکالی نداره.
‫عالیه که برگشتیم اینجا.
‫یخچال مسخره.
‫کمک می‌خوای؟
‫فهمیدم.
‫می‌دونی شاید...
‫این که قرص رو جا گذاشتی یه نشانه بوده؟
‫شاید به اندازه‌ای که فکر می‌کنی ‫آمادگی نداری.
‫گفتم که هرگز چنین حرفی نزنی.
‫یادم نمیاد چنین چیزی گفته باشی.
‫گمونم خیلی چیزها بهت گفتم.
‫مشکل مغزی که شیمی‌درمانی کرده همینه.
‫دائم فراموش می‌کنم و زودی حواسم پرت می‌شه.
‫حتی بعد قطع درمان هم ادامه داره...
‫و ممکنه سال‌ها ادامه داشته باشه.
‫حداقل سال‌های بعدی درکار نیست.
‫وقتی می‌نویسم...
‫یعنی وقتی می‌نوشتم...
‫مجبور بودم هزاران بار بازبینی کنم.
‫دیگه اصلا به قوه قضاوت خودم ‫نمی‌تونم اعتماد کنم.
‫خب...
‫پس چرا به این تصمیم اعتماد داری؟
‫از کجا مطمئنی این تصمیم هم ‫ بخاطر شیمی‌درمانی نیست؟
‫قرص رو توی کشوی بالایی...
‫میز کنار تختم گذاشتم.
‫اگه فراموش کردم، که فکر نکنم بکنم...
‫تو بهم یادآوری کن.
‫و ترجیح می‌دم دیگه در این مورد حرفی نزنیم.
‫خب به من هم مربوطه دیگه، نیست؟
‫حتما. البته.
‫یه نامه‌ی امضا شده واسه پلیس می‌ذارم...
‫و همه چیز رو توضیح می‌دم، ‫همراه با اسم قرص...
‫و این‌که از کجا آوردمش.
‫اسم تو جایی ذکر نمی‌شه.
‫صرفا کافیه بگی از چیزی خبر نداری.
‫حرفت رو هم عوض نکن.
‫نمی‌خوام اطلاعات بیشتری بهت بدم.
‫هر چی کمتر بدونی بهتره.
‫و این مهمه.
‫من حین خواب در اتاق رو باز می‌ذارم...
‫و روزی که دیدی بستمش...
‫روزیه که رخ داده.
‫علامتش همینه، در بسته.
‫می‌دونم سخته.
‫ولی صرفا فرض کن اومدیم مسافرت.
‫می‌تونی بنویسی، می‌تونی بیای و بری...
‫گمون نکنم بتونم تمرکز کنم.
‫و اگه بنویسم...
‫ممکنه اثری از تو توش باشه...
‫و نمی‌خوام چنین کاری کنم.
‫آره، اگه پلیس تحقیقات رو شروع کنه...
‫زندگیت پیچیده می‌شه.
‫خب پس نمی‌نویسم.
‫خب صبر کن که بمیرم.
‫وای خدا!
‫می‌شه انقدر نگی «صبر کن بمیرم.»؟
‫قول می‌دم.
‫می‌خوام یه باشگاه این اطراف پیدا کنم...
‫که چند روز در هفته برم.
‫فقط من قراره غذا بخورم...
‫نمی‌خوام درحالی که تو داری نحیف‌تر می‌شی...
‫پنج کیلو وزن اضافه کنم.
‫خب فرصت بده دیگه.
‫من هم می‌خورم.
‫بیا، خوردم.
‫عملا مرگ توی دستام بود.
‫فکر نمی‌کردم انقدر سبک باشه.
بی سی موویز ‏.:: BcMoviez.com ::.
‫مارتا؟
‫صبح بخیر.
‫واست صبحونه درست می‌کنم.
‫چند تا تست می‌خوای؟
‫نه، فقط قهوه.
‫راحت باش. آماده‌ست.
‫آب‌میوه هست، میوه هست...
‫هر چی بخوای هست.
‫رفتار دیروزم غیرقابل‌قبول بود.
‫کاملا درک می‌کنم که کفری شده باشی.
‫ولی با وضعیت فعلیم نمی‌تونم قولی بدم.
‫واسه همین محض احتیاط...
‫یه آرام‌بخش متوسط توی این کشو گذاشتم.
‫و اگه واست غیرقابل تحمل شدم...
‫یکی بخور که آروم بشی.
‫دیشب یکی به کارم می‌اومد.
‫تو...
‫واقعا لنگه نداری مارتا. ‫جدی نداری.
‫یه فهرست خرید آماده کردم.
‫یه سری اقلام نیاز داریم.
‫چیزی هست لازم باشه بخرم؟
‫فکر نکنم.
‫نمی‌خوای همراهم بیای فروشگاه؟
‫باشه یه روز دیگه.
‫اینجا خیلی خوبه.
‫اگه اشکالی نداشته باشه می‌خوام بمونم.
‫نه، البته که نه.
‫یه باشگاه نزدیک هم پیدا کردم.
‫عالیه.
‫به نظرم خیلی فکر خوبیه.
‫خیلی‌خب...
‫اگه چیزی لازم داشتی تلفنم همراهمه.
‫مرسی عزیزم.
‫سلام.
‫می‌خواستم امروز از باشگاهتون استفاده کنم.
‫عضویت دارید؟
‫نه، صرفا واسه یه مدت اومدم توی شهر.
‫اگه از یکی از مربی‌های خصوصیمون ‫استفاده کنید...
‫لزومی نداره که عضویت بخرید.
‫خیلی‌خب. پس از یکی از مربی‌هاتون ‫ استفاده می‌کنم.
‫جوناه مناسب شماست. حالا خواهید دید.
‫مرسی.
‫خب، با چند تا قدم زدن شروع کنیم ‫ به گرم کردن؟
‫- خیلی‌خب. ‫- خوبه؟
‫به نظرت می‌تونی سی ثانیه ‫ این عمل رو تکرار کنی؟
‫- حتما. خیلی‌خب. ‫- باشه. برو امتحانش کن.
‫شروع کن. خوبه.
‫- روی پاهات تمرکز کن. ‫- اوهوم.
‫و اگه تونستی دست‌هات رو حرکت بده...
‫- باشه. ‫- خیلی‌خب، با هر قدمت تکون بده.
‫و تمومه.
‫خوبه. قوی هستی‌ها خانم جوان.
‫فقط نفسم بند میاد.
‫خب اگه بخوای گرم کردن دیگه‌ای هم داریم‌ها.
‫یعنی مثلا می‌تونی این‌طوری بری.
‫می‌‌تونی رفت و برگشتش رو ادامه بدی.
‫یا می‌تونی بپری روش و بری چپ...
‫و راست یا عقب و بعد دوباره روی جعبه.
‫- باشه، باشه. ‫- یه بار دیگه امتحان کن.
‫خوبه.
‫- روی مرکز بدنت تمرکز کن. ‫- آهان.
‫و تنفس کن.
‫دم و بازدم.
‫عالیه. یکی دیگه.
‫همه‌چیز مرتبه؟
‫وقتی بدن آماده باشه، ‫آدم دیرتر می‌میره.
‫وقتی مرگ فرا برسه...
‫ذهن می‌خواد تسلیم بشه ولی بدن ‫مقاومت می‌کنه.
‫قلب با هر تپشش می‌گه «نه».
‫خب...
‫همین یعنی آدم باید مراقب خودش باشه دیگه.
‫من با دوستم زندگی می‌کنم که قراره فوت کنه.
‫متاسفم.
‫بیا. بفرما بشین.
‫بیا اینجا.
‫کاری از دستم برمیاد؟
‫کاش می‌تونستم بغلت کنم...
‫ولی دیگه اجازه نداریم مشتری‌ها ‫ رو لمس کنیم...
‫بخاطر شکایت و این داستان‌ها.
‫و مشکله دیگه...
‫چون سخته که آدم صرفا با حرف...
‫فرم بدنشون رو اصلاح کنه...
‫و لمس خیلی مهمه.
‫واقعا دنیامون مسخره و غیرانسانیه.
‫فکر نکنم به این زودی‌ها درست بشه.
‫ولی خیلی ممنون. حس کردم بغلم کردی.
‫ قصد داشتم این کتاب رو بخونم.
‫اسمش قشنگ نیست؟ ‫«سرگردانی اروتیک»
‫می‌خوای بخریش؟
‫وقت ندارم تمومش کنم.
‫از ترتیبشون اینجا خوشم میاد.
‫هوم...
‫ببین.
‫مارتا گلهورن.
‫«نما از روی زمین»
‫نوشته بود که آدم فقط عاشق یه جنگ می‌شه...
‫بعد از اون صرفا انجام وظیفه‌ست.
‫جنگ تو کدوم بود؟
‫بدون شک بوسنی.
‫جنگ واسه بقایی که مردم بوسنی می‌کردن...
‫در مقابل دشمنی که بی‌نقصانه مسلحه...
‫علاقه‌ی همه ما افرادی که...
‫شاهد نابودیشون بودیم رو جلب کرده بود.
‫خیلی زن‌های کمی خبرنگار جنگن.
‫جنگ کار مردهاست.
‫آدم مجبور شد به نوعی مرد باشه...
‫و واسه من مشکل نبود...
‫من همیشه مردانه زندگی کردم.
‫درواقع حس می‌کنم چیزی که ‫ میشل توی زندگیش کم داشت...
‫الگوی مادرانه بود.
‫و در این مورد باید اعتراف کنم...
‫حق با اون بود.
‫انقدر به خودت سخت نگیر.
‫هی، ببین کی داره میاد اینجا!
‫عجب حلال‌زاده‌ای!
‫«چقدر بد می‌تونه بشه؟»
‫زندگی شهری با صداقت.
‫می‌خوای بریم؟
‫نه می‌دونی چیه؟ ‫قبلا شنیدمش.
‫و دوست ندارم اون شب تکرار بشه.
‫خب هر کسی آخرالزمان شخصی خودش رو داره.
‫با من بهت بد می‌گذره؟
‫نه، نه، منظورم اون بود. ‫سخنرانیش رو می‌گم.
‫بحران جهانی، تغییرات اقلیمی.
‫آره.
‫سلام.
‫موهاتون رو دوست دارم.
‫مرسی.
‫وقتی کابو‌س‌ها بهم یورش میارن...
‫به مردهایی که بهشون عشق ورزیدم فکر می‌کنم.
‫انگار آهنگ خوندی.
‫آهنگ خوبی هم هست.
‫حتی اگه صرفا یه شب بوده باشه.
‫گاهی اوقات به دیمین فکر می‌کنم.
‫به نظرم همچنان سکس بهترین راهِ...
‫دفع افکار پلید مرگه.
‫مثل همون کرملی‌های اسپانیایی.
‫جنگ من رو تبدیل به یه ‫زن بی‌بندوبار کرده اینگرید.
‫خوبه دیگه.
‫هنوز باهاش در ارتباطی؟
‫- با کی؟ ‫- دیمین.
‫هم...
‫می‌دونی، هر از گاهی دیگه.
‫«چقدر بد می‌تونه بشه؟»
‫خب...
‫بدتر از چیزی که فکرش رو بکنی دیمین عزیزم.
‫سلام.
‫خوبی؟
‫سعی می‌کردم یکم بنویسم.
‫نمی‌تونم.
‫توی این جنگ نمی‌تونم چیزی بنویسم.
‫خوندن چی؟
‫عاشق مطالعه بودی.
‫سعیم رو کردم.
‫چند تا از نویسنده‌های موردعلاقم ‫رو امتحان کردم.
‫انگار اصلا دیگه حسش نیست.
‫فاکنر رو می‌گم...
‫همینگوی...
‫نمی‌تونم تمرکز کنم.
‫ذهنم به سمت پوچی می‌ره.
‫اگه خیلی خسته‌ای...
‫من می‌تونم واست بخونم.
‫نه، صرفا خوندن نه.
‫تمام لذت‌هام از بین رفتن.
‫سخته بفهمم که...
‫ دیگه باید به چی توجه کنم.
‫وقت خیلی کم دارم...
‫و نمی‌خوام تلفش کنم.
‫خیلی‌خب. هم...
‫موسیقی چطوره؟
‫فقط می‌تونم آواز پرنده‌ها رو گوش کنم.
‫خوشبختانه هم هر روز واسمون اجرا دارن.
‫موسیقی تمرکزم رو به هم می‌زنه.
‫حواسم رو از کاری که می‌خوام ‫بکنم پرت می‌کنه...
‫حتی اگه صرفا تفکر کردن باشه.
‫شاید شیمی‌درمانی روی شنواییم تاثیر گذاشته.
‫وای عزیزم.
‫خیلی چیزهام رو از دست دادم.
‫دوست دارم ذهن و بدنم یکم آرامش داشته باشه.
‫و این‌که هر وقت حافظه‌ام بهم ‫ یورش میاره یکم حرف بزنم.
‫خیلی حرف می‌زنم؟
‫نه، نه، نه، نه. ‫هر چقدر دوست داری حرف بزن.
‫عاشق گوش کردن به حرفاتم.
‫[پنج‌شنبه، بیست و پنجم آوریل]
‫چه خبره؟
‫چی شده؟
‫درت بسته بود و خیال کردم که...
‫وای ببخشید.
‫پنجره رو باز کرده بودم...
‫حتما باد زده و بستش.
‫وای!
‫به نظرت منصفانه‌ست که ازم عصبانی باشی...
‫چون همچنان زنده‌ام؟
‫فکر کن تمرین بوده.
‫حالا می‌دونی چطوره دیگه.
‫می‌فهمی قراره چه حسی داشته باشی.
‫باید چند تا تماس بگیری...
‫و تمام کارهایی که گفتیم رو بکنی.
‫و از هیچی خبر نداشتی...
‫و صرفا اومده بودیم مسافرت.
‫خواهشا بس کن!
‫باشه.
‫واسه امشب بسه؟
‫یا خانم همچنان می‌خوان فیلم ببینن؟
‫گفتی «مردگان» رو هم دارن؟
‫یا خیالاتی شدم؟
‫آره، دارنش.
‫می‌خوای ببینیش؟
‫آره لطفا.
‫بزن بریم.
‫ایناهاش.
‫آری، نشریات حق داشتند.
.در سراسر ایرلند برف می‌بارید
‫همه‌جای این دشت تیره‌ی مرکزی رو فرا گرفته.
‫روی تپه‌های بدون درخت.
‫به نرمی باتلاق آلن رو پوشونده...
‫و دورتر از آن، در غرب هم به نرمی...
‫به روی موج‌های یاغی ‫و تیره‌ی شانون می‌باره.
‫یک به یک همه به سایه‌ای بدل می‌شیم.
...‫برف بود که می‌بارید
‫در گورستان متروک کلیسا فرود می‌آمد...
‫جایی که مایکل فیوری در آن مدفون بود...
...از میان جهان عبور می‌کرد و می‌بارید
...ریزشی نرم‌نرمک
...گویی که نزول پایان آخر
.بر تمام مردگان و زندگان بود
‫می‌شنوی؟
‫اوهوم.
‫صبح شده.
‫و هنوز زنده‌ای.
‫خیلی سخته.
‫- جدی؟ ‫- از چیزی که...
‫- فکر می‌کردم سخت‌تره. ‫- باشه.
‫فکر کنم بهتره استراحت کنم.
‫خیلی‌خب، باشه. ‫ بیا بریم اونجا بشینیم.
‫بیا بذار کمکت کنم.
‫بیا، دارمت. بیا.
‫بشین.
‫خیلی‌خب.
‫آخ!
‫- خیلی بهتر شد. ‫- خوبه.
‫قبل این‌که بیام اینجا یه ‫وصیت‌نامه جدید نوشتم.
‫خواهشا بیا الان حرفش رو نزنیم.
‫آپارتمان و همه‌چیزم رو داخلش...
‫به تو و میشل بخشیدم.
‫دست‌نوشته‌های جنگت رو توی میزت دیدم.
‫می‌خوای چیکارشون کنی؟
‫اشکالی نداره بخونمشون؟
‫معلومه می‌تونی.
‫می‌تونم داستانت رو بنویسم؟
‫هر کاری دوست داری بکن.
‫خودم که دیگه نیستم.
‫اشکالی نداره بگم؟
‫چرا.
‫خیلی‌خب.
‫بیا الان حرفش رو نزنیم، خب؟
‫خیلی‌خب، اونجا می‌بینمت. خداحافظ.
‫اینگرید عزیز...
‫امروز انقدر روز قشنگی بود که واسم...
‫سلام.
‫- همه‌چیز مرتبه؟ ‫- آره.
‫خیلی باد خوبی میاد.
‫مراقب باش، یکم سرده.
‫هم...
‫اگه باهام کاری نداری من برم باشگاه.
‫ولی اگه بخوای می‌مونم.
‫نه برو لطفا. نمی‌خوام مزاحمت باشم.
‫مزاحم که نیستی.
‫خیلی رفتارت خوب شده.
‫در مورد من با مربیت حرف زدی؟
‫هم...
‫خب یعنی... حرفش شد.
‫داشتم درمورد سلامت اندام حرف می‌زدم...
‫و قلب که می‌تپه که زنده بمونی.
‫می‌دونی، همون حرف‌هایی که ‫ توی بیمارستان زدی...
‫و جوری نگاهم می‌کرد که انگار روانیم...
‫ واسه همین بهش گفتم دوستم مریضه.
‫همین.
‫صرفا یادت باشه که از چیزی خبر نداری.
‫هوم.
‫بیا اینجا. بوسم کن.
‫- خوبی؟ ‫ -آره.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫بهش دروغ گفتم. بابتش خوشحال نیستم.
‫خب باید تمرین کنی.
‫تمرین دروغ؟
‫آره. تو رسما از خواسته‌ی مارتا مطلع نیستی.
‫آره.
‫و یه وکیلی هم محض احتیاط پیدا کردم.
‫ممنون. بیا الان حرفش رو نزنیم.
‫- هوم. ‫- سخنرانی چطور پیش رفت؟
‫خیلی خوشحال نبودن، چون سوال جواب نمی‌دادم.
‫آخرش...
‫مردم همهمه می‌کردن و یکی بهم گفت بزدل.
‫ناراحت نشدم.
‫خیلی اوقات الکی نگران شهرتم بودم...
‫و آخرش چی شد؟
‫و حالا که وقتش رو پس گرفتی چیکار می‌کنی؟
‫قراره بیشتر علایقت رو دنبال کنی؟
‫اعتراف می‌کنم که با بالاتر رفتن سنم...
‫علاقه‌ام به همه‌چیز کمتر شده.
‫مارتا هم چند روز پیش همین رو گفت.
‫گفت چیزهای کمی مونده که ازشون لذت می‌بره.
‫- درک می‌کنم. ‫- هوم.
‫ولی تو که مریض نیستی.
‫نه، ولی همین حس رو دارم. ‫مخصوصا بعد از پاندمی.
‫دیگه سینما نمی‌رم یا موسیقی گوش نمی‌کنم.
‫خیلی... خیلی مطالعه می‌کنم.
‫ولی صرفا موضوعاتی که به سخنرانیم مربوطن.
‫هنوز گالری می‌ری؟ عاشقشون بودی.
‫وقتی با هم بودیم دائما می‌رفتیم...
‫و در مورد این حرف می‌زدیم ‫ که هنر چقدر قدرتمنده.
‫هنوز خوشت میاد؟
‫حتی اگه تمام شعرای جهان بشینن و شعری...
‫در مورد تغییرات اقلیمی بنویسن، ‫حتی یه درخت هم نجات پیدا نمی‌کنه.
‫حداقل همچنان به درخت‌ها علاقه داری.
‫به سکس‌ هم علاقه دارم.
‫پس اون‌قدرها هم وضعت بد نیست.
‫وقتی جوان بودم...
‫حس می‌کردم اگه یه روز سکس نکنم ‫اون روز هدر شده.
‫یادمه.
‫نمی‌خوام تکرار شن‌ها، ولی دلم واسه ‫ شب‌هایی که مشروب می‌خوردیم...
‫و مواد مصرف می‌کردیم و سکس می‌کردیم...
‫و حواسمون از هدف اصلیمون پرت ‫نمی‌شد، تنگ شده.
‫خودت مشروب می‌خوردی. خودت مواد می‌زدی.
‫یعنی خیلی بیشتر از من.
‫نمی‌دونم تو چقدر می‌خوردی...
‫ولی همیشه طوری رفتار می‌کردی که ‫ انگار اندازه‌ی بقیه خوردی.
‫ولی بخش مهمی از مهمونی بودی.
‫البته تا وقتی که حوصله‌ات سر رفت...
‫و پا شدی رفتی اروپا رو بگردی.
‫می‌خوای در مورد اون حرف بزنی؟
‫از سخنرانیت واسم بگو.
‫اعتراف می‌کنم که انگاری تک شیدا شدم.
‫تنها پسرم دیگه باهام حرف نمی‌زنه...
‫چون که وقتی فهمیدم زنش...
‫دوباره بارداره مخالفت کردم.
‫اصلا نمی‌خواد نزدیک زنش بشم.
‫می‌ترسه که بچه‌اش بیفته.
‫چی؟ چطور تونستی بهش بگی ‫نمی‌تونه دوباره بچه دار بشه؟
‫- بچه‌ی سومشونه! ‫- چی...
‫خب راه منطقیت چیه؟
‫که مردم خودشون رو بکشن؟
‫مردم باید یه بار واسه همیشه بفهمن...
‫که وضعیت این سیاره چقدر آشغاله.
‫حالا شاید چنین موضوعی مناسب تو نیست.
‫با زنی زندگی می‌کنی که داره می‌میره...
‫توی دنیایی که در تنگنای مرگه.
‫واقعا به نظرت شرایط انقدر وخیمه؟
‫آره. تحقیق کن ببین وضعیت دنیا چطوریه.
‫دارن بیشتر از هر وقت دیگه‌ای ‫ گاز گلخانه‌ای تولید می‌کنن.
‫دیر یا زود...
‫و به نظر من متاسفانه خیلی زود ‫اوضاع به فنا می‌ره.
‫هیچ چیز قرار نیست مرگ سیاره رو...
‫بیشتر از بقای نئولیبرالیسم...
‫و طلوع راست‌های افراطی تسریع ببخشه.
‫و ما هم جفتشون رو داریم که ‫در کنار هم رژه می‌رن.
‫ببخشید نمی‌خواستم ناراحتت کنم ولی...
‫این من رو عصبانی می‌کنه.
‫نمی‌تونی راه بیفتی و به ملت بگی ‫ که امیدی نمونده.
‫غم‌انگیزه.
‫و شاید خیلی بیشتر ناخوشایند باشه که بگم...
‫ولی واقعا امیدم رو از این از دست دادم...
‫که مردم کار درست رو انجام بدن.
‫من هر روز انتظار دارم که جسد مارتا ‫ رو توی تختش پیدا کنم...
‫ولی این باعث نمی‌شه از وقتی که ‫ باهاش دارم لذت نبرم...
‫اتفاقا برعکسش.
‫ازش درس می‌گیرم، تو هم باید درس بگیری.
‫چون پاسخ‌های زیادی به تراژدی وجود داره.
‫البته که دردناکه.
‫ولی از پسش برمیام.
‫و سعی می‌کنم با همون لذتی که...
‫اون داره زندگیم رو ادامه بدم...
‫و با همون قدردانی، پس...
‫آخرین چیزی که می‌خوام بشنوم سخنرانی توئه.
‫همیشه همین خصوصیتت رو دوست داشتم.
‫کدوم؟
‫تو از معدود افرادی هستی که ‫ بدون دادن حس گناه به بقیه...
‫بلدی رنج رو تحمل کنی.
‫به نظرت خیلی دیگه طول می‌کشه؟
‫نه، خیلی زود تمومه. هر روزی ممکنه.
‫باید آماده باشی.
‫می‌دونم پلیس‌ها چطورین.
‫کلی سوال ازت می‌پرسن...
‫مثل موریانه تمام جزئیات ‫ رابطه‌تون رو می‌بلعن.
‫یه جور رونوشت ذهنی باید داشته باشی.
‫نه، بهش فکر کردم. دارم.
‫خوبه. قوی بمون و با داستانت پیش برو.
‫و وقتی رخ داد...
‫باید قبل از من به پلیس زنگ بزنی.
‫نه، باید به دخترش زنگ بزنم.
‫باید قبل از تو به اون زنگ بزنم.
‫باشه، ولی در مورد حرف‌هایی ‫بهش می‌زنی احتیاط کن.
‫باید در مورد شرایط به وکیل توضیح می‌دادم.
‫چرا باید مثل جنایت‌کارها ‫ در موردش حرف بزنیم؟
‫مگه ملت رو به موت...
‫حق ندارن باوقار به زندگیشون پایان بدن؟
‫چرا، وقتی که سیستم بهداشت ‫رو به نابودیمون...
‫به طور کامل نابود بشه.
‫مارتا؟
‫[برای پلیس، برای اینگرید]
‫اینگرید عزیز...
‫امروز انقدر روز قشنگیه...
‫که حس می‌کردم وقت ترکه.
‫واسم راحت بود که توی اتاق ‫طبقه پایین نبودی...
‫با این‌که ایده‌ی اولیه همین بود.
‫ولی می‌دونی که من همیشه ‫ بداهه‌پردازی می‌کنم...
‫و تقریبا راضیم که...
‫در حالی که داشتم روی صندلی محو می‌شدم...
‫تو اون بیرونی...
‫و چیز متفاوت از مرگ من رو تجربه می‌کنی.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه تو رو به همدستی متهم کنه.
‫تو تا جایی که یه انسان می‌تونست...
‫من رو همراهی کردی.
‫به دخترم زنگ بزن و بهش بگو متاسفم.
‫و ممنونم عشقم.
‫مارتا.
‫هر کاری که بخوای می‌کنم.
‫شام خوردیم و بعدش با هم یه فیلم ‫ از باستر کیتون دیدیم.
‫این رو که بهتون گفتم.
‫و متوجه چیز عجیبی نشدین...
‫چیزی که باعث بشه شک کنین...
‫سعی کنین یادتون بیاد.
‫کاملا به وضوح یادمه. شب خوبی بود.
‫اشاره‌ای درکار نبود؟ ‫چیزی نگفت؟
‫به هم شب‌به‌خیر گفتیم و ‫ من رفتم طبقه‌ی بالا...
‫و تا دیروقت بیدار بودم و ‫ یه کتاب می‌خوندم...
‫که مارتا بهم پیشنهاد کرده بود و ‫اسمش «سرگردانی اروتیک» بود.
‫در مورد الیزابت تیلور و ریچارد برتونه.
‫- می‌شناسیش؟ ‫- نه.
‫من و مارتا تصمیم گرفتیم خیلی خوش می‌گذره.
‫سعی کن فقط سوال‌هایی که ‫ می‌پرسم رو پاسخ بدی.
‫صبح روز بعد چیکار کردی؟
‫با دوستی ناهار خوردم.
‫و وقتی برگشتم صداش کردم...
‫و وقتی جواب نداد...
‫رفتم توی اتاقش...
‫ولی اونجا نبود.
‫و رفتم توی حیاط پشتی و اونجا دیدمش.
‫و اول فکر کردم روی صندلی راحتی ‫ خوابش برده...
‫و خیلی مضطرب شدم و به آمبولانس زنگ زدم.
‫و خیلی زود رسیدن اونجا...
‫و تکنسین فوریت‌های پزشکی دیدنش...
‫و بهم گفتن که کاری از دستشون برنمیاد.
‫کسی این قرص رو تصادفی نمی‌خره...
‫معمولا انگیزه خودکشی یا قتل کسی رو دارن...
‫پس در این مورد خبری نداشتین؟
‫در مورد چی؟
‫این که ایشون این ماده‌ی غیرقانونی ‫ رو در اختیار دارن.
‫نه، واسه دردش مسکن می‌خورد...
‫می‌دونین دیگه، برچسب و قرص داشت ولی...
‫اصلا درباره‌ی جزئیاتش با من حرفی نزده بود.
‫عجیبه که...
‫شما انقدر دوست‌های خوبی بودید...
‫ولی چیزی به شما نگفته.
‫آدم نمی‌تونه وارد داروخونه بشه ‫و چنین قرصی تهیه کنه.
‫به دست آوردنش خیلی سخته.
‫به نظرم وقتی خونه رو اجاره کرده...
‫از قبل تصمیمش رو گرفته، ‫این‌طور فکر نمی‌کنین؟
‫امکانش هست.
‫ولی به من چیزی نگفته.
‫از دوره درمانی قبلیش خسته بود...
‫می‌خواست قبل شروع دور بعدی شیمی‌درمانی...
‫یه استراحتی داشته باشه.
‫آدمی نبود که تسلیم بشه.
‫شکایتی نداشت؟
‫حرفی نزد که باعث بشه فکر کنین...
‫آخر خطه؟
‫واسه شما مسئولیت بزرگیه.
‫گاهی‌اوقات شکایاتی داشت.
‫در مورد چی شکایت می‌کرد؟ ‫چی می‌گفت؟
‫توانایی تمرکزش رو از دست داده.
‫به عنوان مثال نمی‌تونست بخونه یا بنویسه.
‫زندگیش فقط شده بود بقا.
‫می‌دونین، باورش واسم سخته که...
‫حرفی نزده باشه که شما مشکوک نشده باشین.
‫بیشتر از هر وقت دیگه‌ای واضح بود ‫ که حالش بده...
‫ولی می‌خواست قبل دوره درمان جدید...
‫بره تعطیلات.
‫این رو که بهتون گفتم.
‫خب ما همچنین با یه سری از ‫دوستان نزدیک مارتا حرف زدیم.
‫در مجموع شهادت همه‌ی شما مطابقت داره.
‫ولی یکیشون، استلا بیرن...
‫بهمون گفت بعد این‌که مارتا ‫شیمی‌درمانیش رو تموم کرده...
‫بهش پیشنهاد کرده که همراهش...
‫تا خونه‌ای روستایی برن...
‫چون تصمیم گرفته که خودکشی کنه.
‫ازش خواسته که... ‫از زبان خودش می‌گم...
‫«توی اتاق کناری باشه.»
‫و دوستش هم قبول نکرده.
‫من توی اتاق کناری نبودم، ‫توی اتاق طبقه‌ی پایین بودم.
‫وقتی با خانم بیرن صحبت کردم...
‫و از خودکشی بهش خبر دادم...
‫بهم گفت که غافلگیر نشده.
‫کاری که مارتا کرده اسم داره. ‫بهش می‌گن اتانازی.
‫هر اسمی می‌خوای روش بذار...
‫ولی از دید من دوستتون مرتکب جرم شده...
‫و به عنوان یه پلیس، یه انسان...
‫یه انسان معتقد...
‫به شدت با انجام جرم مخالف هستم.
‫همچنین با افرادی که در انجام ‫جرم کمک کردن و شریک بودن.
‫دیمین، می‌تونی بیای ایستگاه پلیس لطفا؟
‫تمومی نداره.
‫چطوری توجیه می‌کنین که دوستتون مارتا...
‫انقدر صریح به خانم بیرن گفته...
‫ولی در مورد مقصودش هیچی به شما نگفته؟
‫یه کلمه‌ی دیگه هم حرف نمی‌زنم.
‫اگه بازداشت هستم اتهامم رو بهم بگید.
‫در غیر این صورت توی راهرو منتظر ‫وکیلم می‌مونم.
‫خوب آینده‌نگری می‌کنین.
‫از کجا می‌دونستین وکیل لازم دارید؟
‫چرا از دوستتون نمی‌پرسید؟ ‫شاهد بازجویی بوده دیگه.
‫به نظر من شما دروغ می‌گین.
‫و شما آدمی نیستید که اگه ‫ دوستتون ازتون بخواد...
‫توی خودکشی کمکش کنین، ‫پیشنهادش رو رد کنین.
‫بذار بره.
‫سلام.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- چطوری؟ ‫- خوبم.
‫این وکیلم ساراست.
‫- سلام. خوشوقتم. ‫- ممنون که اومدی.
‫خواهش می‌کنم. دیمین جزئیات رو بهم داد.
‫چیزی هست که درباره‌ی بازجویی بهم بگید؟
‫خب طوری باهام رفتار کرد که انگار من قاتلم.
‫- تو که پیش من بودی. ‫- واسش مهم نیست.
‫اصرار کرد که دست داشتم.
‫خیلی‌خب ولی...
‫با دوست مارتا، استلا بیرن حرف زده...
‫که گفته مارتا اول از اون خواسته...
‫و اون قبول نکرده که بهش کمک کنه.
‫خیلی‌خب مطمئنم همه‌چیز ضبط شده.
‫اوهوم.
‫و این افسر پلیس هم شاهد همه‌چیز بود.
‫می‌تونین الان بیایین داخل.
‫من تنها میام. وکیلشون هستم.
‫نگران نباش. قضیه کاملا روشنه.
‫ممنون که اومدی.
‫قابلی نداره.
‫یعنی چی! عجب عوضی‌ایه!
‫تا حالا این‌طوری باهام رفتار نشده بود.
‫متاسفانه گیر یه متعصب مذهبی افتادی...
‫ولی دیگه اذیتت نمی‌کنه.
‫درخواست شکایت می‌دم.
‫بابت همه‌چیز خیلی ممنون.
‫همچنان لازمه تا 48 ساعت آینده ‫در دسترس باشی...
‫تا تشریفات پزشکی قانونی تموم بشه.
‫بهشون گفتم در صورت نیاز باهام تماس بگیرن.
‫من می‌رم خونه.
‫اطلاعات لازم رو داری؟
‫آره، دیمین داد بهم.
‫اگه چیزی پیش اومد باهام تماس بگیر، خب؟
‫من برمی‌گردم دفتر.
‫واقعا بهتون تسلیت می‌گم.
‫- مرسی. ‫- مرسی سارا.
‫خداحافظ.
‫باورم نمی‌شه استلا بهش گفته.
‫احتمالا بهش فشار آوردن...
‫و کامپیوتر و تلفن مارتا رو هم دارن.
‫اوهوم.
‫می‌دونی حرف زدن یا نه؟
‫نه، نمی‌دونم، به من چیزی نگفته بود.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫می‌خوام برگردم خونه و ‫وسایل مارتا رو جمع کنم.
‫ببخشید.
‫الو؟
‫خودمم.
‫میشله.
‫دختر مارتا؟
‫آره، البته.
‫نه، نه، البته که می‌تونی بیای.
‫خودم هم الان دارم می‌رم اونجا. ‫آدرس رو واست می‌فرستم.
‫خیلی‌خب، زودی می‌بینمت. خداحافظ.
‫وای. وای.
‫من برمی‌گردم شهر...
‫پس وقتی برگشتی خبرم کن که کمکت کنم.
‫بابت همه‌چیز ممنون.
‫و می‌تونی واسم تعریف کنی که با ‫میشل چطور پیش رفت.
‫می‌کنم.
‫- مرسی. بهت زنگ می‌زنم، خب؟ ‫- خیلی‌خب، مراقبت کن.
‫سلام، من میشلم.
‫من اینگریدم.
‫سلام.
‫- بریم داخل، خب؟ ‫- آره.
‫بیا داخل.
‫می‌خوای اتاق مادرت رو ببینی؟
‫آره لطفا.
‫همون سمت ته هاله.
‫یکم قهوه درست کردم.
‫می‌خوری؟
‫چای هم دارم.
‫نه، قهوه خوبه. ممنون.
‫بفرما.
‫در مورد من حرف زده؟
‫معلومه زده.
‫و گفت که خیلی ناراحت شدی ‫ که با پدرت آشنا نشدی.
‫پس از پدرم بهت گفته؟
‫گفته.
‫به نظرت نمی‌تونسته بهش کمک کنه؟
‫وقتی از جنگ برگشته؟
‫تا جای ممکن بهش کمک کرده.
‫پدرت که برگشت خیلی آسیب دیده بود...
‫و میخواسته بره یه شهر دیگه که ‫ زندگی جدیدی شروع کنه.
‫تو و مارتا توی نقشه‌هاش جایی نداشتین.
‫و مادرت پایان رابطه‌شون رو پذیرفته بود و...
‫انقدر وضعیتش حین رفتن بد بوده که...
‫قبل رفتن واسه آروم شدنش بوسیدش...
‫و اون بوسه تبدیل به چیزی بیشتر شده.
‫و تو ثمره‌ی اون لحظه بودی.
‫مادرم در این مورد چیزی بهم نگفته بود.
‫توضیح چنین چیزی واسه بچه سخته دیگه.
‫می‌تونست بعدا بهم بگه.
‫بعدا دیگه انقدر غریبه شدین...
‫که حس کرد دیگه امکانش وجود نداره.
‫نوجوان بوده...
‫هنوز زندگیش پیش ‌روش بوده...
‫و پدرت هم رفته سن‌دیگو...
‫و اصلا تلاش نکرده که بشناستت.
‫خب اینگرید...
‫به نظرت یعنی در مورد مارتا ‫کلا اشتباه می‌کردم؟
‫بی‌انصافی کردی...
‫ولی نمی‌شه بابت این‌که می‌خواستی ‫پدرت رو بشناسی سرزنشت کرد.
‫داستان غم‌انگیزیه...
‫واسه هردوتون خیلی دردناکه.
‫انقدر به خودت سخت نگیر...
‫مارتا خیلی مادر بی‌نقصی نبوده.
‫نه، نبوده.
‫می‌شه امشب اینجا بمونم؟
‫آره، البته. اینجا خونه‌ی مادرته!
‫مارتای عزیز...
‫گفتم شاید بخوای بدونی که ‫ به خونه جنگلی برگشتم...
‫که وسایلت رو جمع کنم.
‫دخترت اومد به دیدنم.
‫هنوز دارم می‌لرزم.
‫خیلی شبیه خودته.
‫ازم اجازه گرفت که بمونه و توی تختت بخوابه.
‫من هم قطعا قبول کردم.
‫گمونم مرگت باعث شده بهت نزدیک‌تر بشه.
‫به این فکر نکردم که اون ارثی باشه ‫ که به من برسه...
‫حتی اگه فقط یه روز باشه.
‫خونه سرشار از حس توئه.
‫وقتی بعد از صحبتم با پلیس برگشتم...
‫اولین چیزی که دیدم در اتاقت بود...
‫و باز بود.
‫و با خودم گفتم که «اون زنده‌ست.»
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بی سی موویز ::.. .:: Telegram: t.me/BcMoviez ::. .:: instagram: @BcMovie_co ::.
‫اومدم بیرون که به آواز پرنده‌ها گوش کنم.
‫مادرت حین سحر...
‫ همین‌طوری بیدار می‌شد...
‫و دقیقا همین‌جا دراز می‌کشید.
‫ببین، داره برف میاد.
‫برف می‌‌باره.
‫توی استخر خالی‌ای که...
‫ازش استفاده نکردیم می‌باره.
‫توی جنگلی می‌باره...
‫که توش قدم زدیم و تو خسته...
‫روی زمین دراز کشیده.
‫روی من و دخترت می‌باره.
‫روی زندگان و مردگان می‌باره.
بی سی موویز مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: BcMoviez.com ::.